Green Wave Japan موج سبز ژاپن

کنسرت ترانه های ایرانی برای همیاری آسیب دیدگان زمین لرزه

2011-06-20T13:45:00.002+09:00

ایرانیان مقیم ژاپن برای همدردی و همیاری آسیب دیدگان زمین لرزه و تسونامی یازدهم مارس در ژاپن برگزار می نمایند

کنسرت ترانه های ایرانی

زمان: جمعه بیست و چهارم ژوئن سال 2011 از ساعت 19:00 (بازشدن دربها 18:30)

مکان: سالن کنسرت Kita-Topia در منطقه کیتا کو
ایستگاه اوجی (Oji) روی خط JR Keihin Tohoku و یا خروجی 5 متروی Namboku

ورودیه: رایگان

اطلاعات بیشتر: alborzjp at yahoo.co.jp

Persian Music Charity Concert in Japan

For the victims of the great Tohoku earthquake and Tsunami

Friday June 24, 2011 at 7:00pm doors open at 6:30pm

Kita-Topia concert hall Oji station on Jr Keihin-Tohoku or Tokyo Metro Namboku line

Even silence is not tolerated

2011-06-15T14:27:00.002+09:00

دومین سالگرد اعتراضات خونین خیابانی ایران

2011-06-12T15:33:00.000+09:00

Iran: Dire human rights situation persists two years after disputed election

در آستانه سالروز انتخابات رياست جمهوری ايران سازمان عفو بین الملل روز پنجشنبه ۱۹ خرداد با صدور بيانيه ای تحت عنوان «دوسال پس از انتخابات مخدوش رياست جمهوری ايران، وخامت وضعيت حقوق بشر در اين کشور با سماجت به قوت خود باقی است» جمهوری اسلامی ايران را به نقد کشيده است. بيانيه سازمان عفو بين الملل با اين جملات آغاز می شود که:با گذشت دوسال از انتخابات مخدوش ۱۲ زوئن ۲۰۰۹، که نتيجه غايی آن مجدداً به سود محمود احمدی نژاد ختم شد، وضعيت حقوق بشر در ايران همچنان رقتبار است.اعتراضات مسالمت آميز کماکان به دست نيروهای امنيتی جمهوری اسلامی به خشونت کشيده شده و دستگيريها در مقياس هزاران نفر ادامه دارد. بسياری از زندانيان يا زير شکنجه قرار دارند، يا با آنها بدرفتاری می شود. جو زندانها خشونت آميز است و صدها نفر در دادگاههای ناعادلانه جمهوری اسلامی يا به زندان محکوم شده، يا به دست جوخه های اعدام سپرده می شوند.رهبران مخالفان: مير حسين موسوی و مهدی کروبی که به نتيجه انتخابات رياست جمهوری زبان اعتراض کرده اند، در حال حاضر همراه با همسرانشان، زهرا رهنورد و فاطمه کروبی همچنان در بازداشت خانگی بسر می برند.هستند هنوز ، کسانی چون مهدی محموديان، که به گناه افشاء تخلفات مربوط به نقض موازين حقوق بشر سر از زندان درآورده و حتی وکلای آنها نيز تنها، به گناه انجام وظايف قانونی و حرفه ای خود آماج حملات دولت جمهوری اسلامی ايران قرار دارند.اما در اين مسير، جمهوری اسلامی تمامی سعی خود را به کار برده تا از اعدامها نيز غافل نماند، موج اعدامها به وفور ادامه دارد.سازمان عفو بين الملل طی سال گذشته مجدانه سعی کرده است به نيابت از سوی همه کسانی که از بعد از انتخابات ۲۰۰۹ به دلايل سياسی در زندانهای ايران به سر می برند، جمهوری اسلامی ايران را تحت فشار بگذارد. يادمان باشد، که مازيار بهاری، روزنامه نگار ايرانی يک بار گفت، ترسناکترين کابوس يک زندانی اين است که فراموش شود و از يادها برود. از اين رو، سازمان عفو بين الملل مصممانه بر آن است که نگذارد اين کابوس سيمای واقعی به خود بگيرد.سازمان عفو بين الملل از جمهوری اسلامی ايران می خواهد، به استناد به موازين بين المللی حقوق بشر با مردم رفتار کند، و از تضييع حقوق زنان و ساير فعالان مدافع حقوق بشر، اتحاديه های صنفی، دانشجويان و ساير دگرانديشان دست بردارد.سازمان عفو بين المللی همچنين از دولت ايران خواهان آزادی فوری و بدون قيد و شرط کليه زندانیان است، مگر آنکه در دادگاهای عادلانه محرز شده باشد که برخی از آنها به دلايل کيفری در زندان بسر می برند.همه زندانيان بايد بدون درنگ و بطور منظم از حق دسترسی به وکيل مدافع، اجازه ملاقات با خانواده های خود، و امکانات پزشکی کافی برخوردار باشند. زندانيان بايد از شکنجه و آزار جنسی در امان بوده و عاملان شکنجۀ آنها به دست عدالت سپرده شوند.بیانیه عفو بین الملل می افزاید: شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ماه مارس گذشته با تشکيل يک کميته ويژه تلاش کرد تا نگرانی خود را نسبت به وضعيت رو به وخامت حقوق بشر در ايران تصريح کند. اين کميته به مأموريت خود در جهت نظارت و تهیه گزارش منظم از چگونگی وضعيت حقوق بشر در ايران ادامه خواهد داد

منبع ترجمه

AMNESTY INTERNATIONAL
PUBLIC STATEMENT

Iran: Dire human rights situation persists two years after disputed election

Two years after the disputed election of 12 June 2009 which saw President Mahmoud Ahmadinejhad returned to power, the human rights situation in Iran remains dire.

The security forces continue to use violence against peaceful protestors and have carried out thousands of arrests. Many detainees have been tortured or otherwise ill-treated and hundreds have been sentenced to prison terms and in some case death after grossly unfair trials. Prison conditions are harsh.

Opposition leaders Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi, who stood against President Ahmadinejhad in the June 2009 election, have been held under house arrest, together with their wives, Zahra Rahnavard and Fatemeh Karroubi, for more than 100 days without any legal order.

Some of those who have sought to expose human rights violations and the all pervasive climate of impunity that prevails, such as Mehdi Mahmoudian who compiled information about torture of detainees, have been imprisoned while lawyers who have defended those targeted by the state have themselves been targeted for legitimately pursuing their profession.

Meanwhile, there has been a further increase in the use of the death penalty and executions, which some interpret as part of a government attempt to deter expressions of popular dissent in the aftermath of the protests which brought down the governments of Tunisia and Egypt earlier this year. Human rights violations continue in a climate of virtually total impunity in which those responsible for abuses are almost never held accountable.

Over the past year Amnesty International has been campaigning intensively on behalf of those imprisoned for political reasons since the 2009 election, bearing in mind the words said by journalist Maziar Bahari on his release: “the prisoner’s worst nightmare is the thought of being forgotten”. Amnesty International is determined that this nightmare should never become a reality.

However, despite the campaign which focused on seven particular prisoners as emblematic of so many more, these seven prisoners continue to be held or, in one case, conditionally released, and there has been no significant improvement in their situation. Rather, some have been sentenced to further prison terms after unfair trials in which they faced vaguely-worded charges arising from their peaceful exercise of freedom of expression while in prison.

Standards in the administration of justice have plunged to new depths, marked by a succession of grossly unfair trials, and new measures further limiting the rights to freedom of expression, association and assembly have been implemented by the Iranian judiciary since the June 2009 election. Senior judiciary officials have openly rejected the criticism of United Nations (UN) human rights bodies as well as that of other governments and human rights NGOs.

Amnesty International is calling on the Iranian government to end its persecution of women’s rights and other human rights activists, trade unionists, students and others and to adhere to its obligations under international human rights, including by ending impunity for human rights violations by its forces.

Amnesty International is also calling for the immediate and unconditional release of all prisoners of conscience and for all other detainees to be released without delay unless they are convicted on recognizable criminal charges in fair trials and without recourse to the death penalty.

All detainees must be permitted prompt and regular access to lawyers of their choosing, contact with their families and all necessary medical treatment, and protected from torture or other ill-treatment. Anyone responsible for torture or other serious human rights violations must be brought to justice

In March, the UN Human Rights Council made clear its concern about the serious and deteriorating human rights situation in Iran by deciding to establish a United Nations Special Rapporteur (SR) for the human rights situation in Iran. Its role will be to monitor and report regularly to the HRC on human rights conditions in Iran. It remains to be seen whether the Iranian authorities, including the judiciary, will permit the SR to visit Iran and cooperate with the SR: Amnesty International urges them to do so.

Background
From 19 June through December 2009, mass, mainly peaceful, demonstrations were met by a ruthless backlash by the intelligence, security and judicial forces, after the Supreme Leader appeared to authorize the security forces to use whatever force they considered necessary to crush the demonstrations.

Riot police and armed, plain-clothed, Basij were deployed in urban centres, and killed dozens of people and injured hundreds of others. Those shot dead included Neda Agha Soltan, a young woman whose death on 20 June 2009 came to stand as a symbol of the oppression. Two years on, no-one has been held to account for her killing.

By January 2010, the authorities had acknowledged over 6,000 arrests, although the true figure was probably much higher. Many were tortured or otherwise ill-treated – with credible accounts of rape of both men and women.

At least four men died in custody in the Kahrizak detention centre, including the son of an adviser to one of the defeated candidates, leading the Supreme Leader to order the closure of the prison. Subsequently, several low-ranking officials of the prison were tried and convicted, two of them to death. Reports that the two had been executed were later denied and it remains unclear what has become of those reportedly convicted in connection with abuses against detainees held there. No action has been taken against more senior officials who were implicated by a parliamentary investigation.

Mass ‘show trials’ staged in August 2009 and January 2010 constituted a grotesque parody of justice, violating both Iranian and international human rights law at every level. Hundreds of others since have also been sentenced to prison terms - and some even to death - after unfair trials, At least four people have been executed in connection with the post-election unrest; the authorities hanged Ja’far Kazemi and Mohammad Ali Haj Aghaei in January 2011 because they were said to have “orchestrated demonstrations”. .

Sentenced political prisoners are often held in appalling and severely overcrowded conditions and are reported to be at risk of violence, including rape by criminal inmates. Necessary medical treatment is often denied them or delayed; such practices are said to have hastened some prisoners’ deaths.

Since the disputed election, the Iranian authorities have made increased use of the death penalty and there has been a spike in executions, mostly of people convicted of committing drugs offences.

A summary of the current status of the seven individuals featured in Amnesty International’s year- long campaign is set out below:

* Ziaoddin (Zia) Nabavi (see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/041/2010/en ), a student expelled from university, is serving a 10-year prison sentence reduced from 15 years on appeal after conviction on the vague charge of “enmity against God”. In September 2010 he was “exiled” to Karoun Prison, in Ahvaz, south western Iran. Following publication of his protests in May 2011 about the extremely poor prison conditions there, he was moved to another prison in Khuzestan province.

* Abolfazl Abedini Nasr, (see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/039/2010/en ), a journalist and human rights activist, was sentenced in April 2011 to a further one year in prison for “propaganda against the system”, bringing his total sentence to 12 years. He was already serving an 11-year sentence comprising five years for “contacts with enemy states”, five years for “membership of an illegal organization” in relation to his involvement with the organization Human Rights Activists in Iran and one year for “propaganda against the system” for talking to foreign media.

* Hengameh Shahidi, (see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/040/2010/en ),

a journalist and political activist, continues to serve her six-year prison sentence in Tehran’s Evin Prison. She was released temporarily for medical treatment in November 2010, but had to return to prison before her treatment was completed.

* Majid Tavakkoli (see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/044/2010/en), a prominent student leader, was sentenced to a further six months' imprisonment on 30 April 2011 for “propaganda against the system” in connection with a statement that he wrote from prison with other detained on the occasion of Iran’s Student Day anniversary in December 2010.,He is now serving a total of nine years in prison in Raja’i Shahr Prison in Karaj, west of Tehran. He has undertaken a hunger strike on at least two occasions, one at the time of writing.

* Ahmad Zeidabadi, (see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/042/2010/en ), a journalist and spokesperson for the Graduates’ Association, which has promoted reform and greater respect for human rights, He continues to serve a six-year prison sentence in Reja’i Shahr Prison and faces a ban on writing.. In May 2011, he was awarded the 2011 UNESCO / Guillermo Cano World Press Freedom Prize in recognition of his outstanding contribution towards press freedom in Iran, despite the personal cost to himself.

* Shiva Nazar Ahari (see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/049/2010/en) a journalist, blogger and member of the Committee of Human Rights Reporters (CHRR), was released on bail on 13 September 2010. Sentenced to 74 lashes and a six year prison term, this was commuted to a fine and four years’ imprisonment, some of which must be served in exile. At the time of writing, she remained at liberty awaiting a summons to begin serving her sentence.

ترجمه فارسی کامل گزارش عفو بین الملل در مورد ایران - 2011

2011-05-16T20:14:00.000+09:00

ترجمه فارسی گزارش سال 2011 سازمان عفو بین الملل در مورد ایران
Amnesty International Report 2011

چشم انداز

حکومت جمهوری اسلامی اعمال محدودیتهای شدید علیه آزادی بیان، تشکلها و تجمعات را همچنان ادامه داد. کنترل گسترده ای با هدف کاهش تماس ایرانیان با جهان خارج بر رسانه های داخلی و بین المللی تحمیل شد. افراد و گروه هایی که زعم همکاری آنها با سازمانهای حقوق بشر و رسانه های فارسی زبان خارج کشور میرفت در خطر دستگیری بودند. مخالفان سیاسی ، فعالین حقوق زنان و اقلیت های قومی و سایر فعالان مدافع حقوق بشر، وکلا، روزنامه نگاران و دانشجویان مورد بازداشت جمعی و دیگر اشکال بازداشت قرار گرفته و صدها نفر از آنان زندان افتادند. شکنجه و سایر موارد بدرفتاری با بازداشت شدگان رویه ای معمول بوده و عاملین آن با اطمینان به مصونیت خود از بازخواست به این بدرفتاریها ادامه دادند. زنان همچنان با تبعیضهای قانونی و عملی مواجه بودند. مقامات به اجرای 252 مورد اعدام اذعان داشتند، اما گزارش های معتبری مبنی بر اجرای بیش از 300 مورد دیگر اعدام نیز موجود است. تعداد واقعی کل اعدامها ممکن است حتی بالاتر از اینها باشد. حداقل یک مجرم نوجوان در این سال اعدام شد. صدور احکام مرگ از طریق سنگسار همچنان ادامه داشت، اما مورد شناخته شده ای از اجرای سنگسار وجود نداشت. مجازات شلاق انجام شده و موارد قطع اعضای بدن افزایش یافت.

پیش زمینه
کارنامه حقوق بشر ایران در مرور دوره ای جهانی سازمان ملل درماه فوریه 2010 بررسی گردید. حکومت جمهوری اسلامی متعاقبا تمامی توصیه های کلی را پذیرفت اما توصیه هایی که خواستار اصلاحاتی خاص برای پایان دادن به تبعیضهای دینی و جنسی و اعدام به خصوص اعدام نوجوانان بودند را رد کرد. این حکومت همچنین توصیه هایی مبنی بر همکاری با نهادهای خاص حقوق بشری سازمان ملل را نپذیرفت.
در ماه آوریل، ایران به عضویت در کمیسیون حقوق زنان سازمان ملل انتخاب شد. در ماه اوت کمیته حذف تبعیض نژادی راجع به بهره مندی محدود از حقوق سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اقلیتهای گوناگون به خصوص در مورد مسکن، تحصیلات، آزادی بیان و دین، بهداشت و اشتغال ابراز نگرانی نمود. در ماه سپتامبر دبیرکل سازمان ملل طی گزارشی به مجمع عمومی اشاره روشنی به "زمینه های فراوان ادامه نگرانی بر سر حقوق بشر" داشت و خواستار اقدام حکومت برای پایان دادن به نقض حقوق انسانها شد.
به علت سطح بالای فشار و اختناق در جمهوری اسلامی، دهها و شاید صدها ایرانی از بیم امنیت از کشور گریختند. تنش بین المللی در مورد برنامه غنی سازی اورانیوم توسط این حکومت ادامه داشت. در ماه ژوئن، شورای امنیت سازمان ملل به علت نگرانی بر سر توسعه سلاحهای هسته ای تحریمهای بیشتری را علیه ایران وضع نمود.
گروههای مسلح طی حملات بمبگذاری غیرنظامیانی را در این کشور به قتل رساندند. به عنوان مثال، طی حمله ای به یک مسجد در زاهدان در ماه ژوئیه 21 تن از جمله نمازگزاران دراین مکان کشته و صدها تن دیگر زخمی شدند. طی حمله دیگری در نزدیکی مسجدی در چابهار حداقل 38 تن کشته و 50 نفر مجروح شدند. گروه مسلحی موسوم به جندالله مسئولیت هر دو حمله را برعهده گرفت. در ماه سپتامبر، حداقل 10 تن در یک بمبگذاری در مهاباد کشته شده و بیش از 80 نفر دیگر از جمله کودکان مجروع شدند. بنابر گزارشها، در پی این حمله نیروهای امنیتی ایران از مرز عبور کرده و وارد عراق شدند و حداقل 30 نفر را به قتل رساندند. گروههای کرد مسئولیت آن حمله را نفی کردند.

آزادی بیان، تشکلها و تجمعات
حکومت ایران سد بزرگی را که سال 2009 در برابر آزادی بیان ، تشکلها و تجمعات قرار داد، تشدید نمود. نیروهای امنیتی برای عقب نشاندن یا پراکنده ساختن تظاهرات مردمی به زور متوسل شدند. دهها و بلکه صدها تن افرادی که در ارتباط با تظاهرات همگانی سال 2009 دستگیر شده بودند همچنان در زندان به سر بردند. اکثر آنها دوران محکومیت طولانی را سپری می کنند هر چند برخی نیز از زندان آزاد شدند. طی سال 2010 افراد بیشتری نیز دستگیر شدند.
میرحسین موسوی و مهدی کروبی که در انتخابات ریاست جمهوری ژوئن 2009 رقیب احمدی نژاد بودند همچنان با محدودیتهای شدیدی که بر آزادی حرکت آنها اعمال شد مواجه بودند. حامیان حکومت به آنها و خانواده هایشان حمله کردند و روزنامه های از انتشار خبری در مورد آنها یا محمد خاتمی رییس جمهور اسبق منبع شدند. دو حزب عمده سیاسی مخالف دولت نیز از فعالیت منع شده و ممنوعیت دیگر احزاب نیز همچنان ادامه داشت.
حکومت استادان سکولار دانشگاهها را اخراج نموده و دانشجویانی که در اعتراضات دانشگاهی نقش داشتند را از تحصیل منع نمود.
مقامات جمهوری اسلامی به محدود نمودن دسترسی به منابع بیرونی اطلاعات همچون اینترنت ادامه دادند. پخش رادیو تلویزیونهای بین المللی نیز با پارازیت مواجه شد. در ژانویه مقامات ارتباط ایرانیان با حدود 60 خبرگزاری و سازمان خارجی را ممنوع نمودند. افرادی که قصد مصاحبه با معدود رسانه های عمده فارسی زبان در مورد موضوع حقوق بشر را داشتند توسط نیروهای امنیتی مورد تهدید و آزار قرار گرفتند. بسیاری ایرانیان برای ابراز دیدگاههایشان به شبکه های اجتماعی روی آورده اند.
مقامات روزنامه ها و نشریه های دانشجویی را توقیف نموده و روزنامه نگارانی که "مخالف نظام" تشخیص داده شدند را به محاکمه کشاندند. استراق سمع تلفنی و کنترل پیامک و پست الکترونیکی رویه ای عادی می باشد. "ارتش سایبری" در پس سایه که بنابر گزارشها با سپاه پاسداران مرتبط است حملاتی را علیه سایتهای اینترتنی داخلی و خارجی که ضد حکومت تشخیص داده می شوند اجرا نموده است. درعین حال دیگر سایتها از جمله پایگاههای اینترنتی برخی رهبران مذهبی قیلتر شده اند.

بازداشت ها و حبسهای خودسرانه
مقامات امنیتی که عموما لباس شخصی بوده و کارت شناسایی یا قرار بازداشت ارائه نکرده اند به بازداشت بدون رویه مخالفین و افرادی که از ارزشهای مورد تائید حکومت درمورد دیدگاهها و روش زندگی تخطی کرده اند ادامه دادند. فعالین حقوق بشر، اعضای اتحادیه های کارگری مستقل، دانشجویان و کنشگران سیاسی در میان دستگیرشدگان بودند.
دستگیرشدگان معمولا به مدت زیادی در بازداشت نگاه داشته شده و در این مدت امکان تماس با وکیل یا خانواده خود را نداشته اند. آنها شکنجه شده و یا مورد بدرفتاری قرار گرفته و دسترسیشان به خدمات پزشکی محدود شده است. برخی از این افراد پس از محاکمه های ناعدلانه به زندان افتاده اند . برخی نیز متعاقب محاکمه ناعادلانه در سالهای گذشته به زندان افتاده اند.
•در ماه فوریه یک کارگروه سازمان ملل در بازداشتهای بدون رویه اعلام نمود سه شهروند ایالات متحده که در ژوئیه 2009 و هنگام کوهنوردی در نزدیکی مرز عراق و ایران بازداشت شده بودند بدون رویه در بازداشت نگاه داشته شده اند. در ماه اوت این کار گروه نتیجه گیری نمود عیسی سحرخیز روزنامه نگار و عضو کمیته دفاع از آزادی مطبوعات که از ژوئیه 2009 در بازداشت بوده و در سپتامبر 2010 به جرم "توهین به رهبری" و "بلیغ علیه نظام" به سه سال زندان محکوم شده بود نیز بدون رویه در زندان نگاه داشته شده و باید آزاد شود.

•نسرین ستوده وکیل حقوق بشر در روز 4 سپتامبر بازداشت شد. در پایان سال 2010 وی همچنان در بازداشت و در حال محاکمه به اتهاماتی مرتبط با فعالیتهای مسالمت آمیز وی در زمینه حقوق بشر و دفاع از موکلین خود بود.

محاکمه های نادلانه
نظام قضایی ایران در سال 2010 با رعایت ناچیز حقوق بشردچار زوال بیشتری شد. متهمان سیاسی عموما ناعادلانه محاکمه شدند و معمولا با اتهاماتی مبهمی روبرو گشتند که قابل تعبیر به جرمی مستحق مجازات نبود. این متهمین مکررا براساس "اعترافات" و یا اطلاعاتی که ظن اقرار به آنها تحت شکنجه در دوره بازداشت پیش از محاکمه وجود دارد به عنوان مستندات، بدون بررسی نحوه اخذ این اقرارها و بدون حضور وکیل مورد محاکمه قرار گرفتند.
•حسین رونقی ملکی وبلاگ نویسی که در دسامبر 2009 بازداشت شد براساس اتهمات امنیتی به 15 سال حبس محکوم شد. زمانی که وی از اعمال شکنجه شکایت کرد قاضی خطاب به وی گفته است که لیاقتش همین است.

شکنجه و دیگر بدرفتاریها
شکنجه و سایر بدرفتاری در بازداشت و پیش از محاکمه همچنان رایج بوده و روال محرومیت از دسترسی به وکیل و مصونیت از مجازات برای عاملین شکنجه ادامه داشت. روشهای گزارش شده شامل ضرب و شتم شدید، وادار کردن بازداشت شدگان به فروکردن سر داخل توالت و بلعیدن مدفوع انسان، اعدام ساختگی، حبس در سلول بسیار کوچک و فضاهای تنگ، محرومیت از نور، مواد غذایی و آب و محرومیت از درمان پزشکی می باشد. در یک مورد، یک بازداشتی مرد مورد تجاوز قرار گرفته؛ و افراد دیگر تهدید به تجاوز به عنف شده اند.

•بنابرگزارشها، غلامرضا بیات یک جوان کرد در ماه اوت در اثر خونریزی داخلی پس از ضرب و شتم در بازداشت در کامیاران جان خود را ازدست داده است.

•جزییات شکنجه های اعمال شده در سال 2009 همچنان فاش می شود. در ماه فوریه ، یک عضو سابق نیروی شبه نظامی داوطلبین بسیج توضیح داد که چگونه ده ها پسر دستگیر شده در شیراز به کانتینر حمل و نقل انداخته شده و مرتبا مورد تجاوز قرار گرفته اند. وی پس از ابراز نگرانی در مورد این مسئله به یک فرمانده بسیج، به همراه دیگران به مدت 100 روز و بدون دسترسی به خانواده های خود بازداشت شده و مورد ضرب و شتم قرارگرفته است. او همچنین ادعا کرد که در بازداشت با اعدام ساختگی روبرو شده است.

مصونیت قضایی
اعضای نیروهای امنیتی همچنان با مصونیت تقریبا کامل از تعقیب و مجازات به نقض حقوق بشر ادامه دادند.
•به نظر می رسد محاکمه 12 مرد، از جمله 11 تن از مقامات متهم به ارتکاب سواستفاده های جدی در زندان کهریزک قبل از تعطیلی آن در ژوئیه 2009 ، مقامات رده پایین را قربانی جرایمی که دیگران مرتکب شده بودند نموده است. در این محاکمه تنها برخی از موارد جنایت که در این محل پس از انتخابات ژوئن 2009 رخ داده و در چند مورد به مرگ بازداشت شدگان منجر شده است مطرح گردیده اند. دو تن از این 12 نفر به مرگ محکوم شدند اما پس از آن توسط خانواده های قربانیان عفو شدند. این بخشودگی بر اساس قوانین ایران مجاز می باشد. نه نفر دیگر نیز به زندان محکوم شدند. .

•روند پیگیری قضایی در مورد حداقل 50 نفر در رابطه با حمله به کوی دانشگاه تهران درشب پس از انتخابات 2009، در سال 2010 آغاز شد.

مدافعین حقوق بشر

مدافعان حقوق بشر همچنان در معرض نقض جدی حقوق خود قرار داشتند. آنها برای جلب احترام بیشتر به حقوق زنان و اقلیت های قومی و برای پایان دادن به اعدام نوجوانان بزهکار و سنگسار به تلاش ادامه دادند. فعالان حقوق زنان، وکلا، فعالان اتحادیه های کارگری، فعالان حقوق اقلیت های قومی، دانشجویان و سایر کنشگران حقوق بشر که در سال های گذشته ناعادلانه محاکمه و زندانی شده بودند همچنان در زندان به سر می برند. دیگران نیز با بازداشت خودسرانه و بی رویه، آزار، پیگرد قانونی و محاکمه های ناعادلانه روبرو بودند. برخی از آنان به زندانی عقیدتی تبدیل شده و دیگران از خروج از کشور منع شدند. ممنوعیت اتحادیه های مستقل کارگری بود همچنان ادامه یافت.

•عماد الدین باقی روزنامه نگار، نویسنده و رییس یک سازمان غیردولتی ممنوع شده که از حقوق زندانیان دفاع می کرد و از دسامبر 2009 تا ژوئن 2010 در بازداشت بود ا زماه دسامبر دوران محکومیت 7 ساله خویش را آغاز کرذ. وی به جرم فعالیتهای مسالمت آمیز حقوق بشر و روزنامه نگاری محاکمه شده بود.

•مقامات، اعضای سازمانهای محلی حقوق بشری را بازداشت نموده و مورد آزار و اذیت قرار دادند. کمیته گزارشگران حقوق یشر و فعالین حقوق بشر ایران از جمله این سازمانها بود.

•شیوا نظر آهاری عضو کمیته گزارشگران حقوق یشر در دسامبر 2009 بازداشت شد و در ماه سپتامبر پیش از محکومیت به شش سال زندان با قید وثیقه آزاد شد. وی در انتظار نتیجه درخواست تجدیدنظر این حکم در خارج از زندان به سر می برد. وی محکوم به گذران نیمی از دوران محکومیت خود در تبعید است.

تبعیض علیه زنان

تبعیض علیه زنان در قانون و در عمل ادامه یافت. افرادی که برای حقوق زنان مبارزه می کردند نیز هدف سرکوب دولتی قرار گرفته اند. مجلس در مورد پیش نویس قانون حمایت از خانواده بحث نمود. مقررات جنجال برانگیز این قانون درصورت تصویب حقوق زنان را بیش از پیش پایمال خواهد نمود. فعالان حقوق زنان، از جمله فعالان کمپین یک میلیون امضا برای برابری حقوق زنان همچنان تحت فشار هستند.

•محبوبه کرمی، عضو کمپین یک میلیون امضا، برای پنجمین بار درماه مارس بازداشت شدو 18 ماه آگوست در زندان بود. در ماه سپتامبر ، او به جرم عضویت در سازمان فعالین حقوق بشر ایران، "تبلیغ علیه نظام" و "توطئه علیه دولت" به چهار سال حبس محکوم شد. او همچنان در انتظار تجدید نظر خارج از زندان به سر می برد.
• دو زن به نامهای فاطمه مسجدی و مریم بیگدلی که به اتهامفعالیتهای مسالمت آمیز خود در جمع آوری امضا برای کمپین یک میلیون امضا مجرم شناخته شده بود در پایان سال و پس از تایید محکومیت در دادگاه تجدید نظر به شش ماه زندان محکوم شدند. •در ماه آوریل ، مقام رهبری خواستار توجه تازه ای به رعایت حجاب اجباری شد. در ماه مه، عملیات موسوم به "عفت و حیا" بر اساس قانون سال 2005 آغاز شد که هدف آن کسانی هستند که پوشش آنها در ملاء عام، از جمله در دانشگاه با حجاب اجباری منطبق نیست . در ماه سپتامبر ، گزارش ها نشان داد که ثبت نام زنان در دانشگاه ها به میزان قابل ملاحظه ای کاهش یافته است.

تبعیض علیه اقلیتهای قومی
جامعه اقلیت های قومی ایران، از جمله عرب های اهواز، آذربایجانیها ، بلوچها، کردها و ترکمن ها، همچنان از تبعیض سیستماتیک در قانون و در عمل رنج بردند. استفاده از زبان های قومی در مدارس و ادارات دولتی همچنان ممنوع است. کسانی که برای مشارکت بیشتر سیاسی و به رسمیت شناختن حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی اقلیت ها تلاش می کنند با نظام تهدید، دستگیری و زندان روبرو می شوند.
•گزارش شده شده است که در ماه سپتامبر ، چهار عرب اهوازی که از تاریخ ژوئن 2009 زندانی شده اند به اتهام "محاربه با خدا و مفسد فی الارض " به اعدام محکوم شدند.
•در حدود 20 فعال آذربایجانی که در ماه مه و در نزدیکی سالگرد تظاهرات سال 2006 علیه کاریکاتوری که در یک روزنامه دولتی چاپ شده بود و بسیاری از آذربایجانیها آنرا توهین آمیز یافته بودند دستگیر شده بودند در ماه نوامبر آزاد شدند. اکبر آزاد ، نویسنده، همچنان در بازداشت است چراکه خانواده اش نمی تواند مبلغ بالای قرار وثیقه را تقبل نمایند.
•در ماه ژوئیه گزارش شد که محمد صابر ملک رئیسی، یک جوان بلوچ 15 ساله از سرباز، بدون اتهام و بدون محاکمه از سپتامبر 2009 در بازداشت بوده است. احتمالا هدف وادار نمودن برادر بزرگ او به تسلیم شدن به مقامات می باشد. در ماه دسامبر ، 11 مرد بلوچ پس از محاکمه ناعادلانه در زاهدان اعدام شدند. ازقرار معلوم این اعدامها به تلافی بمب گذاری پنج روز پیش از آن توسط جندالله انجام گرفته است.
•کاوه قاسمی کرمانشاهی، فعال حقوق بشر کردستان و عضو کمپین یک میلیون امضا بین ماه های فوریه و مه زندانی شد وی 80 روز در سلول انفرادی بود. محاکمه او به اتهامات مربوط به امنیت ملی در ماه اکتبر آغاز شد.
•در ماه اکتبر ، آرش ساغر، فعال ترکمن که ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی بود ، به اتهام "جاسوسی برای ترکمنستان"، به هشت سال زندان محکوم شد.

آزادی ادیان

اعضای اقلیت های مذهبی، از جمله نومسیحیان، مسلمانان سنی، روحانیون ناراضی شیعه، و اهل حق و دراویش، همچنان از تبعیض، آزار، بازداشت خودسرانه، و حمله به اموال عمومیشان رنج می برند. آزار و اذیت اعضای جامعه بهائی، که همچنان ازه دسترسی به آموزش عالی محروم می باشند، افزایش یافته است.
•روحانی ناراضی شیعه آیت الله کاظمینی بروجردی همچنان پس از محاکمه ناعادلانه در سال 2007 در زندان است. هفت تن از پیروان او در ماه دسامبر دستگیر شده بودند.
• هفت تن از رهبران بهائی بازداشت شده در سال 2008 در ماه آگوست پس از طی روند به شدت ناعادلانه محاکمه به 20 سال زندان محکوم شده اند. آنها به جاسوسی و تبلیغ علیه اسلام محکوم شده بودند. گزارش شده در ماه سپتامبر ، این احکام در دادگاه تجدید نظر به نصف تقلیل داده شده است.• در ماه مه، 24 درویش برای شرکت در تظاهرات سال 2009 در گناباد، واقع در شمال شرقی ایران به حبس، تبعید و شلاق محکوم شدند.
•یوسف نادرخانی، نو مسیحی و عضو کلیسای ایران در رشت ، به جرم ارتداد در ماه اکتبر به اعدام محکوم شد.

مجازات بیرحمانه ، غیر انسانی یا اهانت آمیز
احکام شلاق و قطع عضو همچنان صادر و به طور فزاینده ای اجرا گردید، اگر چه تعداد موارد اجرای این احکام در کل معلوم نیست. محمد جواد لاریجانی ریاست نهاد رسمی حقوق بشر جمهوری اسلامی در سخنرانی خود در شورای حقوق بشر سازمان ملل در ماههای آوریل و ژوئن، اصرار داشت که این حکومت به این مجازاتها به عنوان اشکال شکنجه نگاه نمی کند.
• در ماه آوریل ، روزنامه نگار و فیلم ساز محمد نوری زاد به جرم "تبلیغ علیه نظام" و "توهین به مقامات" به سه سال و نیم زندان و 50 ضربه شلاق محکوم شد. او در نوامبر ابراز داشت که وی و دیگران مورد شکنجه قرار گرفته اند. او در ماه دسامبر اعتصاب غذا را آغاز کرد.

مجازات اعدام

به اذعان مقامات 252 مورد اعدام از جمله پنج زن و یک نوجوان بزهکار در این سال اعدام شدند. گزارش های معتبری نیز از بیش از 300 مورد اعدام دیگر وجود دارد و عمدتا در زندان وکیل آباد مشهد اجرا شده است اما رسما مورد تایید قررار نگرفته است. دست کم 143 مجرم نوجوان در انتظار اعدام باقی مانده اند. ارقام واقعی به احتمال زیاد بالاتر از این است چرا که مقامات گزارش در زمینه مجازات اعدام را محدود نموده اند.
مجازات مرگ برای قاچاق مواد مخدر ، سرقت مسلحانه ، قتل ، جاسوسی ، خشونت سیاسی و جرایم جنسی اعمال شده است. مقامات از حکم اعدام و مجازات مرگ به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده می کنند.
• در ماه ژانویه ، دو مرد که به اتهام عضویت در در یک سازمان سلطنت طلب محکوم به مرگ بودند در ارتباط با نا آرامی های پس از انتخابات بدون هشدار قبلی به دار آویخته شدند.
• در ماه مه ، چهار کرد به اتهام ارتباط با گروه های مخالف کرد اعدام شدند.
در سال 2010 اجرای سنگسار گزارش نشده است اما دست کم 15 زندانی ، که اکثر شان زن هستند ، همچنان در خطر سنگسار می باشند.
• سکینه محمدی آشتیانی ، زنی که حکم اعدام از طریق سنگسار وی در سال 2006 تحت بررسی بود، زمانی که به نظر می رسید که اواعدام خواهد شد توجه جهانی را به خود جلب نمود. کسانی که برای نجات وی تلاش می کردند مورد آزار و بازداشت قرار گرفته اند.
در ماه دسامبر ، اصلاحیه قانون مبارزه با مواد مخدر منتشر شد که مجازات اعدام را به جرائم مربوط به مواد مخدر مصنوعی تعمیم داد. در همان ماه ، ایران یکی از معدود کشورهایی بود که به قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد که خواستار توقف اعدامها در سراسر جهان شده بود رای منفی داد.

بازدیدها و گزارشهای سازمان عفو بین الملل
مقامات جمهوری اسلامی ایران به نامه های ارسال شده توسط سازمان عفو بین الملل پاسخی ندادند و به مسدود نمودن دسترسی سازمان به ایران ادامه دادند که از سال 1979 توانایی سازمان برای فعالیتهای حقیقت یابی در زمینه حقوق بشر در داخل ایران را غیرممکن نموده است.

منابع
ایران : نظرات سازمان عفو بین الملل در گزارش ارائه شده توسط جمهوری اسلامی ایران برای بررسی دوره ای جهانی (MDE 13/021/2010)
از اعتراض تا زندان : ایران یک سال پس از انتخابات (MDE 13/062/2010)
سکینه محمدی آشتیانی : یک زندگی در خطر (MDE 13/089/2010)
ایران : اعدام به وسیله سنگسار (MDE 13/095/2010)

ترجمه فارسی از موج سبز ژاپن
کلیه حقوق اصل این مطلب به زبان انگلیسی برای ناشر محفوظ است.

Donated supplies delivered اهدای کمکهای جمع آوری شده در استان میاگی

2011-05-01T16:42:00.003+09:00

هموطنان گرامی

باسپاس فراوان از کمکهای اهدایی و حمایتهای گوناگون توسط همراهان آزادیخواه از گوشه و کنار ژاپن بدینوسیله به اطلاع می رساند اقلام مورد نیاز مطابق فهرست اعلام شده توسط مسئولین استان میاگی تهیه گردیده و توسط موج سبز ژاپن به مرکز امداد شهرستان ایشینوماکی واقع در این استان به شرح زیر تحویل گردید. نوشیدنی (500 بطری چای، قهوه، آب میوه، نوشابه و غیره) - غذای آماده ( 500 بسته سوپ، رشته یاکی سوبا، خورش گوشتی، کنسرو میوه و دسر میوه) - میوه تازه (50 کیلوگرم سیب و پرتقال)- مواد شوینده و پاک کننده (100 بسته شامپو، صابون مایع و مایع ظرفشوئی) و لوازم بسته بندی (50 بسته چسب نواری و کیسه نایلون).

がんばれ東北

Thanks to your support we were able to deliver some relief goods and required items as listed by the Miyagi prefecture to the volunteer center at Ishinomaki City Social Welfare Council in this prefecture. The list of supplies delivered by Green Wave Japan in help to the tsunami-hit town included drinks (excluding water), meals, fresh fruits, washing and cleaning agents, and packaging goods.

Independent civil society organisations demolished by law in Iran

2011-04-15T17:02:00.019+09:00

(فروردین ۱۳۹۰)

شیرین عبادی؛ برنده جایزه صلح نوبل و ۹ سازمان حقوق بشری و اتحادیه کارگری در باره روند تصویب یک طرح در مجلس شورای اسلامی ابراز تاسف کردند. مجلس درحال بررسی جزئیات قانونی است که بنظر می رسد تلاش می کند با نقض معیارهای بین المللی آزادی تشکل و تجمع که ایران نیر به رعایت آن ها متعهد شده است، جامعه مدنی را در ایران از بین ببرد.

این گروه از سازمان ها که مرکب از ۹ سازمان بین المللی و ایرانی هستند؛ عفو بین الملل ، عرصه سوم، بین الملل آموزش (ایی آی)، هیفوس، دیده بان حقوق بشر، فدراسیون بین المللی حقوق بشر و کمیته ضد شکنجه، و برنامه مشترک نظارت بر حفاظت از مدافعان حقوق بشر وابسته به اف آی دی اچ، وکمپین بین المللی حقوق بشر در ایران به همراه خانم شیرین عبادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی خواستند که به این قانون رای ندهند.

قانون ناظربر تاسیس و نظارت سازمان های غیر دولتی آخرین مراحل تصویب خود را در مجلس شورای اسلامی می گذراند. علیرغم مخالفت های جدی و شدید سازمان های غیردولتی در ایران که تصویب این قانون تاثیر بسیار نامطلوبی بر فعالیت آن ها خواهد داشت، مجلس شورای اسلامی هم اکنون بندهای اصلی این قانون را برای محدود تر کردن سازمان های جامعه مدنی که در حال حاضر نیز بسیار محدود شده اند، بتصویب رسانده است.

طیف وسیعی از سازمان های جامعه مدنی، از مدافعان حقوق بشر، سازمان های زیست محیطی و زنان گرفته تا خیریه ها و سازمان های فعال درحوزه معلولین، انجمن های کارفرمایی و حرفه ای از جمله کانون های صنفی معلمان مشمول این قانون جدید خواهند شد. احزاب سیاسی، اتحادیه های کارگری و کانون وکلا بر اساس قوانین دیگری تاسیس و نظارت می شوند.

خانم شیرین عبادی در مورد این قانون گفت: “برخلاف اصل ۲۶ قانون اساسی که اجازه تشکیل انجمن ها را می دهد ما شاهد سرکوب دولتی آن د سته از سازمان های غیر دولتی هستیم که در حوزه حقوق بشر و ظرفیت سازی در جامعه فعال هستند .” ایشان تاکید کردند که “برای نمونه دفتر کانون مدافعان حقوق بشر که من هم از موسسان آن هستم، در سال ۱۳۸۷ بطور غیر قانونی و در حالی که ناقضین قانونی آناز مونیت کامل برخوردار بودند، پلمپ شد و از آن تاریخ تاکنون این دفتر همچنان بسته است.حالا مقامات بدنبال این هستند تا به هر طریق ممکن از جمله منع های پیشگیرانه و یا بدرفتاری ها، اطمینان حاصل کنند که هیچ سازمانی که دیدگاه های آن ها را در عرصه اجتماعی به چالش بکشد، وجود خارجی ندارد.”

از جمله مواد این قانون که در روزهای گذشته بتصویب رسیده است ماده شش می باشد که بر اساس آن یک ساختار غیر پاسخگو به جامعه تحت عنوان “هئیت عالی نظارت بر فعالیت های سازمان های غیر دولتی” ایجاد خواهد شد که ریاست آن برعهده وزارت کشور و اعضای آن نمایندگانی از وزارت اطلاعات، نیروهای انتظامی، بسیج، سپاه پاسداران، وزارت امور خارجه و دیگران هستند و فقط یک نماینده از سازمان های غیر دولتی در آن عضویت خواهد داشت. این هئیت قدرت صدور مجوز فعالیت و انحلال همه سازمان های غیر دولتی را خواهد داشت و نهایت اقتدار را بر هئیت مدیره سازمان ها اعمال خواهد کرد.

علی رغم مخالفت از سوی برخی از نمایندگان مجلس، ماده ۱۲ بند (د) این قانون نیز بتصویب رسید. طبق این ماده سازمان ها فقط می توانند راهپیمایی های “غیر سیاسی” آن هم با مجوز قبلی این هئیت عالی نظارت بر سازمان های غیر دولتی برگزار کنند. بر اساس شواهدی که در دوره های مختلف شاهد آن بودیم، مقامات ایرانی به راهپیمایی هایی که سیاست های رسمی را به نقد بکشند مجوز برگزاری نمی دهند. ماده دیگری از این قانون که بر اساس آن دولت کمک هایی در اختیار سازمان ها قرار می داد بتصویب نرسید.

این ۹ سازمان و خانم شیرین عبادی در باره دو تبصره از ماده ۱۲ این قانون که بتصویب مجلس رسیده است، نگرانی های ویژه ای ابراز داشتند. این موارد مربوط به منع ارتباطات بین المللی سازمان های غیر دولتی بدون کسب مجوز از این هیات از جمله درموارد عضویت در سازمان های بین المللی بویژه شرکت در دوره های آموزشی یا نشست ها، عقد قرارداد یا توافقنامه ها و دریافت منابع مالی یا هر نوع کمک از سازمان های بین المللی است. برخی از نمانیدگان مجلس خواستارحذف این بند شده بودند.

فرد ون لی و ون؛ دبیر کل بین املل آموزش، ایی آی در این باره گفت: “الزامی کردن کسب مجوز برای ارتباطات بین المللی باعث تضعیف حق سازمان های حرفه ای از جمله کانون های صنفی معلمان در ایران برای پیوستن به سازمان های بین المللی از جمله ایی آی است.”

وی تاکید کرد “معلمان تا همین الان هم بخاطر شرکت در کنفرانس های ایی آی در خارج از ایران مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند و وزارت کشور تاکنون تلاش کرده است که جلوی فعالیت های این کانون های صنفی معلمان را بگیرد. این قانون دست وزارت کشور را برای مداخله در امور داخلی، امور نمایندگی و حرفه ای، و همچنین روابط بین الملل این کانون ها باز می گذارد و همچنین نمایندگان معلمان را در معرض خطر جدی تر آزارو اذیت و محاکمه قرار می دهد.”

ماده ۴۳ همین قانون در دست بررسی در مجلس، تصریح می کند که سازمان های غیر دولتی که در حال حاضر فعالند باید مجددا برای ثبت در عرض ۶ ماه پس از تصویب این قانون اقدام کنند در غیر این صورت غیر قانونی خواهند بود. طبق قانون جاری در کشور، فقط دادگاه ها حق دارند که در مورد انحلال سازمان های ثبت شده دستور صادر کنند.

مواد این قانون در دست بررسی در مجلس در تناقض با اصول ۲۶ و ۲۷ قانون اساسی است و ناقض حقوق آزادی های تشکل و تجمع است که در مواد ۲۱ و ۲۲ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی برسمیت شناخته شده اند. با تصویب این قانون، فعالیت های مدافعان حقوق بشر و سایر فعالان جامعه مدنی بشدت بخطر می افتد. از جمله این فعالان می توان به مدافعان حقوق زن اشاره کرد که اعضای کمپین یک میلیون امضا و بسیاری دیگر از فعالان حقوق زن بخاطر جمع آوری امضا برای پایان دادن به تبعیض های قانونی علیه زنان و یا برگزاری تجمع های مسالمت آمیز بازداشت شده اند و برخی از آن ها احکام زندان دریافت کرده اند

خانم شیرین عبادی در مورد این قانون و فعالان حقوق زن گفت: “سازمان های زنان در ایران در خط مقدم جامعه مدنی در کشور هستند. ما بشدت نگران این هستیم که این قانون آن ها را از ادامه فعالیت های مهمشان برای ارتقاء و حفاظت حقوق زنان در ایران و برای بهره مندی از همبستگی بین المللی باز دارد.”

دولت ها در سراسر جهان نقش اساسی ای را که سازمان های مستقل غیر دولتی می توانند در پیشبرد معیارهای بین المللی حقوق بشر، تضمین حفاظت از محیط زیست، ارتقاء عدالت، معیارهای اساسی حقوق کارگران و بیش از همه درنظارت بر تجاوزهای قدرت دولتی ایفا کنند به رسمیت شناخته اند .

این ۹ سازمان اعلام کردند که “با تصویب این قانون، مقامات دولتی درست در زمانی که فعالان ایرانی و جهان با یکدیگر ارتباط برقرار کرده اند، درجستجوی منزوی کردن فعالان ایرانی از جهان هستند. جامعه مدنی نه یک تهدید بلکه یک منبع ارزشمند است. مردم ایران نمی خواهند که به این طریق مهار بشوند بلکه برعکس آن ها امیدوامند که به جامعه جهانی دسترسی داشته باشند و تجربیاتشان را با دیگران به اشتراک بگذارند با این امید که دنیا به مکان بهتری برای همه ما تبدیل بشود.”

خانم شیرین عبادی و این سازمان ها در اعلام همبستگی با گروه های جامعه مدنی در ایران که با این قانون مخالفت کرده اند به مقامات ایرانی اعلام می دارند که این قانون را تصویب نکنند چرا که این قانون الزامات بین المللی ایران در قوانین بین المللی حقوق بشر در مورد آزادی تشکل و تجمع را زیر پا می گذارد و بشدت دسترسی سازمان های غیر دوتلی در ایران را به حمایت های مستقیم از سازمان های بین المللی محدود می کند.

مجلس شورای اسلامی ایران باید کاملا به حقوق بشر از جمله حقوق و آزادی های مدافعان حقوق بشر که در بیانیه مدافعان حقوق بشر سازمان ملل متحد حفاظت شده است، پایبند باشد و از تصویب این لایحه و تبدیل آن به قانون دست بردارد.

متن فارسی

PUBLIC STATEMENT
10 April 2011
AI Index: MDE 13/044/2011
Iran: Parliament ignores concerns of independent civil society organisations over draft bill
Nobel Peace Laureate Shirin Ebadi and nine human and labour rights organizations today
expressed dismay at parliamentary proceedings in Iran which look set to pass into law a bill
which appears intended to wipe out independent civil society in the country, in violation of
international standards on freedom of association and assembly, which Iran is obliged to
uphold.
The nine - a mix of international and Iranian organizations - Amnesty International, Arseh
Sevom, Education International (EI), Hivos, Human Rights Watch, the International
Federation for Human Rights (FIDH) and the World Organisation Against Torture (OMCT),
in the framework of their joint programme, the Observatory for the Protection of Human
Rights Defenders, FIDH’s affiliate the Iranian League for the Defence of Human Rights, and
the International Campaign for Human Rights in Iran – along with Shirin Ebadi called on
members of Iran’s parliament to reject the draft law.
The Bill on the Establishment and Supervision of NGOs is undergoing a final reading in the
Islamic Consultative Assembly, Iran’s parliament. Despite vigorous opposition from civil
society organizations in the country, which would significantly be affected by the law, key
provisions which will severely limit the independence of civil society organizations have
already been passed by the parliament.
Civil society organizations affected by the law range from human rights, environmental and
women’s organizations, through charities and organizations for the disabled, to employers’
and professional associations such as Teachers’ Associations. Political parties, trade unions
and the Bar Association are regulated by different laws in Iran.
“Despite the fact that Article 26 of the Iranian Constitution permits the formation of
associations, we have already seen how the heavy hand of the authorities has cracked down
on NGOs engaged in human rights work and capacity building,” said Shirin Ebadi. “For
example, the office of the Centre for Human Rights Defenders, which I co-founded, was
shut down illegally, with impunity, in 2008 and remains closed. Now the authorities are
seeking to ensure that no organization exists which can challenge their view of society in
any way – including by prohibiting scrutiny of the conduct, and misconduct, of government
officials”.
Among the articles of the draft bill passed in recent days is Article 6, which provides for the
formation of a Supreme Committee Supervising NGO Activities, a body with no
accountability to the public. This is to be chaired by the Interior Ministry and will include
representatives from the Intelligence Ministry, the police, the Basij, the Revolutionary
Guards Corps, and the Foreign Ministry, among others, but will have only one member
representing NGOs’ interests. The committee will be empowered to issue and revoke
registration permits for all NGOs, and have ultimate authority over their boards of directors.
Despite opposition from some MPs, Article 12 (d) of the draft law was also passed; this
requires that demonstrations must be “non-political” and will only be permitted if
authorised by the Supreme Committee. As recent history shows, the Iranian authorities do
not grant permission for demonstrations that are critical of official policies. Another article
that would have provided for government assistance to NGOs was not passed.
The nine organizations and Shirin Ebadi expressed particular concern about two notes to
Article 12 that have been approved by Parliament. These prohibit all contact with
international organizations without prior permission, including membership in international
organizations, participating in training sessions or meetings abroad, signing contracts or
memoranda of understanding and receiving funds or other aid from international
organizations. Some MPs had also called for these notes to be removed.
“The requirement that official permission be obtained for any international contacts will
undermine the right of professional associations such as the Teachers’ Trade Association to
join international bodies such as ours,” said Fred van Leeuwen of Education International.
“Teachers have already faced harassment for attending EI conferences outside Iran and the
Interior Ministry has sought to ban their associations. This law will enable the Interior
Ministry to interfere in the internal affairs, representation and professional matters, as well
as international relations of associations, and will place teachers’ representatives at even
greater risk of harassment and prosecution.”
Article 43 of the proposed law, if approved, will also require all current NGOs and
associations to reapply for official registration within six months or face becoming illegal.
Under current Iranian law, the courts have the authority to decide whether a registered
organization should be closed down.
The provisions of the proposed law run counter both to Articles 26 and 27 of the Iranian
Constitution and violate the internationally recognized rights to freedom of association and
peaceful assembly set out in Articles 21 and 22 of the International Covenant on Civil and
Political Rights (ICCPR). If approved, the new law will seriously threaten and curtail the
activities of human rights defenders and other civil society activists in Iran, including
women’ rights defenders such as those engaged in the One Million Signatures campaign
(also known as the Campaign for Equality) of which Shirin Ebadi was the first signatory.
Many women’s rights activists have already faced arrest for collecting signatures for the
petition demanding an end to legal discrimination against women or while holding peaceful
demonstrations and some have received prison terms.
“Women’s organizations and women’s rights activists in Iran have been at the forefront of
civil society in the country,” said Shirin Ebadi. “I am seriously concerned that this law will
prevent them from continuing to carry out their important work of promoting and
protecting the rights of women in Iran and from benefiting from international solidarity.”
Across the world, states have recognized the vital role that independent civil society
organizations play in the advancement of universal human rights standards, in ensuring
protection for the environment, in promoting fair labour standards and in providing a much
needed check on abuses of government power.
“Through this law, the Iranian authorities are seeking to isolate Iranian activists from the
world at a time when they and the rest of the world are reaching out to each other,” said the
nine organizations. “Civil society is not a threat, but a resource. Iranians do not want to be
muzzled in this way, but rather wish to reach out to the global community and to share their
experiences with others, in the hope that the world will become a better place for us all”.
In solidarity with the civil society groups in Iran who oppose this law, Shirin Ebadi and the
nine organizations urge the Iranian authorities to scrap this bill, which fails to conform to
Iran’s obligations under international human rights law regarding freedom of assembly and
association, and will severely restrict access by NGOs in Iran to direct support from
international organizations.
The Iranian parliament should fully respect human rights, including the rights and freedoms
of human rights defenders protected under the UN Declaration of Human Rights
Defenders, and desist from passing this bill in its current form into a law.
End/
Public Document
For more information please contact:
International Secretariat, Amnesty International, 1 Easton St., London WC1X 0DW UK.
Tel: +44 20 7413 5566, Email: press@amnesty.org, Web: www.amnesty.org

Help Japan Tsunami Victims کمک به آسیب دیدگان در ژاپن

2011-04-06T03:18:00.013+09:00

Donations will be accepted until Friday, April 22, 2011.

هموطنان گرامی

زلزله و تسونامی بزرگ ژاپن در تاریخ یازدهم مارس خسارات بی سابقه ای را به ژاپن وارد نموده است. موجب آن شده است که زندگی صدها هزار نفر از مردم این کشور به طور کامل ویران شده و از میان برود. هم اکنون هزاران خانواده آواره و بی خانمان در پناهگاههای موقتی در گوشه و کنار کشور به سر می برند.

موج سبز ژاپن در راستای اهداف بشردوستانه، کمر همت برای کمک به بازماندگان و آسیب دیدگان این فجایع بسته است و از شما مصرانه درخواست دارد -در هرکجای دنیا که قرار دارید - درصورت تمایل مبلغی را برای کمک به این همنوعان آسیب دیده کمک نمایید. با کمکهای جمع آوری شده شما اجناس مورد نیاز تهیه شده و مستقیما توسط داوطلبان موج سبز ژاپن در مناطق آسیب دیده اهدا خواهد شد. درصورت تمایل، با اهدای هر مبلغی یک عدد دستبند سبز (با پیام ایران آزاد FREE IRAN) به نشانه سپاسگزاری به آدرس شما ارسال خواهد شد. پرداخت پول از سراسر دنیا از جمله ژاپن از طریق اینترنت (Pay Pal به ین ژاپن یا دلار آمریکا) امکان پذیر است. پرداخت آنلاین با هرگونه کارت اعتباری امکان پذیر است.
(اطلاعات بیشتر درمورد بانک پی پال و راهنمای پرداخت)
همچنین پیامهای دلگرمی شما هموطنان به زبان ژاپنی ترجمه شده و به همراه اجناس به دست آسیب دیدگان خواهد رسید. پیامهای خود را می توانید به آدرس ما ایمیل کنید، در صفحه فیسبوک و یا بخش نظرات بالاترین قرار دهید.

همچنین در داخل ژاپن به صورت پرداخت نقدی درب منزل (درصورت پرداخت نقدی حداقل کمک 2500 ین) و یا حساب بانکی (بانکهای میزوهو یا پست بانک) ممکن می باشد.

به علاوه می توانید کمکهای غیرنقدی خود (هرگونه ملزومات نو و استفاده نشده) را در توکیو به ما تحویل دهید تا به افراد نیازمند در این مناطق رسانده شود. در صورت تمایل به پرداخت پستی یا بانکی و یا ارسال اجناس لطفا با ایمیل info@azadi.jp تماس حاصل فرمایید.

هموطنان ساکن ژاپن که می توانند منزل یا اتاقی را برای مدتی (حداقل یک ماه) جهت اسکان در اختیار آسیب دیدگان قرار دهند می توانند مشخصات کامل مکان یاد شده به همراه آدرس، نام و شماره تماس خویش را به ما ارسال نمایند تا در اختیار سازمانهای ذیربط قرار گیرد.

The great eastern Japan earthquake and tsunami has left hundreds of thousands victims homeless. Currently, thousands of families are living in make-shift shelters, in need of several emergency relief goods. Green Wave Japan is collecting donations to help those in need. The funds will be used to purchase relief goods and distribute them directly in the affected areas. If you wish to make a donation via Green Wave Japan, please choose one of the payment options below. The payments are processed securely via Pay Pal. If you wish to pay via other options (bank transfer or postal service), please contact us info@azadi.jp. All donors will receive a green wristband (symbol of Iranian green movement) via post if interested.

DONATION IN JAPANESE YEN:
_______________________________________________________
DONATION IN US DOLLARS:

We are all with you, Japan

2011-03-17T16:03:00.002+09:00

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

توکز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

Human being are members of a whole,
In creation of one essence and soul.

If one member is afflicted with pain,
Other members uneasy will remain.
If you've no sympathy for human pain,
The name of human you cannot retain!

アダムのしそん（子孫）は人のしんたい（身体）の一部をなすものであり

一つのほんしつ（本質）に基づいてそうぞう（創造）された
うんめい（運命）が身体の一部に痛みをもたらしたなら
他の部分もやすらか（安らか）ではいられまい
もし他の人々のくつう（苦痛）を悲しまぬなら
なんじ（汝）の名は人であるにふさわしくなかろう

Photo collection of Feb 13 event

2011-02-18T01:11:00.000+09:00

Iran protest crackdown condemned

2011-02-15T10:11:00.000+09:00

عفو بین الملل سرکوب تظاهرات در ایران را محکوم کرد

بدنبال اعمال خشونت دوباره توسط لباس شخصی های ضحاک ماردوش و نیروهای امنیتی سازمان عفو بین الملل با انتشار بیانیه‌ای سرکوب این تظاهرات را محکوم کرده و بر حق مردم ایران برای برگزاری تجمعات مسالمت‌آمیز تاکید کرد.

این سازمان، بار دیگر بر حق مردم ایران برای تظاهرات مسالمت آمیز در حمایت از مردم مصر و تونس تاکید کرده است.

حسیبه حاج‌صحراوی، قائم مقام بخش شمال آفریقا و خاور میانه در سازمان عفو بین‌الملل، که مقرش در لندن است؛ در این باره اظهار داشته است: "مردم ایران این حق را دارند که با شرکت در تجمعات مسالمت آمیز حمایت خود را از مردم مصر و تونس اعلام کنند."

وی همچنین افزوده است: "مسئولیت دستگاه‌های دولتی در برقراری نظم اجتماعی نمی‌تواند، ممنوع ساختن اعتراض‌ها و سرکوب آن را توجیه کند. سرکوب این تظاهرات تازه‌ترین تلاش دستگاه‌هایحکومتی در ایران برای جلوگیری از فعالیت مخالفان و خاموش کردن صدای دگراندیشان است."

Opposition leader Mir Hossein Mousavi (centre) was placed under house arrest

14 February 2011

Amnesty International has condemned the Iranian authorities for breaking up an apparently peaceful march held in Tehran in support of Egyptian and Tunisian protests. Protests were also reportedly held in other cities across Iran, such as Esfahan, Shiraz and Kermanshah.

Opposition leaders Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi were placed under house arrest by the authorities ahead of the protests on Monday.

“Iranians have a right to gather to peacefully express their support for the people of Egypt and Tunisia. While the authorities have a responsibility to maintain public order, this should be no excuse to ban and disperse protests by those who choose to exercise that right,” said Hassiba Hadj-Sahraoui, Amnesty International's Deputy Director for the Middle East and North Africa.

“This crackdown is the latest in a series of moves by the authorities aimed at blocking the work of activists and stifling dissent.”

The march comes amid a wave of pre-emptive arrests of political and other activists over the past several days.

Gathering in solidarity with Iranians held in Tokyo

2011-02-14T01:58:00.003+09:00

فریاد ننگ بر دیکتاتور ایرانی ها در توکیو طنین انداز شد
ایرانیان مقیم ژاپن و فعالان حقوق بشر در این کشور بار دیگر در روز یکشنبه ۲۴ بهمن ماه سال ۱۳۸۹ برابر با ۱۳ فوریه ۲۰۱۱ در توکیو گرد هم آمدند تا همبستگی و همصدایی خود با مردم ایران را در برابر ظلم و استبداد حاکم بر کشور اعلام نمایند. در این مراسم که راس ساعت ۱۳:۳۰ دقیقه و در برابر دانشگاه سازمان ملل در توکیو آغاز شد دهها تن از معترضین جنایات رژیم حاکم بر ایران به خصوص اعدام و حبس فعالان سیاسی و مخالفین را محکوم کردند. در این گردهمایی بیانیه ای به سه زبان ژاپنی فارسی و انگلیسی در مورد سابقه ننگین این حکومت در اعدام و سرکوب مخالفین تحت عناوین مختلف خوانده شد و شرکت کنندگان شعارهایی را رابطه با لزوم توجه جدی جامعه بین المللی بخصوص سازمان ملل متحد به این موارد بارز حقوق بشر در ایران سر دادند.تجمع کنندگان همچنین با تشبیه وضعیت کنونی ایران به آنچه که در مصر و تونس گذشت در مورد هرگونه اقدام خشونت آمیز مزدوران حکومتی علیه حرکت مردم در ۲۵ بهمن ماه هشدار دادند. گزارشهای تصویری بیشتری در مورد این برنامه متعاقبا منتشر خواهد شد

Human rights activists and Iranians in Japan gathered in Tokyo on Sunday Feb. 13, 2011 to voice their solidarity with the people in Iran, against injustice and dictatorship. The event kicked off at 1:30pm local time in front of the UN university with tens of participants condemning the crimes against humanity by the ruling regime, particularly with regard to the execution and detaining of political activists. A statement was read out in Japanese, English and Persian pointing out the record of Islamic republic of Iran in executions and its no. 1 ranking in the world in this regard. The participants asked the united nations to pay a special attention to the worsening situation of human rights in Iran. The participants compared the current state of affairs in Iran to that in Tunisia and Egypt and expressed their concerns over the possible incidence of violence during the massive Feb 14 demonstrations in Tehran.

LOVE FOR LIFE, FEB 13, 2011 event in Tokyo

2011-02-08T23:57:00.002+09:00

هموطنان گرامی

یکشنبه سیزدهم فوریه 2011 میلادی برابر با 24 بهمن 1389 بار دیگر گردهم می آئیم تا سرود عشق به زندگی و مام میهن را زمزمه کنیم و دست در دست یکدیگر در آستانه خیزش 25 بهمن ماه از حرکت مدنی مردم ایران پشتیبانی نمائیم. مرگ پرستان و دیو صفتان سیه دل چه بیهوده تصور کردند که با پیشی گرفتن در سرکوب و شکستن رکورد برپا کردن چوبه های دار می توانند شور عشق ایرانیان به زندگی و مبارزه را به مرگ بکشانند و همصدائی ما را دچار خفقان نمایند. دریغ است که در چنین روزگار و مرحله تاریخی، لختی کنار یکدیگر نباشیم و در دفاع از حقوق مردم خویش فریادی برنیاوریم.

عشق به زندگی

در مخالفت با اعدامها و همبستگی با مردم ایران

یکشنبه سیزدهم فوریه 2011

از ساعت یک و نیم بعداز ظهر

مقابل دانشگاه سازمان ملل در توکیو

خیابان آئویاما دوری - ۵ دقیقه پیاده روی از ایستگاه اوموته ساندو یا 10 دقیقه از ایستگاه شیبویا
نقشه

Upcoming Event

Since the beginning of 2011, the regime in Iran has sped up execution of Iranian citizens, reaching a record average rate of one person in less than 8 hours. Currently, the IRI executes more people per capita than any other country in the world. On January 24, 2011, the IRI executed two post-election protesters on charges of enmity against God. The evidence used against them included sending footage of election protests abroad. As the human rights groups note, “Moharebeh has become the Iranian Judiciary’s catch-all justification for killing political dissidents.” Only days ago did the IRI also execute Zahra Bahrami, an Iranian-Dutch post-election protester. And now with the IRI’s insistence that the executions in Iran are not the international community’s business, we must take a stand and assure the IRI that human rights have always been, and will always be, the business of the entire world. This is the most basic right of every human to live. We are gathering in Tokyo to voice our opinion against inhumane acts of the IRI, and support the civil rights movement of Iranian people ahead their mass protests scheduled for the following days. Human rights activists denounce the use of force and violence by IRI to crackdown peaceful demonstrators and unlawful killings of the protesters.

LOVE FOR LIFE
Against executions and in support of people of Iran
Sunday Feb 13, 2011 from 13:30
Venue: In front of the United Nations University in Tokyo.(Aoyama Dori, a short walk from Omotesando or Shibuya stations Map)

イベントのお知らせ

人権団体によれば、イランは処刑数では中国に次いで２位、人口当たりの処刑数では世界一とのことです。２０１１年が明けて死刑の執行は8時間に一人の割合とのことです。2009年6月の大統領選挙では、アフマディネジャドの再選が不正だとする数千人規模の抗議デモがイランで起きた。イラン当局は２０１１年１月２９日、大統領選後の反政府デモに参加したとして拘束していたオランダ人女性への死刑を執行した。１月２４日にも０９年のデモに参加した男性２人の死刑を執行したと発表した。
野党グループは月曜日（２月１４日）に政府に対する大規模なデモをしたいと願っています。我々はまた暴力沙汰が起こることを恐れます。
イランの人々と連帯してデモを行います。
自由と正義を支持する全ての人々の熱い参加をお待ちしております。
参加者には、暴力を非難する旗やポスターなどを持ってイラン政府へイラン国内の問題に対し必要な処置をとるよう主張をしていただきます。

ご参加してくださる方がおりましたら大歓迎です。
グリーンウェーブジャパン

「人類に愛を」

日曜日２０１１年２月１３日, １３：３０〜

国連大学の前にて
（青山通り。表参道または渋谷駅から少し歩きます。地図を参照してください。）

View Larger Map

Trade unionists remain in detention in Iran

2011-02-06T11:45:00.000+09:00

فعالان کارگری را آزاد کنید

سازمان عفو بين‌الملل در بيانيه‌ای خواستار آزادی فوری و بی‌قيد و شرط چهار فعال کارگر زندانی در ايران شد.

اين چهار فعال کارگری، منصور اسانلو، ابراهيم مددی، رضا شهابی و غلامرضا غلامحسينی، از اعضای سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه هستند.

سازمان عفو بين‌الملل اعلام کرد اين چهار فعال کارگری به دليل فعاليت‌های مسالمت آميز سنديکايی خود بازداشت و زندانی شده‌اند . عفو بین الملل از شما می خواهد با فرستادن پیامی برای مسوولین ایرانی آنها را از وظایف خویش در قبال کارگران زندانی آگاه سازید.

آقايان اسانلو و مددی، رئيس و نايب رئيس سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، در سال ۱۳۸۶ به اتهام‌های امنيتی بازداشت و زندانی شدند.

آقايان شهابی و غلامحسينی نيز در تابستان سال جاری بازداشت شده و تاکنون نيز محاکمه نشده‌اند.

سازمان عفو بين‌الملل با توصيف اين چهار فعال کارگری به عنوان زندانيان عقيدتی اشاره کرد که سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، تشکلی مستقل است که فعاليت آن از سوی حکومت جمهوری اسلامی ايران به رسميت شناخته نشده است.

سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه که فعاليت آن پس از پيروزی انقلاب ۵۷ توسط مقام‌های جمهوری اسلامی ايران متوقف شد، حدود هفت سال پيش، فعاليت خود را از سرگرفت.

اين تشکل مستقل کارگری برای بهبود رانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در سال ۱۳۸۴، اعتصاب بزرگی را در پايتخت ايران برگزار کرد.

همزمان با تحقق برخی از خواسته های مطرح شده توسط اين سنديکا و رانندگان شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، تعداد زيادی از اعضای اين تشکل اخراج شدند و يا اينکه برای خروج از سنديکا تحت فشار قرار گرفتند.

برخورد با اين سنديکا و تشکل های ديگر مستقل کارگری در ايران در شرايطی صورت می‌گيرد که ايران بر اساس کنوانسيون های ۸۷ و ۹۸ سازمان بين‌المللی کار، موظف است که حق کارگران برای ايجاد تشکل های کارگری را محترم بشمارد.

در اين ارتباط، سازمان عفو بين‌الملل نوشت که اعضای سنديکای کارگران شرکت نيشکر هفت تپه که فعاليت آن نيز از سوی جمهوری اسلامی ايران به رسميت شناخته نشده است، تحت فشار قرار دارد و در اين خصوص، به اجرای حکم شش ماه زندان برای رضا رخشان، رئيس هيئت مديره اين تشکل کارگری، در زمستان سال جاری اشاره کرد.

به علاوه، سه تن ديگر از اعضای سنديکای کارگران شرکت نيشکر هفت تپه، بهروز نيکوفرد، عليرضا سعيدی و بهروز ملازاده به اتهام توهين به رهبر، به شش ماه زندان محکوم شدند.

Iran hangs two men detained during 2009 unrest

2011-01-27T09:49:00.001+09:00

اعتراض عفو بین الملل به ادامه اعدامهای مخالفین سیاسی

سازمان عفو بین الملل طی بیانیه ای اعدام دوتن به نامهای جعفر کاظمی و محمدعلی حاج آقایی به اتهام محاربه با خدا، همکاری با گروههای معاند و تبلیغ علیه حکومت را به شدت محکوم نمود. این اعدامها در ادامه موج اخیر جنایات و کشتار زندانیان عقیدتی سیاسی در ایران صورت گرفت. حکومت ایران از ابتدای سال جاری میلادی حداقل ۷۱ تن را اعدام نموده است و هشدارهای پیاپی سازمانها و گروههای حقوق بشری در این زمینه بی پاسخ مانده است. به گفته سازمان عفو بین الملل این افراد نیز مانند بسیاری متهمین دیگر در نظام جمهوری اسلامی از دادرسی عادلانه و حقوق انسانی خویش بی بهره بوده اند. در روزهای گذشته نیز افرادی به اتهامات مشابه اعدام شده اند از جمله حسین خضری جوان کرد و علی صارمی. موج سبز ژاپن نیز بار دیگر به این رفتار غیر انسانی دستگاه قضایی اعتراض نموده و خواستار لغو احکام اعدام به خصوص برای زندانیان سیاسی و آزادی فعالان سیاسی مدنی است.

24 January 2011

Amnesty International has condemned the executions of two men who were arrested in September 2009 during mass protests following Iran's disputed presidential election.

Ja'far Kazemi and Mohammad Ali Haj Aghaei were hanged this morning at Tehran's Evin Prison. Both men had been convicted of moharebeh (enmity against God) for having contact with a banned opposition group, the People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI), and "propaganda against the system". At least four others are facing execution after conviction on similar charges.

Their hangings are the latest in a wave of executions which has seen the Iranian authorities execute at least 71 prisoners since the beginning of this year – an average of more than 20 each week. Thousands more prisoners are on death row.

"We are appalled by the executions of Ja'far Kazemi and Mohammad Ali Haj Aghaei, as we are appalled by the continuing use in Iran of this most cruel and extreme penalty," said Malcolm Smart, Amnesty International's director for the Middle East and North Africa.

"Like so many other victims, neither of these men received a fair trial."

According to some reports, Ja’far Kazemi was tortured for months by his interrogators at Evin Prison to force him to make a televised "confession" but he refused to do so.

He and Mohammad Ali Haj Aghaei were tried together. They are believed to have been sentenced to death in April 2010. Their sentences were upheld by the Supreme Court in July and September 2010 respectively.

Before they were arrested both men had visited members of their families who live in Camp Ashraf in Iraq, where some 3,400 members and supporters of the PMOI live in exile. Ja’far Kazemi’s son lives at the Camp, which is located some 60km north of Baghdad.

For months, the residents of Camp Ashraf have been subject to constant harassment, pressure and siege like conditions by the Iraqi authorities, who wish them to leave Iraq. They would be at very serious risk if forced to return to Iran.

Other prisoners executed by the Iranian authorities in recent weeks include Ali Saremi who was executed in December 2010 for alleged membership of the PMOI. Hossein Khezri, a member of Iran's Kurdish minority, is also believed to have been executed on 15 January.

Two other members of the Kurdish minority, known only as Ayoub and Mosleh, are among those reportedly facing execution. They are alleged to have taken part in and filmed sexual acts between men.

Amnesty International wrote to the Head of Iran's Judiciary last week seeking clarification of their current legal situation and urging him to prevent their execution if they have been sentenced to death.

Three other men were hanged in Tehran on Monday after they had been convicted of male rape.

Iran breaks execution record in Jan 2011

2011-01-18T11:01:00.000+09:00

رکورد شکنی دراعدامها از اول ژانویه ۲۰۱۱

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مجلس و قوهء قضاییهء جمهوری اسلامی ایران خواستار توقف فوری اجرای احکام اعدام شد و از آنان خواست تا به دلیل افزایش سرسام آور تعداد احکام اعدام درپی محاکمات غیرمنصفانه و غیر شفاف، هرچه زودتر مجازات اعدام را منسوخ نمایند.

از آغاز سال ۲۰۱۱، در طی ۱۵ روز گذشته ، ایران ۴۷ زندانی، یا به صورت میانگین هر هشت ساعت یک نفر را به دار آویخته است (آخرین خبر: ۵۰ زندانی ). ایران به نسبت جمعیت کشور بیشتر از هر کشور دیگری در جهان اعدام میکند و به لحاظ تعداد کل بعد از چین، بیشترین تعداد اعدام در جهان را داراست.

روز شنبه، ۲۵ دیماه ۱۳۸۹، ایران یک زندانی سیاسی کرد که برخی وبساتها به نام حسین خضری گزارش کرده اند، را به دار آویخت. یک مقام محلی در استان آذربایجان غربی به رسانه ها گفت که “یک عضو پژاک (یک سازمان چریکی مسلح کرد) ، شنبه صبح در زندان شهر ارومیه به دار آویخته شده است. وی نام فرد اعدام شده را ذکر نکرد.

برادر حسین خضری به کمپین گفت که مقامات هیچگونه اطلاعاتی به خانواده وی در خصوص اعدام برادرش نداده اند. حسین خضری اتهامات علیه خویش را انکار کرده و گفته بود که به شدت شکنجه شده است.

آرون رودز، یکی ازسخنگویان کمپین گفت: “قوهء قضاییهء ایران اعدامهای گسترده ای که توسط نهادهای اطلاعاتی و امنیتی هماهنگی شده اند را شتابزده انجام میدهد.”
وی گفت: “اعدام فعالان کرد، بدون محاکمات عادلانه و پس از شکنجه، به نحو فزاینده ای یک روند نظام مند با اهداف سیاسی را آشکار میکند.”
علاوه بر اعدام گزارش شده خضری، رسانه های ایران از ۴۶ اعدام در سال ۲۰۱۱ خبر داده اند که شامل هفت اعدام درکرمانشاه در تاریخ ۱۱ دیماه، شانزده اعدام در اهواز در تاریخ ۱۵ دیماه، یک اعدام در اسفراین در تاریخ ۱۸ دیماه، هشت اعدام در قم در تاریخ ۱۹ دیماه، هفت اعدام در تهران در تاریخ ۲۲ دیماه، پنج اعدام در خرم آباد در تاریخ ۲۳ دیماه، و دو اعدام در بروجرد در تاریخ ۲۴ دیماه میشود.

حسین خضری، که در حدود ۲۹ سال سن داشت، در تاریخ ۲۰ تیر ۱۳۸۸ ، به جرم “به خطر انداختن امنیت ملی” محارب شناخته شد. در نامه ای به سازمانهای بین المللی، حسین خضری گزارش داد که در زندانهای وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران شکنجه شده بود، اما به گفتهء سازمان عفو بین الملل، تقاضای وی برای تحقیق در این خصوص رد شده بود. وی از اعتراف به انجام جرایمی که به آنها متهم شد خود داری کرده بود.

اعدام یک فعال کرد دیگر، حبیب الله لطیفی، در آستانهء اجرای حکم در تاریخ ۵ دیماه متوقف شد. به اعتقاد کمپین، وی هنوز در خطر جدی قرار دارد.
در تاریخ ۱۹ اردیبهشت سال جاری، فرزاد کمانگرو شیرین علم هوئی، دو فعال کرد به دار آویخته شدند.

حد اقل ۱۴ زندانی کرد دیگر، به نامهای زینب جلالیان، شیرکو معارفی، رستم ارکیا، مصطفی سلیمی، انور رستمی، رشید آخکندی، محمد امین آغوشی، احمد پولادخانی، سید سامی حسینی، سید جمال محمدی، حسن طالعی، ایرج محمدی، محمد امین عبداللهی، و قادر محمد زاده در خطر اعدام قرار دارند.

بر مبنای اطلاعات دریافت و گزارش شده توسط کمپین، تعداد اعدامهای اجرا شده در ایران حتی از آنچه قبلا گزارش شده نیز بیشتر است. منابع متعدد و مورد اعتماد از مشهد گزارش داده اند که اعدامهای گروهی و پنهانی بیش از یکصد نفر در زندان وکیل آباد آن شهر صورت گرفته است.

آرون رودز گفت: “استفاده از مجازات اعدام به عنوان راه حل مشکلات سیاسی و اجتماعی، ارزش جان افراد را به صورت غم انگیزی در ایران کاهش داده است.”

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از دولت ایران خواست تا بلافاصله دستور توقف اجرای احکام اعدام را صادر نماید و نسبت به انجام یک بررسی از کلیهء پرونده هایی که در آنها حکم اعدام صادر شده ولی هنوز اجرا نشده است، شامل مجرمانی که به انجام جرایم زیر سن ۱۸ سال متهم هستند، مبادرت نماید و در راستای منسوخ کردن اعدام گام بردارد.

According to the International Campaign for Human Rights in Iran, since the
beginning of the New Year, Iran has hanged at least 50 prisoners, or an average of about one person every eight hours. Iran executes more people per capita than any other country, and in absolute numbers, is second only to China.

On Saturday, 15 January 2011, Iran hanged a Kurdish prisoner some Iranian websites have identified as Hossein Khazri, a Kurdish political prisoner on the death row. A local official in the province of Western Azerbaijan told media that “a member of the Pejak (an armed Kurdish guerilla group)” was hanged in Urumiye prison on Saturday morning. He did not name the executed prisoner.

Khazri’s brother told the Campaign that the authorities have not provided any information to the family about the execution of his brother. Hossein Khazri had denied charges against him and said he was severely tortured.

“The Iranian Judiciary is on an execution binge orchestrated by the intelligence and security agencies,” stated Aaron Rhodes, a spokesperson for the Campaign.

“The execution of Kurdish activists, without fair trials and following torture, increasingly appears as a systematic, politically motivated process,” he said.

In addition to the execution of Khazri, Iranian media have reported a total of 46 executions in 2011: seven in Kermanshah on 1 January, sixteen in Ahwaz on 5 January, one in Asfaryan on 8 January, eight in Qom on 9 January, seven in Tehran on 12 January, five in Khorramabad on 13 January, two in Boroujerd on 14 January.

Khazri, who is around 29 years old, was convicted of being Mohareb, “an enemy of God,” on 11 July 2009, on the basis that he “endangered state security.” He reported in a letter to international organizations that he had been tortured while in prisons run by the Intelligence Ministry and the Revolutionary Guards, but according to Amnesty International, his request for an investigation was denied. He had refused to confess to committing any of the crimes for which he was convicted.

Another Kurdish activist, Habibollah Latifi, was about to be hung on 26 December 2010, but the execution was halted. The Campaign considers him still at grave risk.

On 9 May 2010, Kurdish activists Farzad Kamangar and Shirin Alam Holi were hung.

At least 14 other Kurdish prisoners are in danger of execution: Zeinab Jalilian, Shirkoo Moarefi, Rostam Arkia, Mostafa Salimi, Anvar Rostami, Rashid Akhkandi, Mohammad Amin Aghooshi, Ahmad Pooladkhani, Seyed Sami Husseini, Seyed Jamal Mohammadi, Hasan Talei, Iraj Mohammadi, Mohammad Amin Abdollahi and Ghader Mohammadzadeh.

According to information received by and reported by the Campaign, the number of executions in Iran is apparently even higher than previously reported. Multiple and reliable reports indicate that secret, mass executions of more than a hundred have taken place in Mashad’s Vakilabad prison.

“When executions become the method of choice to solve political and practical problems, human life is being tragically devalued in Iran,” Rhodes said.

The International Campaign for Human Rights in Iran called upon Iran to institute an immediate moratorium on executions and an independent review of all pending death penalty cases, including those of juvenile offenders who have allegedly committed crimes under the age of 18, and to take steps toward the abolition of the death penalty. (link)

Iran urged to drop prison sentences against human rights activists

2011-01-13T15:05:00.000+09:00

سازمان عفو بین الملل مصرانه از حکومت ایران می خواهد احکام سنگین حبس و مجازات غیرعادلانه فعالین حقوق بشر را نقض نماید. دز این بیانیه عفو بین الملل به خصوص به خانمها نسرین ستوده و شیوا نظر آهاری اشاره شده است. گفتنی است نسرین ستوده وکیل حقوق بشر پس از ماهها حبس غیرقانونی در دادگاه به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغات علیه رژیم و همچنین عضویت در کانون مدافعین حقوق بشر به ۱۱ سال زندان محکوم شده است

شیوا نظر آهاری نیز به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و اتهاماتی مشابه به چهار سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده است. عفو بین الملل این احکام غیر انسانی علیه پیشتازان دفاع از حقوق بشر در ایران را محکوم می نماید و خواستار لغو احکام صادره است

AI Index: PRE01/010/2011

Amnesty International has denounced the prison sentences imposed on two leading Iranian human rights defenders and urged the authorities to drop all charges against them.
Human rights lawyer Nasrin Sotoudeh has been jailed for 11 years on charges of "acts against national security", "anti-regime propaganda" and belonging to the Centre for Human Rights Defenders.
The charges relate to her human rights work after the country's disputed 2009 presidential elections. It appears that Sotoudeh may not yet have been told the verdict and sentence imposed on her.
Journalist Shiva Nazar Ahari had her four-year prison sentence imposed for "acts against national security" and other charges, confirmed by an appeal court on Sunday. She may also face flogging; it remains unclear whether this part of her original sentence, subsequently converted to a cash fine, has been reinstated.
"The sentences imposed on Nasrin Sotoudeh and Shiva Nazar Ahari are outrageous and make a mockery of justice," said Malcolm Smart, Amnesty International’s director for the Middle East and North Africa.
"Both women have been sentenced on account of their courageous defence of human rights and the very standards and values which the Iranian government is bound by international treaties to uphold,” said Malcolm Smart. “It is truly a sorry state of affairs when such actions can be branded a threat to national security or the peddling of propaganda.”
“Nasrin Sotoudeh is a prisoner of conscience and must be released immediately and unconditionally. Shiva Nazar Ahari should not be made to serve her sentence - it should be immediately withdrawn.”
Nasrin Sotoudeh was mostly held in solitary confinement at Tehran's notorious Evin Prison from her arrest last September until the end of her trial two months later. She too is reported to have been banned from working as a lawyer for 20 years and barred from leaving Iran for 20 years.
Her lawyers are planning to appeal the verdict issued by Branch 26 of the Revolutionary Court in Tehran and say she has never belonged to the Centre for Human Rights Defenders.
The Centre was co-founded by Nobel Peace Laureate Shirin Ebadi, for whom Nasrin Sotoudeh has acted as defence lawyer. It was closed down by the Iranian authorities in December 2008.
Shiva Nazar Ahari, who had earlier been detained between June and September 2009, was rearrested on 20 December 2009. She was again released on bail in September 2010. Her lawyers are said not to be planning to seek a judicial review of the case.
Amnesty International has campaigned on behalf of both women since their arrest. In November 2010 the UN High Commissioner for Human Rights called for Nasrin Sotoudeh's case to be reviewed and for the Iranian authorities to expedite her release.
Shiva Nazar Ahari is a member of the Committee of Human Rights Reporters, a now banned organization. Other members of the human rights group have fled Iran, fearing for their safety, while other members continue to be held in Iran.
These sentences are part of an ongoing clampdown on human rights lawyers and activists in Iran, and include a range of other cases. On 30 October 2010, lawyer Mohammad Seyfzadeh was sentenced to nine years in prison and a 10 year ban from practicing law.
Trials in such cases are uniformly unfair with defendants being denied access to lawyers of their choice and convicted on the basis of vague and broadly-drawn charges by courts and judges that are not independent.

International community should demand release of Nurizad

2010-12-16T08:36:00.001+09:00

برای امضای این نامه به اینجا بروید

درخواست از جامعه بین المللی برای کمک به آزادی محمد نوری زاد

گیرنده:‌ سازمان عفو بین الملل

بدینوسیله ما امضا کنندگان این نامه از سازمان عفو بین الملل می خواهیم برای تبرئه و آزادی فوری محمد نوری زاد از زندان در جمهوری اسلامی ایران تلاش نماید.

حقایق مربوطه :

محمد نوری زاد فیلمساز ، فعال، و روزنامه نگار سابق ایرانی است. در تاریخ 20 نوامبر، 2009 ، او به اتهام "توهین به مقامات و تبلیغ علیه جمهوری اسلامی ایران." دستگیر شده بود. دستگیری او به دنبال انتشار نامه های اعتراض آمیز او به علی خامنه ای رهبر ایران صورت گرفت. در این نامه ها وی مصرانه خواستار عذر خواهی خامنه ای از مردم این کشور به خاطر سرکوب خونین جنبش مخالفان پس از انتخابات ریاست جمهوری مورد مناقشه ژوئن 2009 شده بود. بنابرگزارشها وی در تاریخ 18 آوریل 2010 ، به 50 ضربه شلاق و سه سال و نیم زندان محکوم شد.

از آن زمان ، محمد نوری زاد را وحشیانه وادار نموده اند در انتقاد از دولت سکوت پیشه کنند. پس از دستگیری وی، آقای محمد نوری زاد، مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفته ، و در نهایت در بیمارستان بستری شد.

با وجود وضعیت سلامت بحرانی آقای نوری زاد، او در حال حاضر در سلول انفرادی -و اعتصاب غذای خشک- به سر می برد.

بدینوسیله ما از سازمان عفو بین الملل درخواست می کنیم با استفاده از قدرت خویش جامعه بین المللی را متقاعد نماید که از دولت ایران بخواهند تا محمد نوری زاد را بدون قید و شرط آزاد نموده، و هرگونه اذیت و آزار مردمی که جرات انتقاد از دولت دارند را متوقف نماید.

ما به قدرت است که فشار بین المللی می تواند بوجود آورد اعتقاد داریم. ما می خواهیم به رهبران بی رحم جمهوری اسلامی نشان دهیم که چگونه شمع وجود ما می تواند با نوشتن این نامه در حمایت از حقوق زندانی روشن شده و بسوزد، و نوری بر زندانیان فراموش شده بتاباند. ما عهد می کنیم که این نامه را به خاطر رسیدن محمد نوری زاد به آزادی، امید و عدالت می نویسیم.

با احترام امضا کنندگان تقاضا دارند:

که محمد نوری زاد بلافاصله از زندان آزادشود، حکم صادره علیه او لغو و در همه موادر از وی رفع اتهام گردد.

با احترام ،

امضا کنندگان

Immediate Exoneration & Release of Mohammad Nourizad From Imprisonment Please sign the petition here.

To: Amnesty International

We the undersigned hereby Petition Amnesty International for the immediate exoneration and release of Mohammad Nourizad from imprisonment in the Islamic Republic of Iran.

RELEVANT FACTS:

Mohammad Nourizad is an Iranian filmmaker, activist, and former journalist. On November 20, 2009, he was arrested on charges of “insulting authorities and propagation against Islamic Republic of Iran.”
His arrest followed the publishing of a protest letter by him to Iran's Supreme Leader Ali Khamenei, urging Khamenei to apologize to the country for the bloody crackdown on the opposition movement after the disputed June 2009 presidential elections.

On 18 April 2010, it was reported that he was sentenced to 50 lashes and three-and-a-half years in prison. Since then, Mohammad Nourizad has been brutally silenced for criticizing the government. After his arrest, Mr. Nourizad was beaten, tortured, and finally hospitalized. Despite Mr. Nourizad’s critical health condition, he is currently in solitary confinement.

We hereby request Amnesty International to exercise the power to convince the international community to demand the Iranian government to free Mohammad Nourizad without condition, and to terminate any attempts to persecute the Iranian people who dare to criticize the government.

We believe in the power that international pressure can bring. We want to show Iran’s brutal leaders how brightly our flame can burn by supporting Write for Rights, and shining a light on the forgotten prisoners. We pledge to write this letter to bring freedom, hope and justice to Mohammad Nourizad.

THE UNDERSIGNED RESPECTFULLY REQUEST:

That Mohammad Nourizad be immediately released from prison, and that the sentence against him be reversed and that all charges against him be dismissed. Sincerely,
The Undersigned

The Message of Students outside Iran to their Fellows in Iran

2010-12-07T16:25:00.000+09:00

مراسم ویژه روز دانشجو و ۱۶ آذر در توکیو برگزار شد

2010-12-06T02:21:00.005+09:00

مراسم روز دانشجو به دعوت موج سبز ژاپن و گروههای دانشجویی در ایران و خارج از ایران در توکیو پایتخت ژاپن و در محوطه دانشگاه سازمان ملل متحد برگزار شد. در این مراسم علاوه بر دهها تن از دانشجویان ایرانی و دیگر اقشار ایرانی مقیم ژاپن شهروندان ژاپن و افرادی از کشورهای مختلف از جمله نمایندگانی از سازمان عفو بین الملل شرکت داشتند. شرکت کنندگان ضمن تصویب بیانیه ای در رابطه با خواستهای جنبش دانشجویی ایران بیش از یکصد نامه و کارت پستی را به سازمانهای بین المللی، سفارتخانه های خارجی در ژاپن و مقامات قوه قضاییه جمهوری اسلامی ارسال نموده و خواستار توقف رفتارهای فاشیست گونه علیه جامعه علمی ایرانیان و همچنین رسیدگی به وضع ناقضین حقوق بشر در ایران توسط نهادهای بین المللی شدند.

On December 5th, Iranian Student Day was marked at Japan’s capital. Human rights group, in conjunction with student groups in Iran and outside Iran are holding events to mark the day. Human rights activists joined Iranians to celebrate the Iranian student day. In this event, which was held in the plaza of the United Nations University in central Tokyo, a statement was adopted demanding the release of students and attention of the international community to the human rights violations by the Islamic republic. Hundreds of post cards and letters were written and sent to Japanese authoroties and foreign embassies asking for their continued support to the civil rights movement and student movement in Iran. Some letters were addressed to the Iranian authorities asking for the release of over 70 student activists in Iran. In this event, the participants commemorated the victims of governmental violence, sang songs of solidarity and chanted their demand in Persian, English and Japanese languages.

The support of UNU and Tokyo security authorities is appreciated.

برنامه های موج سبز ژاپن به مناسبت روز دانشجو

2010-11-28T23:07:00.002+09:00

در حالی به استقبال روز دانشجو می‌رویم که دانشگاه همچنان سنگر زنده مقاومت در برابر استبداد و اقتدارگرایی است و منازعه بین مدافعان آزادی و سرسپردگان قدرت خودکامه ، محور اصلی تکاپوهای دانشجویی را تشکیل می دهد. اگر چه دانشگاه رنجور از زخم های متعددی است که حاکمیت پادگانی و حامیان دانشگاه مطیع و توجیه‌گر قدرت در طول سالیان اخیر بر پیکره آن وارد ساخته اند، اما کماکان چراغ حقیقت طلبی، خردورزی و اندیشه انتقادی در آن روشن است.

فعالان جنبش حقوق مدنی در ژاپن به مناسبت شانزدهم آذر ماه و روز دانشجو و همچنین روزجهانی حقوق بشر برنامه هایی را در نظر گرفته اند .

محور های این برنامه ها عبارتند از :

آزادی بدون‌شرط ،عزت‌مندانه و فوری بیش از هفتاد دانشجوی زندانی

الغاء احکام کمیته‌های انضباطی در محرومیت موقت و دائمی دانشجویان از امکانات رفاهی و تحصیلی

رعایت آزادی های آکادمیک و پایان بخشیدن به رفتارهای ناقض حقوق‌بشر در دانشگاه‌ها

پایان بخشیدن به مداخله ایدئولوژیک حکومت در آموزش و پژوهش علوم انسانی

دفاع از استقلال دانشگاه و پایان دخالت دولت در مدیریت دانشگاه ها

توقف برنامه فراگیر اخراج و بازنشستگی اساتید مستقل و جایگزینی ایشان با سرسپردگان کم‌سواد

پایان مداخلات غیرکارشناسانه دولت در ساختار دانشگاه‌ها

توقف مداخلات سیاسی، تبعیض های عقیدتی، جنسیتی و دینی در گزینش دانشجویان

حمایت از تحریم مقامات دولتی و حکومتی ناقض حقوق بشر از سوی جامعه جهانی

از این رو ازتمامی هموطنان گرامی مقیم ژاپن بخصوص دانشجویان ایرانی دعوت می نماییم در این روز درکنار ما باشند تا همبستگی سراسری در حمایت از حقوق مردم ایران را بار دیگر به نمایش گذاریم

زمان: یکشنبه - ۵ دسامبر ۲۰۱۰- از ساعت ۱۳:۳۰ دقیقه

مکان: مقابل دانشگاه سازمان ملل متحد خیابان آئویاما دوری - ۵ دقیقه پیاده روی از ایستگاه اوموته ساندو یا 10 دقیقه از ایستگاه شیبویا نقشه

View Larger Map

As the date of Iran’s Students’ Day approaches, universities across Iran remain at the forefront of resistance against the dictatorship and totalitarianism of the Islamic Republic and continue the struggle for freedom, justice and human rights. The student movement carries on its pivotal role in the contention between the defenders of freedom and democracy on one side and the strong-arm of the state on the other side. Although the regime’s militaristic forces have inflicted a great deal of harm to Iran’s universities as a means to keep them in check, Iran’s academic institutions remain quite vibrant in the pursuit of truth and justice and in their role as a cradle of progressive ideas.

Green Wave Japan invites you to join us in an event to express support for human rights in Iran, and the student movement.

We urge the following goals to commemorate Iran’s Students’ Day:
The immediate and unconditional release and freedom of the over seventy imprisoned students.
Overturning the disciplinary committees’ temporary and permanent prohibition of student activists.
Guaranteeing academic freedom and stopping the human and civil rights violations in universities.
Putting an immediate end to the ideological intervention in humanities and social science education and research.
Defending the institutional independence of academia in Iran and putting an end to the government’s intervention in universities’ management.
Stopping the government’s program of expulsion of independent professors and replacing them with corroborative uneducated figures.
Stopping governmental intervention in the organizational structure of universities.
Putting an end to the political, ideological, sexist and religious discrimination in the student admission process.
Supporting international sanctions against state officials who have engaged in the systematic human rights abuses and violations against the Iranian people.

Event Date and time: Sunday December 5, 2010 from 13:30
Venue: In front of the United Nations University in Tokyo.(Aoyama Dori, a short walk from Omotesando or Shibuya stations Map)

「学生の日」イベント

イランの人々と連帯してデモを行います。
自由と正義を支持する全ての人々の
熱い参加をお待ちしております！
参加者には、暴力を非難する旗やポスターなどを持って
イラン政府へイラン国内の問題に対し
必要な処置をとるよう主張をしていただきます。
（我々の基本的な要求です）。

ご参加してくださる方がおりましたら大歓迎です。

日曜日２０１０年１２月５日, １３：３０〜

国連大学の前にて
（青山通り。表参道または渋谷駅から少し歩きます。地図を参照してください。）
アムネスティの世界の人権２０１０：イラン　日本語

Write for Rights نامه ای برای آزادی دانشجوی اسیر

2010-11-22T01:45:00.008+09:00

日本語　English

در آستانه روز دانشجو -۱۶ آذر- و روز جهانی حقوق بشر، در ایران بسیاری از فعالان دانشجویی، صنفی، کارگری و اجتماعی در زندان و در شرایط بسیار ناگواری به سر می برند. موج سبز ژاپن به همراه عفو بین الملل از تمامی آزادیخواهان دعوت می کند درکنار دیگر مردم جهان، به هر روش ممکن به نقض گسترده حقوق انسانها توسط دولت جمهوری اسلامی اعتراض نمایند. حتی نوشتن یک نامه و یا فرستادن یک ایمیل نیز می تواند برای نجات زندانیان فراموش شده -و به خصوص دانشجویان-به نوبه خود موثر باشد. به علاوه، همراهی آنانی که در بند نیستند با این زندانیان عقیدتی که تنها به جرم اندیشیدن تحت فشار و شکنجه هستند امید بخش خواهد بود. گفتنی است بیش از ۱۶۰۰ دانشجو در سی سال اخیر به دلایل سیاسی-عقیدتی-مذهبی در زندانها اعدام شده و یا طی اعتراضات دانشجویی کشته شده اند. حداقل یازده هزار دانشجو نیز زندانی و شکنجه شده اند.

مجید توکلی یکی از این زندانیان است. وی که درجریان اعتراضات دانشجویی سال گذشته متعاقب خشونت حکومت علیه مردم دستگیر شد مدتها در زندان انفرادی و تحت شکنجه بود. مجید در اعتراض به وضعیت نامناسب و بازداشت غیر قانونی خوددست به اعتصاب غذا زده و چندی پیش دچار مشکلات حاد تنفسی شده است. وی را به زندان رجایی شهر منتقل کرده اند که شرایط بدی دارد. عفو بین الملل از شما دعوت می نماید برای آزادی مجید،‌به مقامات قضایی جمهوری اسلامی نامه ای بنویسید. در این نامه از وی بخواهید شکنجه و بدرفتاری با مجید را متوقف نموده و وی را آزادنمایند.

آیت اله صادق لاریجانی

حوزه ریاست قوه قضاییه
تهران ، خیابان ولیعصر ، بالاتر از تقاطع پاستور

تهران 1316814737 - ایران

اگر می خواهید می توانید پیامی هم برای خود مجید ارسال کنید و به او و خانواده اش یادآوری کنید که در این سوی دنیا هستند مردمانی که مجید را فراموش نکرده اند

مجید توکلی

انتهای خیابان یاس

منطقه سه - میان رود

شیراز 7179743355 - ایران

هزینه ارسال کارت یا نامه با پست معمولی هواپی از ژاپن : ۷۰ ین (کارت( الی ۲۰۰ ین (نامه(
مطلب در سایت عفو بین الملل

日本語　English

http://www.amnestyusa.org/writeathon/caseindex.php?i=8&c=b8

On 7 December 2009, Majid Tavakkoli was arrested after criticizing the government during a peaceful student protest at Amir Kabir University of Technology in Tehran. The protest, held on National Student Day, was one of many across the country in response to the disputed presidential election that took place in June 2009. After his arrest, Majid was reportedly beaten and subjected to an unfair trial where he was denied the presence of his lawyer. Majid Tavakkoli was sentenced to over eight years in prison on charges that included "participating in an illegal gathering," "propaganda against the system" and "insulting officials."

In response to protests following the 2009 presidential elections, authorities increased restrictions on freedom of expression, association and assembly. Many people were arrested, including political activists, students, human rights defenders, journalists and others. Today, hundreds of political prisoners, many of whom are prisoners of conscience, remain jailed across Iran.

Between January and May 2010, Majid Tavakkoli was held in solitary confinement. His family was not informed of his whereabouts or his condition until they were allowed to pay him one 15-minute visit on 15 April 2010. Shortly thereafter, Majid was returned to solitary confinement, where he began a 7-day dry hunger strike. In August 2010, authorities transferred Majid to Raja'i Shahr prison, which is used to house violent criminals. He is suffering from a respiratory condition that has worsened since his arrest.

   • Call on him to bring about the immediate and unconditional release of Majid Tavakkoli, a prisoner of conscience held solely for peacefully exercising his rights to freedom of expression and association;

   • Urge him to ensure that Majid Tavakkoli is protected from torture and other ill-treatment, and is granted immediate and regular access to his lawyer, his family and adequate medical treatment;

   • Request that he conduct an immediate, thorough and impartial investigation into reports that Majid Tavakkoli was beaten during his arrest.

MAIL TO:
Head of the Judiciary
Ayatollah Sadegh Larijani
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh
(Office of the Head of the Judiciary)
Pasteur St., Vali Asr Avenue
south of Serah-e Jomhouri
Tehran 1316814737
ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN

Salutation: Your Excellency

Airmail from Japan: 70 yen(postcard)-200 yen(letter)

Please send a message of hope and support to Majid Tavakkoli. A sample message:

"We do not forget you. Hoping for your speedy release and wishing you strength and courage."

MAIL TO:
Majid Tavakkoli
End of Yas Street
Section 3, Miyanroud District
Shiraz, Fars Province
Post code: 7179743355
ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN

Airmail from Japan: 70 yen(postcard)-200 yen(letter)

ライトフォーザライツ
人権のために手紙を書こう！

世界には不当な理由で人権侵害を受けたり、投獄されている人（良心の囚人）が数多くいます。ライトフォーザライツとは彼らを解放に導くための一歩として手紙書きに長時間取り組む運動です。多くの人が参加することによって一枚のハガキが世界を動かす大きな原動力となります。

イランの良心の囚人
逮捕された学生運動家マジード・タヴァッコリ氏の釈放を求めました。タヴァッコリ氏は学生の日だった２００９年１２月７日に学生たちの抗議集会でスピーチした直後、イラン当局に殴られて逮捕され、連れて行かれたのです。「我々は、良心の囚人に対する恣意的な拘束および虐待を繰り返し非難する」とアムネスティ・インターナショナルと国境なき記者団は述べた。「合法的な報道活動を行ったがために、あるいは表現、結社および集会の自由という権利を行使したがために逮捕された人びとは即時に、そして無条件に釈放されるべきである」
マジードの健康状態が悪化している。一枚ハガキを書いてマジードを釈放することを求めましょうか？

受信者：イラン司法長官

Head of the Judiciary
Ayatollah Sadegh Larijani
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh
(Office of the Head of the Judiciary)
Pasteur St., Vali Asr Avenue
south of Serah-e Jomhouri
Tehran 1316814737
ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN

AI Japan writing marathon

Human rights lawyer on hunger strike

2010-11-10T04:24:00.001+09:00

English

اقدام فوری: نسرین ستوده از ۳۱ ماه اکتبر در اعتصاب غذا به سر می برد

سازمان عفو بین الملل طی بیانیه ای خواستار اقدام هماهنگ برای پایان اعتصاب غذا و آزادی نسرین ستوده شده است. نسرین ستوده وکیل حقوق بشری است که بیش از دوماه پیش بدون رویه بازداشت شده و درسلول انفرادی حبس گردیده است.

نسرین ستوده آشکارا در مورد عدم اجرای عدالت در ایران سخن گفته است. او وکالت موکلانی اعم از مجرمان نوجوان محکوم به اعدام و همچنین برنده جایزه صلح نوبل شیرین عبادی را برعهده داشته است.

وی در اعتراض به حبس غیرقانونی در اعتصاب غذای خشک به سر می برد به این معنا که حتی آب هم نمی نوشد. بیم آن می رود که وی درزندان شکنجه نیز شده باشد. عفو بین الملل توصیه می نماید با ارسال نامه فکس یا هر طریق دیگر از مقامات ایرانی بخواهید نسرین ستوده را آزاد کنند.

Document - Iran: Human rights lawyer on hunger strike: Nasrin Sotoudeh: Further information

Further informationon UA: 197/10 Index: MDE 13/099/2010 IRAN Date: 05 November2010

URGENTACTION

human rights lawyerON HUNGER STRIKE

Iranian human rights lawyer Nasrin Sotoudeh resumed a hunger strikeon 31 October over her arbitrary arrest and conditions ofdetention. She has remained in solitary confinement in Evin Prisonin Tehran since her arrest on 4 September, with only occasionalcontact with family members. She is a prisoner of conscience, heldin connection with her work as a lawyer.

Nasrin Sotoudeh has spoken openly about failures in the administration ofjustice in Iran. She represented clients ranging from juvenileoffenders facing the death penalty to Nobel Peace Laureate ShirinEbadi. Following her arrest, she has been permitted infrequentcalls to her family and rare calls (possibly only one) to herlawyer. Her most recent call to her husband took place on 31October. On 3 November she met her two children andsister.

Her husband, Reza Khandan, is prevented from seeing her,apparently at least partly in reprisal for his public campaigningon her case. On 3 November her children are said to have found herin poor condition, having lost 10kg in weight, and with what herchildren called “a darker face”. They are said to have criedthroughout and after their meeting with her, which led a familymember to describe the day as “one of the worst… of my life”. On 31October, following a meeting in Evin Prison with Tehran’s ChiefProsecutor, she resumed the month-long hunger strike she had endedon 26 October, now extended to a “dry” strike, meaning she is noteven drinking water.

At her trial, which is set for 15 November, she will facecharges of acting against national security; gathering andcolluding to disturb national security; and co-operation with ahuman rights body, the Centre for Human Rights Defenders (CHRD),which Shirin Ebadi co-founded. There are fears that she may havebeen tortured in detention.

PLEASE WRITEIMMEDIATELY in Persian, English, or your own language:

Calling for the immediate and unconditional release of NasrinSotoudeh, held solely for her peaceful exercise of her rights tofreedom of expression and association, including her work as alawyer;
Calling on the Iranian authorities to ensure that she is protectedfrom torture or other ill-treatment while held, and she is grantedimmediate and regular access to her family including her husband,and her lawyer;
Reminding the Iranian authorities that the UN Basic Principles onthe Role of Lawyers not only state that lawyers must be allowed tocarry out their work “without intimidation, hindrance, harassmentor improper interference” but that they are also entitled tofreedom of expression, which includes “the right to take part inpublic discussion of matters concerning the law, the administrationof justice and the promotion and protection of human rights”.

PLEASE SENDAPPEALS BEFORE 17 DECEMBER 2010 TO:

Leader of the IslamicRepublic

Ayatollah Sayed‘Ali Khamenei

The Office ofthe Supreme Leader

Islamic RepublicStreet – End of Shahid Keshvar Doust Street, Tehran, IslamicRepublic of Iran

Email:info_leader@leader.ir

viawebsite: http://www.leader.ir/langs/en/index.php?p=letter(English)

Salutation: YourExcellency

Head of the Judiciary

Ayatollah SadeghLarijani

Howzeh Riyasat-eQoveh Qazaiyeh (Office of the Head of the Judiciary)

Pasteur St.,Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri,

Tehran1316814737

Islamic Republicof Iran

Email: Viawebsite: http://www.dadiran.ir/tabid/75/Default.aspx

First starred box:first name; second box: family name; third: email address

Salutation: YourExcellency

And copies to:

Director, Human Rights Headquarters ofIran

Mohammad JavadLarijani

Bureau ofInternational Affairs, Office of the Head of the Judiciary, PasteurSt., Vali Asr Ave. south of Serah-e Jomhouri, Tehran1316814737,

Islamic Republicof Iran

Email:bia.judi@yahoo.com

Fax: +98 21 5 537 8827 (please keep trying)

Also sendcopies to diplomatic representatives of Iran accredited to yourcountry. Check with your section office if sending appealsafter the above date. This is the first update of UA 197/10.Further information:http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/087/2010/en

URGENT ACTION

human rights lawyerON HUNGER STRIKE

ADditional Information

In the monthspreceding her arrest, Nasrin Sotoudeh, who had been banned fromtravel in 2008, was warned she could face reprisals for hercontinued advocacy on behalf of her clients. Her husband, RezaKhandan, also received threats warning him that she would riskarrest if he did not stop her from defending Shirin Ebadi.

NasrinSotoudeh’s original lawyer, Nasim Ghanavi, has faced pressure fromthe authorities, including threats of arrest, apparently on accountof her representation of Nasrin Soutoudeh. Nasim Ghanavi hasconsequently been forced to distance herself from the case, leavingher unable to effectively represent her client.

Now that the15 November date for Nasrin Sotoudeh’s hearing has been determined,the judge responsible for the case has reportedly grantedpermission for her new lawyer, Abdolfattah Soltani, to meet withher and it is thought that this meeting will take place in thecomings days or week.

Recent monthshave seen increased persecution of defence lawyers. MohammadOlyaeifard, a lawyer and board member of the Committee for theDefence of Political Prisoners in Iran, a human rightsorganization, is serving a one-year prison sentence for speakingout about the execution of one of his clients, a juvenile offender(see Iran urged to release lawyer imprisoned for criticizingjuvenile's execution, 6 May 2010, http://www.amnesty.org/en/news-and-updates/iran-urged-release-lawyer-imprisoned-criticizing-juveniles-execution-2010-05-06).Mohammad Olyaeifard is in poor health.

AbdolfattahSoltani and fellow lawyer Mohammad Ali Dadkhah, both colleagues ofShirin Ebadi and co-founders of the CHRD, were arrested after thedisputed presidential election of June 2009 (UA 160/09 and UA186/09) and, though both were later released on bail, they havecourt cases pending against them which could lead to theirimprisonment and eventual disbarment. Another prominent lawyer,Mohammad Seyfzadeh, who is also a founder member of the CHRD, wassentenced at the end of October to nine years’ imprisonment and toa 10 year ban on practising law, despite the fact that only theDisciplinary Court for Lawyers may impose such professional bans,for “forming an association… whose aim is to harm nationalsecurity” and “being a member of an association whose aim is toharm national security” in relation to the CHRD. He was banned fromleaving the country in 2009, as was Dr Hadi Esmailzadeh, anothermember of the CHRD.

Others havefelt compelled to leave the country for their own safety such asShadi Sadr, detained for a week in 2009 (see UA 139/09), andMohammad Mostafaei, the lawyer of Sakineh Mohammadi Ashtiani, awoman sentenced to execution by stoning (see UA 175/09). Another ofher lawyers, Javid Houtan Kiyan, was arrested on 10 October (seeupdate of 3 November 2010 to UA 211/09).

Prior to herarrest, Nasrin Sotoudeh’s assets were frozen and she was summonedto the tax office. Afterwards, she told the International Campaignfor Human Rights in Iran she had seen that 30 other lawyers hadcases of tax irregularities being prepared against them, in whatwould appear to be a concerted effort by the authorities to preventthese lawyers from continuing their work.. (For furtherinformation, see Iran: Lawyers’ defence work repaid with loss offreedom, Index: MDE 13/093/2010, 1 October 2010,http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/093/2010/en)

Iran: Human Rights Crisis Requires International Scrutiny

2010-10-31T12:30:00.005+09:00

English

متن کامل درخواست از سازمان ملل برای رسیدگی به بحران حقوق بشر در ایران

موج سبز ژاپن ترجمه کامل انگلیسی به فارسی متن بیانیه چند سازمان جهانی مدافع حقوق بشر که خواستار اقدام مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای رسیدگی به بحران حقوق بشر در ایران شده است را منتشر می سازد. این بیانیه مشترک که توسط عفو بین الملل، دیده بان حقوق بشر، پروژه ائتلاف دمکراسی، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و فدراسیون جهانی حقوق بشر صادر شده از دبیر کل سازمان ملل متحد خواسته است گزارش جامع تری درباره وضع حقوق بشر در ایران تهیه و وضع حقوق بشر در ایران را بطور مرتب به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گزارش کند.این سازمان ها همچنین خواستار آن شده اند که دبیر کل سازمان ملل متحد نماینده ویژه ای را برای بررسی و گزارش وضع حقوق بشر در ایران منصوب کند.سازمان های مدافع حقوق بشر در بیانیه خود ایران را متهم کرده اند که از همکاری در زمینه حقوق بشر خودداری کرده و توصیه های شورای جهانی حقوق بشر را در نشست پیشین رد کرده است.ایران در جلسه سالانه شورای حقوق بشر ژنو که در فوریه گذشته برگزار شد بسیاری از اتهام های مطرح شده توسط کشورهای غربی را رد کرد.به دنبال انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال گذشته، بسیاری از معترضان دستگیر شدند و گزارش های متعددی درباره شکنجه و آزار و اذیت آنها انتشار یافته است.چند تن از بازداشت شدگان نیز اعدام و یا محکوم به اعدام شده اند.به گزارش بی بی سی در نشست ژنو کشورهای غربی خواستار اعزام نماینده ویژه سازمان ملل متحد برای بررسی شکنجه در ایران شدند، اما جواد لاریجانی، نماینده ایران دراین جلسه، با این درخواست مخالفت کرد و ایران را سردمدار حقوق بشر در جهان دانست.اما سازمان های حقوق بشر یاد شده در بیانیه خود به "برگزاری دادگاه های نمایشی"، لغو فعالیت احزاب سیاسی، دستگیری خبرنگاران و فعالان حقوق بشر، اعدام نوجوانان، سنگسار متهمین به زنا و آزار پیروان اقلیت های دینی و قومی اشاره کرده و خواستار پاسخ قوی تر جامعه جهانی به "بحران حقوق بشر" در ایران شده اند. در این بیانیه همچنین به تلاشهای مهدی کروبی برای جلب توجه به مساله حقوق بشر، اتهام تجاوز در زندان و فشار به وکلا برای بستن تمامی راههای قانونی اجرای عدالت اشاره دارد.

متن کامل
نظر به وخامت وضعیت حقوق بشر در ایران، رد همکاری با سازکارهای موجود بین الملی حقوق بشر توسط مسوولین جمهوری اسلامی و رد بسیاری توصیه های ویژه از سوی کشورهای عضو کمیسیون بررسی دوره ای جهانی در شورای حقوق بشر، بدینوسیله سازمان عفو بین الملل، پروژه ائتلاف دموکراسی، دیده بان حقوق بشر،‌ کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و فدراسیون جهانی حقوق بشر و سازمان وابسته آن ،‌ لیگ دفاع از حقوق بشر در ایران از مجمع عمومی سازمان ملل می خواهند:
- از دبیر کل سازمان ملل درخواست صدور گزارشی جامع تردر مورد وضعیت حقوق بشر در ایران نماید
-از دبیر کل سازمان درخواست ارایه گزارش دوره ای به شورای حقوق بشر در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران نماید
-مصرانه خواستار گزارش دوره ای هیات بازرسان ویژه سازمان ملل به شورای حقوق بشر در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران شود
-نماینده ویژه ای از سوی دبیرکل با نیابت بررسی و گزارش در خصوص به وضعیت حقوق بشر در ایران منصوب گردد
نقض گسترده حقوق بشر که درپی انتخابات مناقشه آمیز ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) رخ داد، طبیعت شکننده و پرمخاطره آزادیهای اساسی در این کشور را خاطر نشان ساخت. مقامات محدودیتهای شدید بیشتری را درزمینه آزادی بیان، گردهمایی و اجتماعات وضع کردند. تظاهرات مسالمت آمیز ممنوع شده و معترضین مورد ضرب و شتم،‌ بازداشتهای بی رویه و در برخی موارد اصابت گلوله قرار گرفتند. تعدادی نیز چه در خیابان و یا در بازداشت کشته شدند .
مقامات جمهوری اسلامی ایران سپس صدها نفر را مورد محاکمه ناعادلانه قرار دادند که از جمله آنها «محاکمه های نمایشی» گروهی بود.ظاهرا هدف اصلی این محاکمه ها تایید نسخه آنها از رویدادها و یافتن افرادی بود که قربانی (این سناریو) شوند. در ژانویه ۲۰۱۰،‌ دو مرد که پس طی محاکمه نمایشی محکوم شده بودند به جرم شرکت در تظاهرات و علی رغم اینکه پیش از انتخابات بازداشت شده بودند اعدام شدند. دستکم هفتمرد و یک زن همچنان به اتهامات وارده در رابطه با انتخابات و واقع پس از آن در صف اعدام هستند و افرادی دیگری نیز به زندانهایی تا ۱۵ سال محکوم شده اند که جرایم آنها لغات مبهمی چون «اختلال» در «امنیت ملی» می باشد. محاکمه آنها عدالت را به سخره می گیرد.

محاکمه متهمین معمولا پس از دوره های طولانی مدت بازداشت انجام می گیرند که معمولا در انفرادی یا بدون ارتباط با بیرون و در مراکزی که شکنجه و بدرفتاری شایع است سپری می شود. وضعیت بد زندان از جمله عدم ارایه مراقبت پزشکی لازم نیز از روشهای اعمال فشار بیشتر بر افراد بازداشت و زندانی شده و خانواده هایشان است.

از زمان تصویب آخرین قطعنامه در زمینه وضعیت حقوق بشر در ایران مقامات این حکومت برخی احزاب سیاسی را ممنوع نموده ، مطبوعات را تعطیل کرده،‌سازمانهای حقوق بشر را هدف قرار داده، روزنامه نگاران، اعضای اتحادیه های صنفی و فعالان حقوق بشر را بازداشت نموده و بازداشت شدگان را بدون وکیل مدافع نگاه داشته اند چراکه وکلا خود نیز حقوقشان از طریق بازداشت یا آزار و اذیت نقض شده است که از قرار معلوم عمدا و با هدف تضعیف امر وکالت و دفاع از موکل صورت گرفته است.

مقامات موفق شدند تا پایان سال ۲۰۰۹،‌ تظاهرات را سرکوب کنند اما همچنان به آزار و اذیت منتقدان کارنامه حقوق بشری دولت و دیگرانی که دیدگاه مخالف خود را ابراز نموده اند ادامه می دهند،‌بسیاری از این افراد بدون رویه بازداشت شده اند. مقامات جمهوری اسلامی فعالان حقوق زنان را بازادشت کرده و به زندان محکوم کرده اند. آنها همچنین اقلیتهای قومی ایران را که خواستار توجه بیشتر به حقوقشان شده بودند را -به بهانه حملات خشونت آمیزی که بیشتر در مناطق عمدتا بلوچ و کرد نشین صورت گرفته است - بازداشت کرده اند.
پیروان اقلیتهای مذهبی به خصوص از جامعه بهایی که توسط حکومت به رسمیت شناخته نشده است، افرادی که از اسلام به مسیحیت گرویده اند و صوفی ها دستگیر شده و گاهی به زندانهای طولانی مدت محکوم شده اند.
مقامات جمهوری اسلامی ایران به اعدام زندانیان، بیشتر از هرکشور دیگری غیر از چین ادامه داده اند - که اغلب با چوبه دار انجام می شود. افراد متعلق به اقلیتها از جمله اتباع خارجی- به خصوص افغانها- تعداد قابل توجهی از اعدامیان را تشکیل می دهند. بسیاری از اعدام شدگان به جرم قتل یا قاچاق مواد مخدر و درپی محاکمه هایی با کاستی های عمیق محکوم شده اند . مجازات مرگ همچنین ممکن است برای تخلفاتی صادر شود که هیچ عنصر مرگی و قتلی در آنها وجود ندارد از جمله:روابط جنسی خارج از ازدواج در حین تاهل، لواط، توهین به مقدسات و تاسیس یا عضویت در گروهی با هدف اختلال در امنیت ملی - چنین مجازاتی ناقض حقوق بشر بین المللی می باشد. از سال ۲۰۰۶ تا کنون حداقل شش نفر به جرم روابط جنسی با غیر از همسر در حین تاهل سنگسار شده اند. در سال ۲۰۰۹ ایران حداقل ۳۸۸ انسان را از جمله حداقل پنج مجرمی که در نوجوانی مرتکب خلاف شده بودند اعدام کرد. بین ماههای ژانویه و اکتبر ۲۰۱۰ نیز ایران بیش از ۲۲۰ تن از جمله یک نفر که ممکن است یک نوجوان بزهکار بوده را اعدام کرده است. حداقل ۱۴۱ مجرم نوجوان هم اکنون در صف اعدام هستند که اتهامات آنها مربوط به جرایمی است که در زمان ارتکاب کمتر از ۱۸ سال سمن داشتند و این نقض پیمانی است که ایران طبق قوانین بین المللی ملزم به اجرای آن می باشد.

درحالیکه مقامات ایران پذیرفته اند که پس از انتخابات ریاست جمهوری برخی سوءرفتارها در بازداشتگاه کهریزک و همچنین در خوابگاههای دانشگاه تهران رخ داده است، دیگر اتهامات متوجه جمهوری اسلامی درباره شکنجه - از جمله اتهامات تجاوز جنسی- و کشتار غیرقانونی متعاقب بازجوییهای عجولانه را رد می کنند. در واقع مستندات موجود نشانگر این است که مقامات به هیچ عنوان قصد رو کردن حقایق را ندارند؛ آنها دفاتر اشخاصی که مستندات تخلفات را جمع آوری نموده تعطیل کرده و برخی از این افراد را بازداشت نموده اند. پرونده ای نیز در دادگاه علیه مهدی کروبی نامزد مغلوب در انتخابات یاد شده را تشکیل داده اند. کروبی به ابراز نگرانی و جلب توجهات در مورد نقض حقوق بشر ادامه است. مقامات جمهوری اسلامی با هدف بی اعتبار کردن مستندات جمع آوری شده، افرادی را که نام آنها به اشتباه در لیست کشته شدگان گنجانده شده را پیش کشیده اند.

در عین حال، این مقامات تمامی تلاش خود را به خرج می دهند تا از بررسی رویدادها از خارج کشور جلوگیری کنند که ازجمله موارد آن می توان به رد همکاری با ساز و کارهای بین المللی حقوق بشر سازمان ملل متحد اشاره نمود. از سوی دیگر آنها ادعا می کنند به تعهدات بین المللی خود پایبند هستند.

دعوت ایران به رعایت تمامی ساز و کارها در سال ۲۰۰۲ مصادف بود با پایان بازرسی ویژه کشورها در ایران در کمیسیون حقوق بشر. اما تلاشهای هفت ساز و کاری که بیشتر درخواست بازدید دارند مسدود شده و ناکام مانده اند. از سال ۲۰۰۵ هیچ بازرس ویژه ای اجازه بازدید نداشته است. درواقع حکومت ایران علنا از پذیرش توصیه ها مبنی بر بازدید بازرسان دارای حکم در روند بررسی دوره ای جهانی در فوریه ۲۰۱۰ خودداری نمود.

گزارشگران ویژه شکنجه، استقلال قضات و وکلا،‌ أزادی عقیده و بیان و مدافعین حقوق بشر و همچنین متخصص مستقل مسایل اقلیتها همگی درخواست بازدید از ایران را ارایه کرده اما هیچ پاسخی دریافت نکرده اند. در همین حال، گزارشگران ویژه در امور اعدامهای فراقضایی، شتابزده یا بی رویه و همچنین آزادی دین و باور درکنار کارگروه ناپدید شدگان با زور و ناخواسته همگی در اساس موافقت برای بازدید دارند اما مقامات ایران هیچ تاریخی معین نکرده اند.
هرچند ایران تمامی گزارشات اصلی را به سازمانهای پیمانهای مربوطه ارایه کرده است و کارکرد حقوق بشری اش در بررسی دوره ای جهانی و کمیته سازمان ملل در حذف تمامی اشکال تبعیض نژادی در اوت ۲۰۱۰ مورد بررسی قرار گرفته است، اما این ساز و کارها دارای توانایی برای رسیدگی کافی به بحران حقوق بشری از نوع آنچه که در ایران همچنان ادامه دارد نیستند.

در طی بررسی دوره ای جهانی در شورای حقوق بشر ،‌این دولت نه تنها تصویری به شدت تحریف شده از وضعیت در این کشور اراپه داد بلکه توصیه های ویژه کلیدی در زمینه آزادی بیان، گردهمایی و تجمع را رد کرد - ایران این توصیه ها را به اتهام داشتن انگیزه های سیاسی مورد سرزنش قرار میدهد. درعین حال این کشور توصیه های عمومی تر دیگر را پذیرفت.
با وجود چنین پیشینه ای، هرگونه ابتکار عمل در زمینه ایران که در ظاهر با هدف افزایش همکاری با ساز وکارهای حقوق بشر صورت می گیرد از جمله دعوت به کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل و ازسرگیری گفتگوهای حقوق بشر اروپا و ایران نباید توجهات را از خواسته بین المللی مبنی بر دستیابی به بهبود مستند در این زمینه منحرف سازد.
زمانی که کشورهای عضو سازمان ملل متحد در شصت و پنجمین دور مجمع عمومی گرد هم آمدند بار دیگرمستندات قانع کننده نقض حقوق بشر در ایران توسط دبیر کل سازمان ملل و در گزارش سال ۲۰۱۰ وی در راستای قطعنامه ۶۴/۱۶۷ مجمع عمومی ارایه شد (۱). چنین مستندی ،‌ پاسخ محکمی از سوی جامعه بین المللی در مورد عدم پاسخگویی مقامات ایران به این نگرانیهای جدی حقوق بشری و مسدود کردن بررسی های بین المللی توسط این مقامات را طلب می کند. اقدامی قاطعانه نیاز است تا مردم ایران بتوانند به دامنه کامل حقوق بشری خود دستیابند- حقوقی که به صورت بین المللی به رسمیت شناخته شده است.

پانویس ۱- وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران؛ گزارش دبیر کل سازمان ملل ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰ A/65/370

How to use guns on your own people

2010-10-27T22:18:00.003+09:00

101010 Word Day against DP in Tokyo with AI Japanایرانیان مقیم ژاپن در کنار عفو بین الملل به اعدامها اعتراض کردند

2010-10-11T10:28:00.006+09:00

اعتراض ژاپنیها به اعدامها در ایران در کنار ایرانیان
روز دهم اکتبر ۲۰۱۰ بار دیگر دهها هموطن میهن دوست مقیم ژاپن در کنار شهروندان ژاپنی به دعوت موج سبز ژاپن در تظاهراتی که به مناسبت روز جهانی مبارزه با اعدام توسط سازمان عفو بین الملل ژاپن در توکیو بر گذار شد شرکت نمودند. در این تجمع، ایرانیان انسان دوست در کنار شهروندان ژاپن و فعالان صلح و نفی خشونت مصرانه خواستار آن شدند که مجازات غیر انسانی اعدام به هر نحو و وسیله در تمام دنیا متوقف گردد. توجه عمده این تظاهرات که از منطقه گینزا به سوی هیبیا در منطقه مرکزی توکیو انجام شد بر مساله اعدامهای فزاینده در جمهوری اسلامی بود. طبق گزارش سازمان عفو بین الملل رژیم جمهوری اسلامی ایران در سال گذشته افزون بر ۳۸۸ مورد اعدام داشته که در این میان اعدامهای دسته جمعی، سنگسار، اعدام کودکان، اعدام زندانیان سیاسی، اعدام برشواهد ناکافی و شکنجه منجر به مرگ زندانیان سیاسی نیز مشاهده شده است. تظاهر کنندگان خواستار توجه کشورهای دیگر مجری اعدام از جمله ایالات متحده آمریکا و ژاپن به حذف این مجازات و جهانی عاری از خشونت شدند.
آلبوم عکسهای این روز

گفتنی است در این تظاهرات شرکت کنندگان تصاویر برخی از افرادی که سال گذشته بر اساس گزارش این سازمان در پی احکام ناعادلانه در نظام قضایی ایران اعدام شدند از جمله بهنود شجاعی و دلارا دارابی و همچنین کشته شدگان به دست بسیج و پلیس ایران در حوادث پس از انتخابات و وکلای زندانی اعدام شدگان از جمله نسرین ستوده و محمد اولیایی فر را در دست داشتند.

Iranians in Japan took part in the World Day against the Death Penalty demo on 10-10-10 in Tokyo, which was organized by AI Japan.　Participants in the demo urged abolish the death penalty by any means in the world. One focus of the event was on Iran, which executed 388+ people in 2009 according to AI, with cases including stoning, child executions, execution of political activists and tortures leading to death in detention camps. All the participants, including Japanese citizens and AI Japan members, asked countries with have retained the DP including Japan and the United States to pay more attention to human rights in this regard.

Pictures of Delara Darabi and Behnoud Shojaee, who were hanged for alleged crimes committed at 17, and their lawyers, Nasrin Sotoudeh and Mohammad Oliyaeifard who are now imprisoned for their human rights efforts in Iran were held by some demonstrators, along with pictures of many protesters who were killed by militia and police forces during peaceful demonstrations following the disputed presidential elections in Iran. photo album

راهپیمائی روز جهانی مبارزه با اعدام

2010-09-24T16:56:00.014+09:00

دهم اکتبر روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام نام گرفته است. موج سبز ژاپن در کنار عفو بین الملل ژاپن از شما هموطن ایرانی دعوت می نماید در این روز کنار ما باشید تا اعتراض خود را به حکم اعدام در کنار دیگر مردم دنیا و ژاپن ابراز داریم.

چرا این روز برای ما ایرانیان بسیار مهم است؟

هموطن عزیز! آیا می دانید در سال 2009 طبق آمار رسمی ایران بعد از چین بیشترین تعداد اعدام را در دنیا داشته است؟ آیا می دانید سال گذشته سرانه اعدام در ایران احتمالا بالاترین رقم در جهان بوده و گوی سبقت را از دیگر جهانیان ربوده ایم؟

آیا می دانید در حالیکه به طور عمومی دنیا به سوی حذف اعدام پیش می رود و بیش از دوسوم کشورهای جهان اعدام را کنار گذاشته اند طی چند ماه پس از سرکوب اعتراضات مردمی در ایران اعدامها چند برابر شده است؟

آیا می دانید ما را به جائی رسانده اند که در حالیکه افغانستان، پاکستان، اندونزی و مغولستان در سال 2009 اجرای احکام اعدام در نظام قضائی را متوقف کردند ایران هنوز مجرمین زیر 18 سال را هم اعدام می کند؟ آیا می دانید در کشور ما شخص محکوم به اعدام ، خانواده و یا وکیل وی از اجرای حکم با خبر نمی شوند؟ به عنوان یک ایرانی، آیا می دانید جمهوری اسلامی جزو معدود رژیمهائی است که جوانان را با انگیزه های سیاسی، در دادگاه غیر عادلانه و بدون مدرک و مستند کافی به اعدام محکوم نموده و حتی اجساد برخی اعدام شدگان به خانواده هایشان بازگردانده نمی شود؟ آیا می دانید مجازات به اتهام محاربه با خدا در کشور ما بر اساس نظر قاضی شرع به افرادی که تنها جرمشان ابراز عقیده شان و یا شرکت در اعتراضات صلح آمیز بوده، اعدام است؟ آیا شنیده اید در چند سال اخیر علی رغم تلاشهای فعالین حقوق بشر اجرای اعدام از طریق سنگسار در جمهوری اسلامی مشاهده شده است؟

هموطن عزیز، در این روز نیز در کنار ما باشید تا به عنوان نمایندگی راستین مردم ایران زبان گویای مردمی باشیم که در جو فشار و خفقان، در نیمه های شب صدای دادخواهی آنان طنین انداز می گردد و شکوه بر آسمان می برند.

10-10-10

روز جهانی مبارزه با اعدام
بی اعدام می توان زیست

یکشنبه دهم اکتبر 2010 میلادی برابر با هژدهم مهرماه هشتاد و نه خورشیدی

پارک تسوکیجی کاوا گینزا
(1-13-20 Tsukiji Chuo Ku)
در نزدیکی خروجی ۵ ایستگاه هیگاشی گینزا روی خط متروی هیبیا و یا خط آساکوسا
نقشه محل آغاز
آغاز راهپیمائی از ساعت 12:30
مسیر: به سمت پارک هیبیا
راهپیمائی به مدت حدود 60 دقیقه و با در دست داشتن پلاکاردهائی با مضمون مخالفت با اعدام صورت می گیرد

برگزار کننده: عفو بین الملل ژاپن
adp-team at amnesty.or.jp

تماس با موج سبز ژاپن
info at azadi.jp

اعدام در ایران
گزارش عفو بین الملل در مورد ایران در سال ۲۰۱۰

ایران دارای یکی از بالاترین نرخ های اعدام در سراسر جهان است. حداقل 388 نفر ، از جمله مردی که سنگسار شد و حداقل پنج مجرم نوجوان که در هنگام ارتکاب جرم کمتر از 18 ساله بودند، در سال گذشته اعدام شدند. حداقل 14 اعدام در ملاء عام انجام شد. باور بر این است آمارواقعی بالاتر از اینهاست.
نرخ اعدام های گزارش شده به شدت در طول دوره میان ناآرامی های بین انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ 12 ژوئن و آغاز دولت دهم در 5 اوت افزایش یافت --در این مدت 112 اعدام ثبت شد ، به طور متوسط بیش از دو نفر در روز.
مقامات جمهوری اسلامی در ماههای ژانویه ، مارس ، ژوئیه و اوت دست به اعدامهای دست جمعی زدند که در طی آن حداقل 77 نفر اعدام شدند.
در پایان سال دست کم 11 نفر محکوم به مرگ به وسیله سنگسار بوده و دست کم 136 مجرم نوجوان در انتظار اعدام باقی مانده اند.
دلارا دارابی ، دختر 22 ساله محکوم به جرمی که گفته می شود وقتی که 17 ساله بود مرتکب شده بود ،روز اول ماه با وجود دستور توقف دو ماهه توسط رئیس قوه قضائیه اعدام شد.

TsukijiKawa Ginza Park is located right near Exit No 5 of Higashi Ginza subway station on Subway Hibiya Line and Toei Subway Asakusa Line

View Larger Map

10-10-10
World Day Against the Death Penalty

We can LIVE without the death penalty

Green Wave Japan invites you to join the demonstration against the death penalty held on October 10, 2010 in Ginza. This day is event is organized by Amnesty International Japan.

Demonstration starting point:

TSUKIJIKAWA GINZA PARK

(1-13-20 Tsukiji Chuo Ku Tokyo )

Access: 1 minute walk from Higashi Ginza Station on Subway Hibiya Line and Toei Subway Asakusa Line

Departure time: October 10 (Sunday) 12:30 pm (tentative)

Path: Towards Hibiya Park

We will walk with our placards in hand. The journey takes approximately 60 minutes.

In 2009, 18 countries around the world were known to have carried out and at least 56 to have imposed death sentences.
However, more than two thirds of the countries in the world have abolished the death penalty in law or practice. For the first time in recent years, no executions were known to be carried out in Afghanistan, Indonesia, Mongolia and Pakistan. The world is definitely moving towards abolition of death penalty. On the other hand, there are countries which execute boys and girls under the age of 18.

Iran, the top country in the number of executed after China, and perhaps the top country in execution per capita is amongst them.Iranians in the death row are at risk of execution after unfair trials, and based on false evidence. They are not allowed to receive treatment for mental disabilities. Some condemned to death were executed without themselves, their families and lawyers being informed. Their bodies were not even returned to their families after execution.

Green Wave Japan stands along Amnesty International opposing the death penalty without exception. The death penalty, that use violence to combat violence, can only spread hatred and revenge. We seek to abolish capital punishment in Japan, and the rest of the world including Iran.

More information about this event contact: adp-team at amnesty.or.jp

Death penalty in IranAmnesty International report 2010 on Iran　　English

Iran maintained one of the highest rates of execution globally. At least 388 people were executed, including one man who was stoned to death and at least five juvenile offenders sentenced for crimes committed when they were aged under 18. At least 14 were executed in public. The actual totals were believed to be higher.

The rate of reported executions rose sharply during the unrest between the presidential election on 12 June and the inauguration on 5 August – 112 executions were recorded, an average of more than two a day.

The authorities carried out mass executions in January, March, July and August, during which a total of 77 people were executed. At least 11 people sentenced to die by stoning and at least 136 juvenile offenders remained on death row at the end of the year.

Delara Darabi, a 22-year-old woman convicted of a crime she allegedly committed when aged 17, was executed on 1 May despite a two-month stay ordered by the Head of the Judiciary.

世界死刑廃止デー企画
銀座で、世界の死刑に反対するデモをしよう！

We can live without the death penalty.
死刑のない社会へ

デモ出発場所：築地川銀座公園（東京都中央区築地1-13-20）
※アクセス：地下鉄日比谷線・都営地下鉄浅草線東銀座駅から徒歩1分

デモ出発時間： 10月10日(日)午後12時30分 (予定)
※日比谷公園へ向かって、プラカードを手に歩きます。所要時間は約60分程度です。
※デモの出発場所や出発時間などについては、変更がある可能性があります。事前
にアムネスティ日本までご確認下さい。

2009年、全世界で死刑を執行した国は18カ国でした。執行国は減少を続けており、世界の7割以上の国ぐにが死刑を廃止しています。東アジアでも、今年、モンゴルが死刑の執行停止を宣言しました。世界は、確実に死刑廃止へと向かっています。
しかし一方で、18歳未満の少年・少女に対しても死刑執行をしている国があります。また、日本をはじめ世界各国で、不公正な裁判や誤った証拠によって死刑執行の危機にさらされている死刑囚がいます。精神障がいの治療を受けることを許されず、自分が処刑されることもわからないまま、死刑を執行された死刑囚がいます。

アムネスティ・インターナショナルは、あらゆる死刑に例外なく反対します。死刑は、暴力と闘うのに暴力を用いるという、憎しみと報復の文化を広げるだけです。私たちは、世界そして日本の死刑廃止を求めます。

主催・問合せ：
社団法人アムネスティ・インターナショナル日本死刑廃止ネットワークセンター東京
TEL：03－3518－6777
adp-team[at]amnesty.or.jp　＊[at]を@にしてメールして下さい

イランの死刑執行

イランは世界でももっとも死刑執行が多い国の一つだ。少なくとも388 人が処刑されたが、石打ち刑に処された男性1 人と、18歳未満で犯した罪に対して死刑判決が下された少なくとも5 人の未成年犯罪者も含まれる。少なくとも14 人は公開処刑だった。実数はもっと多いと思われる。6 月12 日の大統領選挙と8 月5 日の就任までの間の不穏な時期は、処刑数が急激に増えたと言われている。その期間に112人の処刑が報告されており、平均して1 日に2 人である。当局は1 月、3 月、7 月、8月に大量処刑を行い、この間で77 人が処刑された。

年末時点で、少なくとも11 人が石打ち刑を宣告され、少なくとも136人の未成年犯罪者が死刑監房にいる。

▪デララ・ダラビ（22歳、女性）は17歳の時に行ったとされる犯罪で有罪となっていたが、司法長官が2カ月の執行停止を命じていたにもかかわらず、5月1日に処刑された。

（世界の人権２０１０：イラン　日本語）

دانشجویان زندانی را آزاد کنید

2010-09-23T19:03:00.028+09:00

بیانیه عفو بین الملل به مناسبت آغاز سال تحصیلی

سال تحصیلی جدید در تاریخ بیست و سوم سپتامبر آغاز می شود در حالی که تعداد زیادی از دانشجویان در زندان و در شرایط نامناسبی به سر می برند.

سازمان عفوبین الملل از مقامات جمهوری اسلامی تقاضا می کند تا سریعا و بدون هیچ پیش شرطی تمامی دانشجویان که به سبب فعالیت های سیاسی و حقوق بشری خود زندانی شده اند را آزاد کند. در کنار این دانشجویان برخی دیگر نیز مورد سیاست های تبعیض آمیز قرار گرفته اند و از تحصیل در دانشگاه ها محروم شده اند.

بهاره هدایت ، میلاد اسدی، مرتضی سمیاری و مهدی عربشاهی

سازمان عفوبین الملل بالاخص از مقامات می خواهد تا سریعا و بدون هیچ پیش شرطی مجید توکلی رهبر دانشجویی و از رهبران سازمان دانشجویی دفتر تحکیم وحدت را آزاد کند. سایر اعضا کمیته مرکزی این تشکل با قید وثیقه آزاد هستند اما احتمال دارد در آینده بازداشت شوند.

دفتر تحکیم وحدت یک سازمان سراسری دانشجویی است که در سالیان اخیر در خط مقدم مبارزه برای اصلاحات سیاسی و احترام به حقوق بشر قرار دارد. از زمان انتخابات ریاست جمهوری بحث برانگیز سال 2009 که دوره ای شدید از سرکوب حکومتی را در پی داشت، بسیاری از اعضا این سازمان دانشجویی در سراسر کشور از تحصیل محروم شدند یا مورد بازداشت قرار گرفته اند و برخی حتی احکام حبس دریافت کرده اند. برخی ازآنان در زندان مورد آزار و اذیت و شکنجه قرار گرفته اند.

در ایران دانشجویان به سبب مبارزه مسالمت آمیزشان برای کسب آزادی بیان و آزادی اجتماعات از تحصیل محروم می شوند. در حالی که مطابق ماده 13 "معاهده بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی"(ICESCR)، حق تحصیل مورد تاکید و تضمین قرار گرفته است. دولت ایران این معاعده بین المللی را پذیرفته است.

در ابتدای سال 2009 وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دفتر تحکیم وحدت را غیر قانونی اعلام کرد. عفو بین الملل همچنین به مقامات ایران هشدار می دهد تا به دفتر تحکیم وحدت اجازه دهند تا به فعالیت های مسالمت امیز خود ادامه دهند و از دولت ایران می خواهد تا اصل آزادی بیان و آزادی اجتماعات را محترم شمارد.

همچنین از زمان انتخابات، مقامات سیاسی در امور آموزشی دانشگاه ها دخالت کرده اند و دوره ای از پاکسازی را راه انداخته اند که بالاخص علوم انسانی را هدف خویش قرار داده است. آنان اعضا هیئت علمی را بر حسب مسائل عقیدتی –سیاسی، اخراج و یا با اجبار بازنشسته کرده اند. چنین مداخله هایی در امور آموزشی دانشگاه ها و آزار اساتید دانشگاه ها نیز دلیلی است بر نقض ماده 13 معاهده بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی توسط حکوت ایران.

کمیته واضع "حقوق اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی" در توضیحات خود در مورد ماده 13 آورده است که حق آموزش(right to education) تنها در صورتی رعایت می شود که با آزادی آکادمیک اساتید همراه باشد که البته این امر مستلزم استقلال موسسات آموزش عالی از دولت است. این کمیته مخصوصا بر این مهم تاکید می ورزد که:
اعضای یک جامعه دانشگاهی آزادند تا به صورت منفرد یا گروهی یک دانش یا ایده نظری را از طریق تحقیق، تدریس، تحصیل، بحث، تولید دانش، خلاقیت یا نوشتن، توسعه و منتشر کنند. آزادی آکادمیک اختیار افراد در بیان آزادانه نظرات خود در مورد موسسه یا سازمانی که در آن مشغول به کار هستند را شامل می شود، بدین منظور که ایشان بتوانند کارویژه های خویش را بدون تبعیض یا ترس از سرکوب حکومت یا هر کس دیگری به انجام برسانند.

اعضای شورای مرکزی دفترتحکیم وحدت که در حال حاضر در حبس به سر می برند:

بهاره هدایت، 29 ساله و عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که به 9 و نیم سال حبس محکوم شده و هم اکنون در زندان اوین به سر می برد. او همچنین دبیر کمیته زنان دفتر تحکیم وحدت نیز هست.
وی در سی و یکم دسامبر سال 2009 و کوتاه مدتی پس از روز عاشورا بازداشت شد. قبل از آن وی یک سخنرانی ویدیویی برای کنفرانسی تحت عنوان "همبستگی بین المللی با جنبش دانشجویان ایرانی" در کشور هلند تهیه و ارسال کرده بود. وی با اتهامات متعددی چون "مصاحبه با رسانه های خارجی"، "توهین به رهبری"، "توهین به ریاست جمهوری"، "برهم زدن نظم عمومی از طریق شرکت در تجمعات غیرقانونی"، " ورود غیرقانونی و صدمه به درب اصلی دانشگاه امیرکبیر( در روزی که مهدی کروبی از این دانشگاه دیدن کرده بود)" مواجه شده است.

در ماه می 2010، بهاره هدایت به اتهام "توهین به رئیس جمهور" به 6 ماه حبس، به اتهام "توهین به رهبر" به دو سال حبس، به اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" به 5 سال حبس محکوم شد. دو سال حبس تعلیقی وی که مربوط به شرکتش در "تجمع اعراضی بر علیه قوانین تبعیض آمیز بر علیه زنان" در ژوئن 2006 می شد نیز به این احکام حبس افزوده شد.

در ابتدای سپتامبر سال 2010 او به شعبه 1053 دادگاه عمومی منتقل شد تا با اتهام تازه ای مبنی بر" برهم زدن نظم عمومی" مرتبط با تجمع مسالمت آمیز خانواده ها و و حامیان زندانیان سیاسی، که در مقابل زندان اوین گرد هم آمده بودند تا سال تازه ایرانی را جشن بگیرند، مواجه شود. در صورت مجرم شناخته شدن می تواند به یک سال حبس و 74 ضربه شلاق محکوم شود.

میلاد اسدی، دانشجوی 23 ساله مهندسی برق دانشگاه خواجه نصیر و دگر عضو شورای مرکزی دفترتحکیم وحدت است. او کمی قبل از برگزاری تظاهرات برعلیه دولت در محوطه دانشگاه ها در روز 7 دسامبر بازداشت شد. 7 دسامبر سالروز کشته شدن سه دانشجو در سال 1953 توسط پلیس است که در ایران روز دانشجو نامیده می شود.
در ماه می 2010 وی به 7 سال زندان محکوم شد که توسط دادگاه تجدید نظر مورد تایید قرار گرفت. به مانند بهاره هدایت وی در سپتامبر 2010 به شعبه 1053 دادگاه عمومی منتقل شد تا به اتهام " برهم زدن نظم عمومی" مرتبط با تجمع مسالمت آمیز خانواده ها و و حامیان زندانیان سیاسی در مقابل زندان اوین ، مورد محاکمه قرار گیرد.

مجید توکلی

اعضا دیگر دفتر تحکیم وحدت نیز از جمله مهدی عربشاهی مورد سرکوب حکومت قرار گرفته اند. وی دبیر اول این سازمان دانشجویی است که در 27 دسامبر 2009 و در روز عاشورا بازداشت شد. ذر این روز تظاهرات عظیمی بر علیه دولت برگزار شده بود. او در دوران زندان و احتمالا در اثر شکنجه یا آزارهای دیگر دچار حمله قلبی شد و در یادهم مارچ با قرار وثیقه آزاد شد. محاکمه وی برگزار خواهد شد. او از هنگامی که آزاد شده نیازمند به مراقبت های پزشکی است.

مرتضی سمیاری، 24 ساله دیگر عضو شورای مرکزی تحکیم وحدت که در تاریخ چهارم ژانویه 2010 بازداشت شد. وی هم اکنون با قرار وثیقه آزاد است. وی در یک دادگاه نمایشی و در یک محاکمه گروهی 16 نفره در تاریخ 30 ژانویه 2010 محاکمه شد. وی هم اکنون منتظر نتیجه حکم دادگاه تجدیدنظر است. تمامی متهمان در این دادگاه به شرکت در تظاهرات روز عاشورا متهم شده بودند. وی در این دادگاه به اتهام "تبلیغ علیه نظام" به یک سال و به اتهام "اجتماع و تبانی بر علیه امنیت ملی" که ظاهرا در ارتباط با دیدار پیشنهادی وی با نمایندگان اتحادیه اروپا که هیچ گاه هم صورت نگرفت، به 5 سال حبس محکوم شد. در فوریه 2010 وی با قرار وثیقه 500 میلیون تومانی و کفالت 100 میلیون تومانی از زندان آزاد شد.

عفو بین الملل همچنین خواستار آزادی سریع و بی قید وشرط مجید توکلی است. وی از رهبران دانشجویی، عضو انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر و دانشجوی کشتی سازی این دانشگاه است. او در تاریخ 7 دسامبر 2010 درخارج از دانشگاه امیرکبیر و پس از آنکه به مناسبت روز دانشجو در یک تجمع اعتراضی سخنرانی کرده بود، بازداشت شد. وکیلش اجازه نیافت تا در جلسه محاکمه اش، که در ژانویه 2010 برگزار شده بود، شرکت کند. وی در این دادگاه به هشت سال ونیم زندان محکوم شد. علاوه براین هرگونه فعالیت سیاسی و نیز خروج وی از کشور به مدت 5 سال ممنوع شده است. حکم وی در سپتامبر 2010 توسط دادگاه تجدید نظر تایید شده است.

Iran:Students languish in jail as academic year starts

As the new academicyear begins on 23 September 2010, many students are languishing injail in Iran. Amnesty International is calling on the Iranianauthorities to immediately and unconditionally release all studentprisoners of conscience targeted for their political or humanrights activism. Other students have been subjected to arbitrarymeasures and have been banned from university studies.

In particular theorganization is calling on the authorities to release immediatelyand unconditionally imprisoned student leader Majid Tavakkoli andmembers of the central committee of the Office for theConsolidation of Unity (OCU - Daftar-e Tahkim-e Vahdat), a studentorganization. Other members of the OCU’s central committee are freeon bail but face the possibility of imprisonment in the future.

The OCU is anationwide student organization that has been at the forefront ofdemanding political reform and greater respect for human rights inrecent years. Since the disputed presidential election of 2009which triggered a period of intense repression by the Iranianauthorities, many of the OCU’s members around the country –including members of its central committee - have been banned fromstudy, either temporarily or permanently; arrested; and someimprisoned. Some have been tortured or otherwise ill-treated.

Students banned fromstudy because of their peaceful exercise of their rights to freedomof expression, association and assembly are deprived of their rightto education as guaranteed by Article 13 of the InternationalCovenant on Economic, Social and Cultural Rights (ICESCR) to whichIran is a state party.

The OCU was declaredillegal by the Ministry of Science, Research and Technology inearly 2009. Amnesty International is also urging the Iranianauthorities to allow the OCU to continue its peaceful activitiesand to uphold fully the rights to freedom of freedom of expression,association and assembly.

Since the election,the authorities have also interfered with university teaching,launching a purge aimed particularly of social sciences, and havedismissed or forcibly retired university staff in universitiesacross the country, apparently on account of their political orother conscientiously held beliefs. Some have even been arrested.Such interference with university teaching and harassment ofprofessors also constitutes a breach of Iran’s obligations underArticle 13 of the ICESCR.

The Committee onEconomic, Social and Cultural Rights has clarified in its GeneralComment on Article 13 that the right to education can only beenjoyed if accompanied by the academic freedom of staff, which inturn requires the autonomy of institutions of higher education. Inparticular, the committee found that:

“Members of theacademic community, individually or collectively, are free topursue, develop and transmit knowledge and ideas, through research,teaching, study, discussion, documentation, production, creation orwriting. Academic freedom includes the liberty of individuals toexpress freely opinions about the institution or system in whichthey work, to fulfil their functions without discrimination or fearof repression by the State or any other actor, to participate inprofessional or representative academic bodies, and to enjoy allthe internationally recognized human rights applicable to otherindividuals in the same jurisdiction.”

Currently imprisonedmembers of the central committee of the OCU include:

Behareh Hedayat, agedabout 29, a member of the Central Committee of the Office for theConsolidation of Unity (OCU - a national student body which hasbeen active in calling for political reform and opposing humanrights violations in recent years) is serving a nine and a halfyear prison sentence in Evin prison. She is also the Chair of theWomen’s Committee of the OCU.

She was arrested on31 December 2009, shortly after mass arrests followinganti-government protests on the religious festival of Ashoura.Before this, in early December 2009, her recorded video speech fora conference in the Netherlands entitled “International solidaritywith Iranian students' movement. On the occasion of Iran's NationalStudent's Day” had been widely circulated on the internet.

She was charged withseveral “offences”, including “interviews with foreign media”,“insulting the leader”, “insulting the president”, “disruptingpublic order through participating in illegal gatherings”, “illegalentrance and destruction of Amir Kabir University’s main entranceduring Mehdi Karroubi’s [an unsuccessful candidate in thepresidential election] visit to the university”.

In May 2010 BeharehHedayat was sentenced to six months in prison for “insulting thepresident”, two years for “insulting the Leader” and five years for“acting against national security”. A two year suspended prisonterm previously imposed for her participation in the June 2006demonstration calling for an end to discrimination against women inlaw was also implemented. Her nine-and-a-half year sentence wasupheld in July 2010. In early September 2010 she was brought toBranch 1053 of the General Court to face a fresh charge of”disturbing public order” relating to a peaceful gathering offamilies and supporters of political prisoners outside Evin Prisonto celebrate the Iranian New Year in March 2009. If convicted, shecould face up to one year’s imprisonment and 74 lashes.

23-year-old MiladAsadi is a student of electrical engineering at Khajeh NasirUniversity and is also a leading member of the Office for theConsolidation of Unity (OCU), a national student body which hasbeen prominent in demanding political reform and an end to humanrights violations in recent years. He was arrested shortly beforemass demonstrations against the government took place on universitycampuses on 7 December, which is Students’ Day in Iran, marking theanniversary of the killing of three students in 1953 by police. InMay 2010, he was sentenced to seven years in prison, which wasupheld on appeal in July 2010. Like Bahareh Hedayat, in earlySeptember 2010, he was brought to Branch 1053 of the General Courtto face a fresh charge of “disturbing public order” relating to apeaceful gathering of families and supporters of detained studentactivists outside Evin Prison to celebrate the Iranian New Year inMarch 2009.

Other members of theOCU targeted for repression include Mehdi Arabshahi, who is theSecretary of the OCU and who was arrested on 27 December 2009 - thereligious festival of Ashoura - when mass demonstrations againstthe government took place. He suffered a heart attack whiledetained, possibly as a result of torture or other ill-treatment,and was released on bail on 11 March, but has yet to be tried. Hehas required hospital treatment for heart problems since hisrelease.

24-year-old MortezaSamyari, another central committee member arrested on 4 January2010, is also currently free on bail pending his appeal against hisconviction and sentence following a mass “show trial” of 16 personson 30 January 2010. All were accused of involvement inorchestrating the Ashoura protests. He was sentenced on 18 February2010 to one year in prison on the charge of propaganda against thesystem and a five-year prison sentence on the charge of “gatheringand colluding with the intent to act against national security”,apparently in connection with a proposed meeting with EUrepresentatives which never took place. He was released on bail of500 million rials (approx US$500,000) in February 2010, and aguarantee of a further 100 millions rials (approx US$100,000.

Amnesty Internationalis also calling for the immediate and unconditional release ofstudent leader Majid Tavakkoli a member of the Islamic Students’Association at Amir Kabir University in Tehran, where he studiedship-building. He was arrested outside Amir Kabir University, on 7December 2010 after making a speech at one of the nationwidestudent demonstrations that day. His lawyer was not permitted toattend his trial, which took place in January 2010, after which hewas sentenced to eight-and-a-half years in prison. He was alsoissued a five-year ban on any involvement in political activitiesand on leaving the country. His conviction and sentence were upheldon appeal in September 2010.

نسرین ستوده را ازاد کنید

2010-09-19T19:22:00.002+09:00

سازمان عفو بین‌الملل خواستار آزادی نسرین ستوده، وکیل پرونده‌های حقوق بشری از زندان شد.

خانم ستوده كه از جمله وكالت تعدادی از فعالان حقوق زنان و زندانيان سياسى را در جريان اعتراض‌ها به نتايج انتخابات رياست جمهورى 22 خردادماه گذشته ایران برعهده داشت، از تاریخ ۱۳ شهریورماه در بازداشت به سر می‌برد.

سازمان عفو بین‌الملل در مورد هرگونه بدرفتاری با خانم ستوده یا شکنجه او در زندان، ابراز نگرانی کرده است.

عفو بین‌الملل از مدافعان حقوق بشر خواسته در نامه‌هایی به رهبر جمهوری‌اسلامی، رئیس قوه قضائیه ایران و دبیر شورای حقوق بشر قوه قضائیه، خواستار آزادی فوری نسرین ستوده شوند.

Demand Release of human rights lawyer, Nasrin Sotoudeh(f)

URGENT ACTION

Demand Release of human rights lawyer

Iranian human rights lawyer Nasrin Sotoudeh was arrested on 4 September after her house and office were searched on 28 August and she was summoned to appear in court. She is currently in solitary confinement in Evin prison in Tehran. Amnesty International considers her to be a prisoner of conscience who is at risk of torture or other ill-treatment.

Nasrin Sotoudehhas defended many high profile human rights campaigners and political activists, as well as juvenile offenders on death row. She has spoken publicly about shortcomings in the rule of law and administration of justice in the course of judicial proceedings against her clients. Her clients include Nobel Peace Laureate Shirin Ebadi, who has several cases pending against her. In recent months, Nasrin Sotoudeh has been warned she could face reprisals for her continued advocacy for her clients, and her husband, Reza Khandan, has also received threats warning him to stop his wife from defending Shirin Ebadi or she would risk arrest.
Nasrin Sotoudeh is not known to have been formally charged, but the reasons stated on the summons include suspicion of “propaganda against the system” and “gathering and colluding with the aim of harming state security”. She has not yet been granted access to her lawyer. She has not yet been able to see her family but is reported to have called them briefly on 8 September. She has two children, aged 10 and three years.

PLEASE WRITE IMMEDIATELY in Persian, Arabic, English, or your own language:
Expressing concern at the arrest of Nasrin Sotoudeh and calling for her immediate and unconditional release as she is a prisoner of conscience, held solely for her peaceful exercise of her rights to freedom of expression and association, including her work as a lawyer;
Calling on the Iranian authorities to ensure that she is protected from torture or other ill-treatment while held, and she is granted immediate access to her family and her lawyer;
Reminding the Iranian authorities that UN Basic Principles on the Role of Lawyers not only state that lawyers must be allowed to carry out their work “without intimidation, hindrance, harassment or improper interference” but also expressly recognizes that they are entitled to freedom of expression, which includes “the right to take part in public discussion of matters concerning the law, the administration of justice and the promotion and protection of human rights”.

PLEASE SEND APPEALS BEFORE 22 OCTOBER 2010 TO:

Leader of the Islamic Republic
Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei
The Office of the Supreme Leader
Islamic Republic Street – End of Shahid Keshvar Doust Street, Tehran, Islamic Republic of Iran
Email: info_leader@leader.ir
via website: http://www.leader.ir/langs/en/index.php?p=letter (English)
Salutation: Your Excellency

Head of the Judiciary
Ayatollah Sadegh Larijani
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh (Office of the Head of the Judiciary)
Pasteur St., Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri
Tehran 1316814737
Islamic Republic of Iran
Email: Via website: http://www.dadiran.ir/tabid/75/Default.aspx
First starred box: first name; second box: family name; third: email address
Salutation: Your Excellency

And copies to:
Director, Human Rights Headquarters of Iran
His Excellency Mohammad Javad Larijani
Bureau of International Affairs, Office of the Head of the Judiciary, Pasteur St., Vali Asr Ave. south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737,
Islamic Republic of Iran
Email: bia.judi@yahoo.com
Fax: + 98 21 5 537 8827 (please keep trying)

Also send copies to diplomatic representatives of Iran accredited to your country. Please check with your section office if sending appeals after the above date.

URGENT ACTION
Demand Release of human rights lawyer

ADditional Information

Nasrin Sotoudeh was previously banned from travel on 10 December 2008, when she was due to travel to Italy to receive the first annual Human Rights Prize awarded by Human Rights International, based in Italy.
Prior to her arrest, Nasrin Sotoudeh’s assets were frozen and she was summoned to the tax office. Afterwards, she told the International Campaign for Human Rights in Iran she had seen that 30 other lawyers had cases of tax irregularities being prepared against them, in what would appear to be a concerted effort by the authorities to prevent these lawyers from continuing their work.
Nasrin Sotoudeh is the latest well-known lawyer to have been arrested or forced to flee the country since the disputed presidential election of June 2009. Mohammad Olyaeifard is serving a one-year prison sentence for speaking out about the execution of one of his clients, a juvenile offender (see Iran urged to release lawyer imprisoned for criticizing juvenile's execution, 6 May 2010, http://www.amnesty.org/en/news-and-updates/iran-urged-release-lawyer-imprisoned-criticizing-juveniles-execution-2010-05-06). . Mohammad Ali Dadkhah and Abdolfattah Soltani, colleagues of Shirin Ebadi, were both arrested after the election (UA 160/09 and UA 186/09) Though both were later released on bail, they have court cases pending against them which could lead to their imprisonment. Shadi Sadr, who was detained for a week after the disputed presidential election of 2009, has had to leave the country. Mohammad Mostafaei, who represented many juvenile offenders on death row and several individuals sentenced to stoning had to flee from Iran in July after his valiant defence of Sakineh Mohammadi Ashtiani, a woman sentenced to execution by stoning, contributed to an international outcry about her case and led to the arrest of Mohammad Mostafaei’s wife and her brother. Another prominent lawyer, Mohammad Seifzadeh, who remains in Iran is also facing trial.
Amnesty International is concerned that such measures indicate the increasing desire of the Iranian authorities to prevent Iranians – particularly those facing charges relating to their peaceful exercise of their rights to freedom of expression, association and assembly - from being able to access good quality legal representation.

UA:197/10 Index: MDE 13/087/2010 Issue Date: 09 September 2010

مستندی در مورد جنبش دانشجویی و قربانیان عقیدتی جمهوری اسلامی

2010-09-14T13:13:00.002+09:00

INTRUPTED LIVES Portraits of Student Repression in Iran

گزارش عفو بین الملل در مورد ایران - 2010

2010-09-10T16:13:00.008+09:00

این مطلب به گزارش سازمان عفو بین الملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران ظرف یکسال اخیر اختصاص دارد. موج سبز ژاپن به نسخه ژاپنی این گزارش دست یافته و آن را منتشر می نماید. حقوق این مطلب برای سازمان عفو بین الملل محفوظ است

A part of Amnesty International report 2010 on Iran has been reproduced with permission of AI Japan. If you want to purchase the full version of the report in Japanese please visit here: AI JAPAN

Amnesty International report 2010 on Iran　　English

世界の人権２０１０：イラン　日本語

No one should be above the law. But all too often, those who commit the worst kinds of human rights abuses are not brought to justice.

Iran’s government continued to clamp down on all forms of dissent in the wake of the mass demonstrations following the disputed June 2009 presidential elections. The authorities deployed the paramilitary Basij and other security forces to prevent protestors gathering, arrested hundreds more political activists, journalists, students and women’s and human rights defenders, and continued to mount grossly unfair “show trials” resulting in long prison terms and, in a few cases, death sentences.

Two men were executed in January in connection with the protests.

The authorities also took severe measures against ethnic minority activists, such as members of the Kurdish minority, whom they often accused of engaging in armed opposition to the state – in several cases, such accused were executed after grossly unfair trials, as the Iranian authorities maintained their record of being one of the top executors in the world, and of executing juvenile offenders.

The Iranian authorities rejected out of hand many key recommendations made by other states to improve respect for human rights in the country, as part of the Universal Periodic Review of Iran by the UN Human Rights Council in February.

Azadi (freedom) Square June 15 2009

Background

International tension persisted over Iran’s nuclear enrichment programme. In March the UN Security Council voted to extend economic and political sanctions. In September, the government revealed the existence of a hitherto unknown enrichment facility.

Iran continued to host almost 1 million refugees, mostly from Afghanistan. They had limited access to social services and education.

Presidential election – widespread abuses

The authorities intensified their crackdown on critics and opponents of the government in the months preceding the 12 June presidential election, in which the incumbent, President Mahmoud Ahmadinejad, was officially declared the winner. Only three of the 474 other applicants were permitted to stand. Mass protests broke out in response to the official result, declared on 13 June, with hundreds of thousands of people taking to the streets. Security forces, notably the paramilitary Basij, were deployed to suppress the protests by force, particularly after the Supreme Leader ordered an end to demonstrations on 19 June. However, protests continued to the end of the year on significant days such as the religious festival of Ashoura on 27 December.

The authorities disrupted mobile phone and internet communications, including social networking sites, to prevent information circulating. They prevented foreign journalists from covering demonstrations, expelling some, and security officials controlled the content of newspapers. Security forces raided university campuses, injuring students. The authorities accused the US and UK governments of organizing the unrest, which those governments denied.

All three defeated candidates alleged election fraud and complained to the body responsible for administering the election. It carried out a partial re-count but largely rejected the candidates’ complaints. Mahmoud Ahmadinejad was sworn in for a second term on 5 August.

Unlawful killings

The Basij and other security forces used excessive force against demonstrators, beating them with batons and riding motorcycles into them to cause injury. The authorities said 43 died in the protests but opposition sources said the true total was likely to be over 100. Hundreds were injured.

Neda Agha Soltan, aged 27, was shot dead in a Tehran street on 20 June during a demonstration. Her dying moments were filmed. The perpetrator was identified as a member of the Basij but the authorities claimed that British and US news media had caused her death. Neda Agha Soltan’s family and other mourners were harassed and intimidated by security officials when commemorating her life.

Amnesty International report 2010 on Iran

Arrests and detentions

Well over 5,000 people were detained after the election by the end of the year, including opposition politicians, journalists, academics, students, lawyers, human rights activists and army officers. Those with dual nationality or links to the USA or UK were also targeted. Some were arrested at demonstrations; others at their home or workplace; and some, who were injured, from hospital. Most, if not all, were denied access to legal representation. Many were denied access to their families and to medical care. Hundreds of those arrested were freed within days or weeks, but scores were charged with vaguely worded offences, such as fomenting a “velvet revolution” or committing “acts against national security”, and prosecuted in “show trials”.

Mohammad Ali Abtahi, Mohsen Aminzadeh, Said Hajjarian and at least four other political leaders were detained days after the election. All were prisoners of conscience. Said Hajjarian was released on bail in October and Mohammad Ali Abtahi in November. Mohsen Aminzadeh remained in custody at the end of the year.

Rape and other torture

Some detainees were taken to the Kahrizak detention centre, south of Tehran, where they were tortured and otherwise ill-treated. Kahrizak quickly became so notorious for abuse that the Supreme Leader ordered its closure in July. By the end of the year, 12 officials were facing trial before a military court for abuses including three for murder.

Compelling evidence emerged that a number of detainees, both women and men, had been raped and otherwise tortured in detention, but instead of investigating allegations thoroughly, the authorities were quick to deny them and then harassed the victims and closed the offices of a committee collecting victims’ testimonies.

Ebrahim Sharifi, a student aged 24, testified that security officials raped him, beat him severely and subjected him to mock execution in the week following his arrest on 22 June. He tried to file a judicial complaint but went into hiding after he and his family were threatened by security officials. On 13 September a judicial panel dismissed his allegation of rape and accused him of fabricating it for political reasons and he fled Iran.

Mohsen Ruholamini, the son of an aide to presidential candidate Mohsen Rezaei, died on 23 July after about two weeks in Kahrizak. A coroner’s report found he had suffered a heart attack and internal bleeding and had been hit repeatedly with a hard

object.

Unfair trials

Mass “show trials” involving scores of detainees were staged in successive sessions beginning in August. The trials were grossly unfair. Most, if not all, defendants were denied access to lawyers. Most had been detained incommunicado for several weeks and many were reported to have been tortured or otherwise ill-treated before being brought to court.

The trials were closed but excerpts broadcast on state television showed defendants making what appeared to be coerced “confessions”. More than 80 were convicted and sentenced to prison terms of up to 15 years; at least six others were sentenced to death.

Human rights defenders

Human rights defenders, including minority and women’s rights activists, lawyers and trade unionists, continued to face arbitrary arrest, harassment, prosecution and unfair trials throughout the year. Some were banned from travelling abroad.

In April, five leaders of the Haft Tapeh Sugar Cane Company Trade Union were sentenced to up to six months’ imprisonment for “propaganda against the system” for criticizing conditions at their workplace when they were interviewed by foreign journalists in 2008. They began serving their sentences in November after they were upheld on appeal.

Five members of the Committee of Human Rights Reporters were arrested in December and others were sought by intelligence officials.

Discrimination against women

Women continued to face discrimination in law, despite some minor improvements. Women’s rights campaigners, including those active in the “One Million Signatures” campaign to end legal discrimination, were harassed, detained, prosecuted and banned from travelling for collecting signatures in support of their petition.

On 1 February, Alieh Eghdam-Doust, a member of the Campaign for Equality, began a three-year prison sentence imposed for participating in a peaceful demonstration. She was among many women arrested during a protest in June 2006 against discriminatory laws, and the first to begin serving a prison sentence.

Freedom of expression and association

The authorities blocked websites voicing criticism, notably those of Iranian bloggers, and periodically blocked those of foreign news media reporting on Iran. In April, they warned SMS users that messages were “controlled” by a new “internet crimes” law introduced in January. They also shut down or maintained bans on tens of journals, magazines and other print media, targeted critical journalists and infiltrated and undermined independent civil society groups, such as the Society of Esfahan Human Rights Supporters. Hundreds of students faced education bans for campus activism.

Four students at Tehran’s Amir Kabir University were arrested at their homes on 24 February for participating in a peaceful demonstration the previous day against the government’s decision to bury soldiers’ remains on the campus, and so facilitate unrestricted access to the campus by the Basij and other security forces. Other students were also arrested; all had been released uncharged by July.

Roxana Saberi, a journalist with joint US-Iranian nationality, was convicted of “collaborating with a hostile state” in a closed trial before Tehran’s Revolutionary Court on 18 April following her arrest on 31 January. She was sentenced to eight years in prison, but this was reduced to a suspended two-year term following local and international criticism. She was released on 12 May and allowed to leave the country.

Two brothers, Arash and Kamiar Alaei, both medical doctors active in the field of HIV/AIDS treatment and prevention, were sentenced in January to six and three years’ imprisonment respectively for “co-operating with an enemy government”. They had been tried before a closed court on 31 December 2008. They were neither told the charges or evidence against them nor permitted by the court to call or examine witnesses. Both men were prisoners of conscience, imprisoned on account of their medical work with US and other international medical institutions.

Discrimination, Ethnic minorities

Members of Iran’s ethnic minorities continued to face discrimination along with harassment and imprisonment for advocating greater respect for social and cultural rights, including the right to mother tongue education. In June, the government announced that it would allow some higher education in regional languages.

Members of the Ahwazi Arab and Azerbaijani minorities were subject to continuing repression. Members of the small Sunni Azerbaijani minority were arrested in February when they protested against cuts in water supplies. Members of the Kurdish minority suspected of belonging to banned armed opposition groups were arrested and imprisoned. Some were sentenced to death and at least one was executed, possibly in reprisal for a spate of attacks on officials in Kordestan province in September. In Sistan- Baluchistan province, home to the mostly Sunni Muslim Baluch minority, violence intensified amid increasing clashes between the security forces and members of the People’s Resistance Movement of Iran (PRMI), an armed political group also known as Jondallah. On 18 October, at least 42 people, including senior Revolutionary Guards officers and civilians, were killed in an attack claimed by the PRMI.

On 30 May, two days after a PRMI bomb attack on a mosque in Zahedan killed at least 25 people, three men were publicly executed near the mosque for allegedly smuggling the explosives into Iran; all three had been in prison accused of other bombings when the attack happened.

Religious minorities

Members of religious minorities, including some not recognized by the government, continued to suffer discrimination, harassment, arbitrary arrest and damage to community property. Among those targeted were Sunni Muslim clerics; Shi’a clerics advocating the separation of the state from religion; members of the Dervish and Ahl-e Haqq communities; members of a philosophical association called Al-e Yasin; Christians; and members of the Baha’i community, who remained unable to access higher education. Converts from Islam were at risk of attack as well as prosecution for “apostasy”, which is punishable by death.

Maryam Rostampour and Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad, both Christian converts, were arrested on 5 March in Tehran for handing out Bibles and participating in religious gatherings. Both were prisoners of conscience. Released in November after acquittal in October of “acting against state security” by a Revolutionary Court, they continued to face charges of “apostasy” and “proselytizing” in a General Court.

Seven Baha’is, two women and five men, who were arrested in March and May 2008, remained held without trial in Evin Prison in Tehran. All faced charges of spying for Israel and “insulting religious sanctities and propaganda against the system”. In May their families were told that they had also been charged with “corruption on earth”, which can be punished by death.

Torture and other ill-treatment

Torture and other ill-treatment in pre-trial detention remained common, facilitated by the routine denial of access to lawyers by detainees and impunity for officials who perpetrate violations. Methods reported included severe beatings; confinement in tiny spaces; deprivation of light, food and water; and systematic denial of medical treatment. At least 12 people were believed to have died in custody in 2009 apparently as a result of ill-treatment or lack of adequate medical care. No investigations into any torture allegations were reported, except at Kahrizak.

Cruel, inhuman and degrading punishments

Sentences of flogging and judicial amputation were imposed and carried out. In February, the Supreme Court upheld a sentence in which acid would be dropped into the eyes of a man who had blinded a woman with the same liquid.

Death penalty

at the end of the year.

Delara Darabi, a 22-year-old woman convicted of a crime she allegedly committed when aged 17, was executed on 1 May despite a two-month stay ordered by the Head of the Judiciary.

Amnesty International visits/reports

The authorities continued to deny access to Amnesty International. The organization has not been permitted to visit the country to research human rights since shortly after the Iranian Revolution in 1979.

- Iran: Submission to the UN Universal Periodic Review (MDE 13/009/2009)

- Human rights in the spotlight on the 30th anniversary of the Islamic revolution (MDE 13/010/2009)

- Iran: Election amid repression of dissent and unrest (MDE 13/053/2009)

- Iran: Election contested, repression compounded (MDE 13/123/2009)

A part of Amnesty International report 2010 on Iran has been reproduced with permission of AI Japan. If you want to purchase the full version of the report in Japanese please visit here: AI JAPAN

日本語

イラン・イスラム共和国
ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN

国家元首　最高宗教指導者アヤトラ・サイード・アリ・ハメネイ

政府首班　大統領マフムード・アフマディネジャド

死刑制度　存置

人口　7420万人

平均寿命　71.2歳

5歳未満の死亡率（男/女）　33/35/人（1000人中）

成人の識字率　82.3％

政治的な抗議活動に対する弾圧は6 月の大統領選挙前後に強まったが、とりわけ選挙後に著しかった。選挙結果に異を唱える声が広くあがり、長年繰り返されてきた抑圧が深刻になった。治安部隊、とくに準軍事組織であるバシジはデモ参加者に対して過剰な力を行使した。多数が殺害され、重傷者も多かった。当局はこれまでにないほど表現の自由を制限し、携帯電話、地上波電話回線、インターネット回線を遮断した。年末までに5000人を優に越える人びとが拘禁された。多くは拷問や虐待を受け、拘禁中に強姦されたと思われる人もいた。負傷が元で死亡した人もいる。著しく不公正な大規模「見世物裁判」で起訴された人も多い。ほとんどは拘禁刑判決を受けたが、少なくとも6 人に死刑判決が下された。　選挙関連の人権侵害は過酷な弾圧を背景に行われ、2009年を通して継続した。その被害者には民族的、宗教的少数者、学生、人権擁護活動家、政治改革推進派などが含まれる。女性は法律上でも実際上も深刻な差別を受け続けており、女性の権利の活動家が嫌がらせを受け、逮捕され投獄された。被拘禁者の拷問や虐待がはびこっており、少なくとも12人が拘禁中に死亡した。被拘禁者は、弁護士との接触や受診、家族との面会などがまったく認められず、多くが不公正な裁判にかけられている。イランは死刑執行数がもっとも多い国の一つで、未成年犯罪者の処刑を続けている数少ない国でもある。少なくとも388 人が処刑され、そのうちの1 人は石打ち刑で、少なくとも5 人は未成年者だった。

背景

イランの核濃縮計画をめぐって世界的に緊迫し

た状態が続いた。国連安全保障理事会は3 月、こ

れまでの経済的、政治的制裁を延長する決議を採

択した。政府は9 月、これまで知られていなかっ

た濃縮施設の存在を明らかにした。イランは、主

にアフガニスタンから約100 万人の難民を受け入

れている。そうした難民が受ける社会サービスや

教育は限られていた。

大統領選挙―広範囲で起きた人権侵害

当局は6 月12 日の大統領選挙に先立つ数カ月の

間、批評家や反政府主義者に対する弾圧を強めた。

そうしたなか、現職のマフムード・アフマディネ

ジャド大統領が正式に勝利を宣言した。他に474

人が立候補者しようとしたが、候補者として認め

られたのはわずかに3 人だけだった。6月13 日に

宣言された公式結果に対して大きな抗議が起こり、

数十万人が街頭でデモを行った。治安部隊、なか

でも準軍事組織バシジが派遣され、抗議参加者を

武力で弾圧した。とくに6 月19 日に最高指導者が

デモを終わらせるように命じてから弾圧が激しく

なった。それでも抗議は、宗教的な祝祭日である

アシュラ生誕日（12 月27 日）といった重要な日な

どに、年末まで続けられた。当局は携帯電話の電

波を妨害し、ソーシャルネットワーキングのサイ

トなどを含めたインターネットを遮断して、情報

流通を妨げた。外国人ジャーナリストのデモ報道

を妨害し、何人かを国外追放にした。治安当局者

は新聞の中身を監視した。治安部隊は大学構内を

襲撃し、負傷する学生も出た。当局は米国と英国

の両政府を、騒動を煽ったとして非難したが、両

方ともにこれを否定した。

落選した3 人の候補者全員が選挙に不正があっ

たと主張し、選挙監視の責任ある部署に申し立て

た。監視部署は一部の票の数え直しを行ったが、

落選候補者の申し立ての大部分は認めなかった。

アフマディネジャドは8 月5 日に二期目の大統領

職に就いた。

不法な殺害

バシジやその他の治安部隊はデモ参加者に対し

て過剰な力を行使し、警棒で殴打したり、デモ参

加者のなかにバイクで突入して怪我を負わせたり

した。当局は抗議者側の死者を43 人としたが、

反対派は実数を100人以上としている。負傷者は

数百人に上った。

▪6月20日、ネダ・アグハ・ソルタン（27歳）はデモ

の最中、路上で射殺された。彼女が死亡した瞬間が

録画されていた。加害者はバシジの一員であると特

定されたが、当局は英国と米国の報道機関が彼女の

死亡を招いたのだと主張した。ネダの家族やその他

の会葬者が、彼女を追悼したとき、治安部隊から嫌

がらせや脅迫を受けた

逮捕と拘禁

選挙後、年末までに、野党政治家、ジャーナリ

スト、学者、学生、弁護士、人権擁護活動家、軍

関係者など優に5000人を越える人びとが拘束さ

れた。二重国籍者や米英国とつながりのある人び

とも標的にされた。デモで逮捕されたり、自宅や

職場で逮捕されたり、負傷した人びとは病院で逮

捕された。ほぼ全員が、弁護士との接触を妨害さ

れた。家族との連絡や治療を妨害された人もいる。

数百人に上る逮捕者は数日、数週間で釈放され

たが、「ベルベット革命」を扇動した、「国家の安

全に反する行為をした」などあいまいに表現され

た嫌疑で起訴される人も多く、「見世物的な裁判」

にかけられた。

▪モハメド・アリ・アブタイ、モフセン・アミンザディ、

サイード・ハジャリアンなど少なくとも4人の政治

指導者が選挙後数日たってから拘束された。全員良

心の囚人である。サイード・ハジャリアンは10月、

モハメド・アリ・アブタイは11月に保釈され、モフ

セン・アミンザディは年末時点でも拘禁されたまま

だった

強姦その他の拷問

被拘禁者はテヘラン南部にあるカリザク拘禁施

設に連行され、拷問や虐待を受けた。カリザク拘

禁施設は虐待が行われる場所としてすぐに悪名高

い場所となり、最高指導者が7 月に閉鎖を命じた

ほどだ。年末までに、当局者12 人が3 件の殺人を

含む人権侵害の嫌疑で、軍事裁判所での裁判を受

けることになっていた。

男女を含む多数の被拘禁者が、拘禁施設で強姦

や拷問を受けていたとする動かしがたい証拠が出

てきたが、当局は嫌疑を徹底的に捜査する代わり

に、嫌疑を即座に否定し、被害者に嫌がらせを行

い、被害者の証言を集めていた委員会の事務所を

閉鎖した。

▪エブラヒム・シャリフィ（24歳、学生）は、6月22

日に逮捕された翌週、治安当局者に強姦され、激し

く殴打され、擬似処刑を受けたと証言した。彼は司

法申し立てをしようとしたが、治安当局者からの脅

迫を受け、彼自身と家族は身を隠した。司法委員会

は9月13日、強姦の申し立てを却下し、政治的理由

で捏造したものだと非難したため、彼はイランから

逃れた

▪大統領選立候補者モフセン・レザエイの側近の息子

だったモフセン・ルホラミニは、カリザクに拘禁さ

れた2週間後の7月23日に死亡した。検察医の報告

書によると、心臓発作と内部出血が認められ、固い

物質で繰り返し殴られていたという

不公正な裁判

被拘禁者を登場させた「見せしめ裁判」が8 月

から連続して行われるようになった。この裁判は

著しく不公正なものだ。全員ではないにせよ、ほ

とんどの被疑者は弁護士をつけることができな

かった。数週間、隔離拘禁されていた人も多く、

裁判所に連行される前に拷問や虐待を受けていた

という人も多い。裁判は非公開だったが、一部が

国営テレビで放映され、被疑者が強制されている

と思われるような「自白」をする様子を映しだし

た。80人以上が有罪とされ、最長15 年の拘禁刑

判決を下された。少なくとも6 人が死刑判決を受

けた。

人権擁護活動家

民族的少数派や女性の権利などの人権擁護活動

家や弁護士、労働組合活動家は恣意的逮捕や嫌が

らせ、起訴、不公正な裁判などに1 年中晒され続

けた。出国を禁じられた人もいた。

▪ハフト・タペ・サトウキビ会社労働組合の役員5人

は4月、2008年に外国人ジャーナリストからのイ

ンタビューで職場の労働条件を批判し、「制度に反す

るプロパガンダ」を行ったとして最長半年の拘禁刑

判決を下された。控訴審で判決が支持された後、11

月から刑に服している

▪人権レポーター委員会のメンバー5人が12月に逮捕

され、その他は諜報機関から捜索されている

女性に対する差別

多少の改善はあったものの、女性は法律上でも、

実際にも差別されている。法律上の差別を終わら

せるための「100万人署名」に積極的に関わるな

どした女性の権利の活動家は嫌がらせを受け、拘

禁、起訴され、訴えを支持する署名を集めるため

に出国することを禁止された。

▪平等のためのキャンペーンのメンバーであるアリエ・

エグダム・ドーストは2月1日、平和的なデモに参

加したとして科された3年の拘禁刑に服し始めた。

彼女は、差別的な法律に反対する抗議で2006年6

月に逮捕された多数の女性の1人で、刑に服し始め

た第一号である

表現と結社の自由

当局は批判の声を挙げるウェブサイト、なかで

もイラン人のブロガーのサイトを閉鎖し、また、

イランについて報道する外国報道機関のサイトも

繰り返し閉鎖した。4 月、1月に導入された新た

な「インターネット犯罪」法により、メッセージ

は「監視されている」とSMS利用者に警告した。

さらに、多数の定期刊行物、雑誌、その他の印刷

メディアの閉鎖や禁止を続け、批判的なジャーナ

リストを標的にし、エスファハン人権サポーター

ズなどの独立した市民団体に侵入、弱体化させた。

大学内での活動を理由に数百人の学生が教育を受

けることを禁止された。

▪テヘランのアミール・カビル大学の学生4人が2月

24日、自宅で逮捕された。その前日、学生たちは、

兵士の遺体を構内に埋葬するという政府の決定に対

する平和的な抗議デモに参加していた。埋葬はつま

り、バシジや治安部隊が大学構内に制限なく立ち入

れるということである。全員が7月までに起訴され

ずに釈放された

▪ロクサナ・サベリは米国とイランの二重国籍を持つ

ジャーナリストで、1月31日に逮捕され4月18日

にテヘラン革命裁判所で非公開裁判を受け、「敵対国

に協力した」として有罪となった。彼女には8年の

刑の判決が下されたが、国内外の批判を受け、執行

猶予付き2年に減刑された。5月21日に釈放され、

出国を許可された

▪アラシュとカミア・アラエイの兄弟はどちらもHIV

／エイズ治療と予防の分野で活動する医師で、1月、

「敵国政府に協力した」としてそれぞれ6年と3年の

拘禁刑判決を下された。彼らは2008年12月31日

に非公開裁判にかけられていた。どちらも自分に対

する嫌疑や証拠を知らされず、証人を召喚すること

も尋問することも裁判所から許可されなかった。2

人とも良心の囚人であり、米国やその他の国際的な

医療機関とともに治療活動を行ったとして投獄され

ている

差別
民族的マイノリティ

イランの民族的マイノリティは、母国語教育を

受ける権利などを含めた社会的、文化的権利の尊

重を主張したために、差別や嫌がらせ、投獄など

にさらされている。政府は6 月、一部の高等教育

を方言で行うことを許可すると発表した。

アーワジ系アラブ人やアゼルバイジャン系の民

族的マイノリティは弾圧を受け続けている。スン

ニ派のアゼルバイジャン系マイノリティが2 月、

断水に抗議して逮捕された。禁じられている軍事

反対派集団に所属していると疑われたクルド人は

逮捕、投獄されている。死刑判決を受けている人

もおり、少なくとも一人が処刑された。9月にク

ルディスタン州で起きた当局者に対する一連の攻

撃の復讐である可能性もある。スンニ派イスラム

教徒であるバルーチ少数派の主な出身地であるシ

スタン・バルチスタン州で、治安部隊とイラン人

民抵抗運動（PRMI）、ジョンダラとしても知られ

ている武装政治集団との衝突が増え、暴力が激化

した。10月18 日、PRMIが犯行声明を出した攻

撃で、革命警備隊将校や民間人を含めた少なくと

も42人が死亡した。

▪ザヘダンにあるモスクをPRMIが爆弾攻撃し、少な

くとも25人が殺害された。その2日後の5月30日、

そのモスク近くで3人が公開処刑された。イランに

その爆発物を密輸したという罪状である。モスクへ

の攻撃があったとき、3人は別の爆発事件で起訴さ

れ刑務所に収容されていた

宗教的少数派

政府に認められていないものも含め、宗教的マ

イノリティに属する人びとは差別、嫌がらせ、恣

意的逮捕、共同体資産の破壊などを受け続けてい

る。標的にされるのは、スンニ派イスラム教徒聖

職者、政教分離を主張するシーア派聖職者、デル

ヴィッシュとアル・ハクに所属する人びと、アレ・

ヤシンと呼ばれる哲学協会のメンバー、キリスト

教徒、バハーイーの信者である。バハーイー信者

に至っては高等教育への進学が許されていない。

イスラム教からの改宗者は襲撃されたり、死刑に

値する「背教」で起訴される恐れがある。

▪マリアム・ロスタムプール、マルジ・アミリザーデ・

エスマエイラダッドはともにキリスト教徒で、テヘ

ランで聖書を配り、宗教行事に参加したとして3月

5日に逮捕された。2人とも良心の囚人である。革

命裁判所により「国の安全を脅かす行為をした」こと

に対しては10月に無罪判決を得て、11月に釈放さ

れたが、通常裁判所で「背教」「改宗」で起訴されて

いる

▪女性2人、男性5人というバハーイー信者7人は

2008年3月と5月に逮捕されたが、テヘランのエ

ヴィン刑務所で裁判にかけられないまま拘禁されて

いる。全員が、イスラエルのスパイであり、「宗教の

尊厳を侮辱し、制度に反するプロパガンダ」を行っ

たという嫌疑を受けている。家族は5月、彼らが「地

上の堕落」でも起訴されたと告げられたが、これは

死罪となりうる罪だ

拷問と虐待

裁判前拘禁での拷問や虐待は一般的で、弁護士

との面会禁止や人権侵害を行い続けている当局者

の免責などによって助長されている。手段として

は、過酷な殴打、狭い場所への閉じ込め、光に当

てない、食事や水を与えない、組織的に治療を受

けさせないなどがある。2009年は少なくとも12

人が拘禁中に死亡したと思われるが、虐待や適切

な医療措置の欠如が原因と見られる。カリザクを

除き、拷問の疑いに対して捜査が行われたという

報告はない。

残虐、非人道的、かつ品位を傷つける取り扱い

むち打ち刑や司法による四肢切断などの刑罰が

科され、執行された。最高裁判所は2 月、女性の

目に酸をたらして失明させた男に対して同じよう

に失明させるという刑を支持した。

死刑

イランは世界でももっとも死刑執行が多い国の

一つだ。少なくとも388 人が処刑されたが、石打

ち刑に処された男性1 人と、18歳未満で犯した罪

に対して死刑判決が下された少なくとも5 人の未

成年犯罪者も含まれる。少なくとも14 人は公開

処刑だった。実数はもっと多いと思われる。

6 月12 日の大統領選挙と8 月5 日の就任までの

間の不穏な時期は、処刑数が急激に増えたと言わ

れている。その期間に112 人の処刑が報告されて

おり、平均して1 日に2 人である。

当局は1 月、3 月、7 月、8月に大量処刑を行い、

この間で77 人が処刑された。

年末時点で、少なくとも11 人が石打ち刑を宣

告され、少なくとも136人の未成年犯罪者が死刑

監房にいる。

▪デララ・ダラビ（22歳、女性）は17歳の時に行った

とされる犯罪で有罪となっていたが、司法長官が2

カ月の執行停止を命じていたにもかかわらず、5月1

日に処刑された

アムネスティ訪問／報告書

当局はアムネスティの訪問を拒否し続けた。ア

ムネスティは1979年のイラン革命直後から人権

状況の調査のための訪問を許可されていない。

Iran: Submission to the UN Universal Periodic

Review（ MDE 13/009/2009）

Human rights in the spotlight on the 30th

anniversary of the Islamic revolution （MDE

13/010/2009）

Iran: Election amid repression of dissent and

unrest（ MDE 13/053/2009）

Iran: Election contested, repression compounded

（MDE 13/123/2009）

A part of Amnesty International report 2010 on Iran has been reproduced with permission of AI Japan. If you want to purchase the full version of the report in Japanese please visit here: AI JAPAN

ALL RIGHTS ARE RESERVED FOR AMNESTY INTERNATIONAL JAPAN

جان شیوا نظر آهاری در خطر است

2010-08-20T22:09:00.004+09:00

موج سبز ژاپن- شیوا نظرآهاری فعال حقوق بشر و سردبیر وبسایت کمیته گزارشگران حقوق بشر است که در تاریخ ۲۴ خرداد ماه سال ۸۹ در محل کارش بازداشت شد. او پس از سپری کردن ۱۰۲ روز بازداشت، در اول مهرماه با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. خانم نظرآهاری مدت ۳۳ روز از این مدت را در سلول انفرادی سپری کرد. او برای دومین بار در سال گذشته در تاریخ ۲۹ آذرماه بازداشت شد و از آن زمان تا کنون بدون داشتن مرخصی و بدون توضیح مسوولین در خصوص دلیل نگهداری وی همچنان بلاتکلیف در زندان به سر می برد. گفته می شود دومین جلسه دادگاه وی سیزدهم شهریور ماه برگزار خواهد شد. محمد شریف وکیل خانم نظر آهاری و همچنین مادر شیوا از حکم احتمالی دادگاه برای شیوا ابراز نگرانی شدید کرده اند.
محمد شریف، وکیل شیوا نظرآهاری با توجه به اتهام سنگین محاربه برای وی که در پرونده اش آمده ابراز نگرانی کرد. وی به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: «پرونده شیوا نظرآهاری در همان شعبه ای است که پرونده بدرالسادات مفیدی در جریان است و به نظر من رای صادره در رابطه با پرونده خانم مفیدی غیرقانونی است. لذا از آنجا که محاربه در وهله نخست اتهامات مطرح شده به شیوا نظرآهاری است، من به شدت درباره رای احتمالی دادگاه نگران هستم.»
عفو بین الملل به نقل از مادر شیوا می گوید، اتهامات اخیر شیوا تشویش اذهان عمومی از طریق فعالیت در کمیته گزارشگران حقوق بشر و فعالیت علیه امنیت ملی با شرکت در راهپیمائی های سال 88 است. وی این اتهامات را رد کرده و گفته است از زمان دستگیری بیشتر وقت را درون سلول انفرادی گذرانده است. شیوا می گوید این سلول آنقدر کوچک و مانند یک قفس است که حتی نمی تواند دست و پایش را درآن حرکت دهد. وی از ملاقات با خانواده عمدتا محروم بوده و به وکیل دسترسی قانونی نداشته است. اگر وی بابت اتهاماتی که وارد شده مجرم شناخته شود ممکن است به زندانی طولانی مدت یا حتی اعدام محکوم شود. قاضی این اختیار را دارد که وی را دشمن خدا تشخیص داده و حکم کشتن این فعال حقوق بشر را صادر کند.

چه کاری می توان انجام داد؟
عفو بین الملل می گوید به رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی نامه بنویسید. از او بخواهید شیوا نظر آهاری را بدون قید شر و بی درنگ آزاد کند چراکه شیوا یک زندانی عقیدتی است که صرفا به خاطر بهره بردن از حق آزادی بیان و شرکت در تجمعات صلح آمیز زندانی شده است. از مقامات قضائی مصرانه درخواست کنید اجازه دسترسی شیوا به وکیل، خانواده و مراقبتهای پزشکی را پیدا کند. به آنها یاد آوری کنید که گردآوری و انتشار اطلاعات مربوط به نقض حقوق بشر، حقی است براساس ماده 19 کنوانسیون بین المللی حقوق مدنی و سیاسی تضمین شده است. ایران جزو کشورهای عضو این کنوانسیون است که از مفاد آن آزادی بیان، و انتقال اطلاعات مهم {مربوط به نقض حقوق انسانها}بدون توجه به موانع و از هز طریق ممکن ازجمله صحبت کردن، مکتوب و چاپ شده یا به صورت کار هنری یا هر رسانه دلخواه دیگر است.

آقای صادق لاریجانی-رئیس قوه قضائیه
تهران ، خیابان ولیعصر ، بالاتر از تقاطع پاستور ، کوچه عزیزی 2 ، پلاک 4
info@dadiran.ir
http://www.dadiran.ir/tabid/75/Default.aspx
bia.judi@yahoo.com
Read more for English
عفو بین الملل Amnesty International Link

URGENT ACTION

JOURNALIST MAY FACE DEATH PENALTY

Journalist and human rights defender Shiva Nazar Ahari appears to have been charged with moharebeh (enmity with God), which can carry the death penalty. Her next hearing is scheduled for 4 September 2010. She is a prisoner of conscience, held solely for the peaceful exercise of her rights to freedom of expression and association.

Shiva Nazar Ahari, who is a member of the Iranian organization, the Committee of Human Rights Reporters (CHRR), has been detained since 20 December 2009. Apparently charged with of moharebeh, under Article 186 of the Iranian Penal Code, she has also been charged with "assembly and collusion to commit a crime" (Article 610) and "propaganda against the Regime" (Article 500). Amnesty International fears that such vague charges do not amount to a recognizably criminal offence. She is being tried in Branch 26 of the Revolutionary Court in Tehran. Judicial officials and pro-government news agencies have publicly accused the CHRR and Shiva Nazar Ahari of contacting a banned group, the People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI) , The CHRR and Shiva Nazar Ahari have strenuously denied these accusations. According to her mother, in April 2010, Shiva Nazar Ahari was charged with "causing unease in the public mind through writing on the CHRR's website and other sites" and "acting against national security by participating in [anti-government] demonstrations on 4 November 2009 and 7 December 2009.". Shiva Nazar Ahari denied attending the demonstrations, saying that she had been at work on those days.

She has been in solitary confinement for much of the time. In February 2010 she told her family by phone that she had been placed in a "cage-like" solitary confinement cell where she could not move her arms and legs. She has had only limited access to her family.

PLEASE WRITE IMMEDIATELY in Persian, Arabic, English, French or your own language:

Calling on the Iranian authorities to release Shiva Nazar Ahari immediately and unconditionally, as she is a prisoner of conscience, held solely for her peaceful human rights activities;
Urging them to ensure that she is protected from torture and other ill-treatment, and is granted immediate and regular access to a lawyer of her choice, her family and any medical attention she may require;
Calling on the authorities to drop any charges brought against Shiva Nazar Ahari in connection with her peaceful exercise of her rights to freedom of expression and association, which are guaranteed by the UN Covenant on Civil and Political Rights, to with Iran is a state party.

PLEASE SEND APPEALS BEFORE 15 September 2010 TO:

Leader of the Islamic Republic

Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei

The Office of the Supreme Leader

Islamic Republic Street – End of Shahid Keshvar Doust Street, Tehran, Islamic Republic of Iran

Email: info_leader@leader.ir

via website: http://www.leader.ir/langs/en/index.php?p=letter (English)

Salutation: Your Excellency

Head of the Judiciary in Tehran

Mr Ali Reza Avaei

Karimkhan Zand Avenue

Sana’i Avenue, Corner of Alley 17, No 152

Tehran, Islamic Republic of Iran

Email: avaei@Dadgostary-tehran.ir

Salutation: Dear Mr Avaei

And copies to:

Director, Human Rights Headquarters of Iran

His Excellency Mohammad Javad Larijani

Bureau of International Affairs, Office of the Head of the Judiciary, Pasteur St., Vali Asr Ave. south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737,

Islamic Republic of Iran

Email: bia.judi@yahoo.com

Fax: + 98 21 5 537 8827 (please keep trying

Also send copies to diplomatic representatives accredited to your country. Please check with your section office if sending appeals after the above date. This is the fifth update of UA 347/09 (MDE 13/132/2009). For more information see: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/132/2009/en

URGENT ACTION

JOURNALIST MAY FACE DEATH PENALTY

ADditional Information

Shiva Nazar Ahari was arrested in central Tehran on 20 December 2009 along with two male CHRR members, Kouhyar

Goudarzi and Saeed Haeri. They were taken from a bus while on their way to the funeral of a senior cleric critical of the authorities, Grand Ayatollah Montazeri, which was to take place the following day. Until around 14 February 2010, she was held in solitary confinement. Her mother, Shahrzad Kariman has said that she has inadequate food and water and poor sanitary facilities.

In January 2010, the Tehran Prosecutor, Abbas Ja’fari Dowlatabadi, told Shiva Nazar Ahari's family in a meeting: "Experts of the case have reported that the website for the Committee is linked to 'hypocrites' (the authorities' term for the PMOI), and any collaboration with the Committee is considered a crime."

An 8 May 2010 report by online news agency Raja News, which is said to be close to President Ahmadinejad, set out nine accusations against Shiva Nazar Ahari,, none of them amounting to recognizably criminal offences. Among them were that she had had contact with the PMOI, including sending it information about prisoners; "being a member and former secretary and current spokesperson for the CHRR" and "defending political prisoners;" she had taken part in "illegal gatherings," for some years and prepared a list of those killed in the period of the revolution. Amnesty International believes that the activities listed above amount to the legitimate exercise of the rights to freedom of expression, association and assembly.

In an interview on 19 May with the Belgium-based news website roozonline.com, Shahrzad Kariman rejected the allegations made against her daughter in the Iranian press. She said that "We will not remain silent over this and reserve the right to file legal complaints and shall sue Raja News [and] other media that have been printing slanderous reports." She added that: "Nobody has seen her file, not even her attorneys and the court sessions till now have been held in camera with no reporters present. No trial has been held till today either for anyone to claim that her charges have been proven. So I do not know where these newspapers have raised these accusations from."

Shiva Nazar Ahari had previously been arrested on 14 June 2009 and held for three months, she was released on bail on 23 September. She had also been detained in connection with her student and human rights activities in 2002 and 2004, receiving a one-year prison sentence in 2005, suspended for five years.

Shiva Nazar Ahari’s first trial session was held on 23 May 2010. When her lawyer Mohammad Sharif read the case for that session, he realized that when she had first been arrested in June 2009, one of the four charges the judges had retained was moharebeh. When she was rearrested in December 2009,moharebeh had not been among the charges.

The CHRR was founded in 2006 and campaigns against all kinds of human rights violations, including those against women, children, and prisoners..

Since the June 2009 presidential election in Iran, the outcome of which was disputed, dozens of people have been killed by the security forces, using excessive force. Thousands have been arrested, mostly arbitrarily, and many have been tortured or otherwise ill-treated. Scores have faced unfair trials, including some in mass "show trials," with well over 200 sentenced to prison terms, and at least 16 sentenced to death. The authorities have increasingly resorted to the use of extreme charges such as moharebeh to stifle the legitimate expression of dissent. In July 2010, the Supreme Court rejected Ja'far Kazemi’s request to appeal his death sentence for Moharebeh. He had been accused of contact with the PMOI and participation in the post-election demonstrations. Six other people with alleged links to the PMOI are also said to be under sentence of death.

Further information on UA: 347/09 Index: MDE 13/086/2010 Issue Date: 23 August 2010

シーワナザラハリ、アムネスティ

جان سکینه محمدی آشتیانی را نجات دهیم

2010-08-17T18:11:00.006+09:00

AI Japan Link مطلب اصلی در عفو بین الملل ژاپن

سکینه محمدی آشتیانی، 43 ساله و مادر دو فرزند، در زندان تبریز در انتظار مرگ بسر می برد و همچنان می تواند با اعدام روبرو گردد. حدود شانزدهم تیرماه، و در پی اعتراضات بین المللی، مقامات مسئول در تبریز از رئیس قوه قضائیه خواستند تا با تبدیل حکم سنگسار سکینه آشتیانی، به اعدام به شیوه چوبه دار موافقت کند.
سکینه محمدی آشتیانی در اردیبهشت 1385 به اتهام رابطه نامشروع به 99 ضربه شلاق محکوم و مجازات شد. با این حال، وی بعد از آن به اتهام «زنای محصنه»، که آن را انکار کرد، محکوم به سنگسار شد.

در سند عفو بین الملل آمده است، در پی اعتراضات بین المللی در هفته های اخیر بر علیه حکم سنگسار وی، سفارت جمهوری اسلامی در لندن در هفدهم تیرماه اعلام کرد که "سکینه محمدی آشتیانی سنگسار نخواهد شد"، اما اشاره ای به سایر شیوه های اعدام نکرد. در نوزدهم تیرماه، دبیر شورای عالی حقوق بشر جمهوری اسلامی گفت که پرونده وی می بایستی بازنگری گردد، اگر چه او گفت که قوانین جمهوری اسلامی اجازه اجرای حکم سنگسار را می دهد. اما در بیستم تیرماه، رئیس قوه قضائیه استان آذربایجان شرقی، مالک اژدر شریفی، گفت که سکینه محمدی آشتیانی صدور حکم اعدام سکینه محمدی آشتیانی را در رابطه با قتل همسرش عنوان کرد، اما این با گفته وکیل وی که گفته بود «سکینه محمدی توسط اولیای دم بخشوده شده است، اما به خاطر شراکت در جرم (جنبه عمومی جرم) به ده سال زندان محکوم شد» مغایرت دارد.

عفو بین الملل همچنین، در این سند از همگان تقاضا کرد که در نامه ای به رهبر جمهوری اسلامی و رئیس قوه قضائیه و همچنین دبیرکل شورای عالی حقوق بشر جمهوری اسلامی و ارسال نسخه ای از آن به نمایندگی های جمهوری اسلامی در سراسر دنیا، ضمن «فراخواندن مقامات جمهوری اسلامی برای روشن کردن وضعیت حقوقی سکینه محمدی، و خودداری از اجرای حکم سنگسار و یا اشکال دیگر اعدام در مورد وی»، خواستار تصویب قانون «ممنوعیت سنگسار به عنوان مجازاتی قانونی» و عدم اجازه برای استفاده از سایر اشکال مجازات مرگ یا شلاق و یا زندان برای محکومین به زنای محصنه توسط مسئولین جمهوری اسلامی و همچنین تضمین ایشان در رابطه با عدم آزار و اذیت سجاد قادرزاده به خاطر ابراز نگرانی در خصوص زندگی مادرش شوند.

موج سبز ژاپن نیز از شما می خواهد با این حرکت جهانی همراه شوید و به مسئولین جمهوری اسلامی به هر صورت که می توانید پیام اعتراض خود را برسانید. زمان تعیین شده: 20 سپتامبر 2010

متن پیشنهادی

جناب آقای ....
نگرانی شدید من برای سکینه محمدی آشتیانی سبب شد این نامه را برای شما بنویسم
وی محکوم به اعدام از طریق سنگسار به جرم روابط نامشروع در حال ازدواج شده است. من مصرانه از شما می خواهم اعدام او را به وسیله سنگسار و یا هر روش دیگر متوقف کنید

من از مقامات مسئول می خواهم پرونده وی را مجددا بررسی کنند . ایشان اعترافات خود را رد کرده و گفته که به مجبور به اعتراف شده است. دو نفر از پنج قاضی نیز به بی گناهی وی رای داده اند
همچنین من مصرانه از شما می خواهم سنگسار را ممنوع کنید، قانونی را برای پایان دادن به مجازات اعدام تصویب کنید، شلاق زدن را متوقف کنید و جرم روابط نامشروع را از فهرست جرائم جنائی حذف کنید

با احترام

آقای سید علی خامنه ای - رهبر جمهوری اسلامی
تهران- خیابان جمهوری اسلامی- انتهای خیابان شهید کشور دوست - دفتر رهبری
همچنین تهران صندوق پستی 1555-13185
info_leader@leader.ir ازطریق ایمیل

http://leader.ir/langs/fa/index.php?p=letter ازطریق وبسایت

آقای صادق لاریجانی-رئیس قوه قضائیه
تهران ، خیابان ولیعصر ، بالاتر از تقاطع پاستور ، کوچه عزیزی 2 ، پلاک 4
info@dadiran.ir
http://www.dadiran.ir/tabid/75/Default.aspx

آقای محمدجواد لاریجانی-دبیر ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی
حوزه ریاست قوه قضائیه - خیابان پاستور - تهران 1316814737
Fax: +98 21 3390 4986

Email: bia.judi@yahoo.com

همچنین می توانید این درخواستها را به دفاتر نمایندگی جمهوری اسلامی در کشورهای خارجی ارسال کنید
در توکیو: آقای عباس عراقچی - سفیر جمهوری اسلامی ایران در ژاپن

Mr Abbas Araghchi
The Ambassador of Islamic Republic of Iran in Japan
3-13-9,Minami azabu, Minato-ku , Tokyo 106-0047

info@iranembassyjp.org
http://www.iranembassyjp.org/English/tamas/index-en.asp

Read more for English and Japanese

REVIEW" OF STONING DEATH SENTENCE

The Supreme Court began a review of Sakineh Mohammadi Ashtiani's death sentence on 4 August: this appears aimed solely at reducing international pressure on the authorities, by deferring a decision on the method of execution. The stoning sentence remains in place.

Sakineh Mohammadi Ashtiani was convicted in May 2006 of having an "illicit relationship" with two men, and received 99 lashes as her sentence. Despite this, she was then also convicted of "adultery while being married," which she has denied, and sentenced to death by stoning. While reports indicate that she has been acquitted of the murder of her husband, she remains in prison awaiting implementation of the sentence. It remains unclear whether she has been convicted of a separate charge of being complicit in the murder of her husband.

Following international condemnation of the sentence of death by stoning, on around 7 July judicial officials in the north-western city of Tabriz wrote to the Head of Iran’s Judiciary in Tehran seeking permission to change the method of execution from stoning to hanging. On 11 July, the head of the provincial judiciary in East Azerbaijan, Malek Ezhder Sharifi, confirmed that the stoning sentence remained and could be implemented at any time by decision of the Head of the Judiciary, Ayatollah Sadegh Larijani. On 4 August, Branch 9 of the Supreme Court began a review of the sentence and agreed to consider a judicial review of the case, submitted by her lawyer. The Supreme Court is expected to either accept or reject the judicial review on or around 15 August.

PLEASE WRITE IMMEDIATELY in Persian, English or your own language:
-- Urging the authorities not to execute Sakineh Mohammadi Ashtiani by stoning or any other method;
-- Calling on the authorities to initiate a comprehensive review her case;
-- Urging the authorities to ban stoning, enact legislation ending the death penalty and prohibiting the use of flogging; and to decriminalize “adultery”.

PLEASE SEND APPEALS BEFORE 20 SEPTEMBER 2010 TO:

Leader of the Islamic Republic
Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei,
The Office of the Supreme Leader
Islamic Republic Street – End of Shahid Keshvar Doust Street
Tehran, Islamic Republic of Iran
Email: info_leader@leader.ir;
via website: http://www.dadiran.ir/tabid/75/Default.aspx
First starred box: your given name; second starred box: your family name; third: your email address
Salutation: Your Excellency

Head of the Judiciary
Ayatollah Sadegh Larijani
Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St.Vali Asr Ave. south of Serah-e Jomhouri,Tehran 1316814737
Islamic Republic of Iran
Email: info@dadiran.ir
Salutation: Your Excellency

And copies to:
Secretary General, High Council for Human Rights
Mohammad Javad Larijani
Howzeh Riassat-e Ghoveh Ghazaiyeh
Pasteur St, Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhuri
Tehran 1316814737
Islamic Republic of Iran
Fax: +98 21 3390 4986
Email: bia.judi@yahoo.com (In subject line: FAO Mohammad Javad Larijani

Also send copies to diplomatic representatives of Iran accredited to your country.

In JAPAN:
Mr Abbas Araghchi
The Ambassador of Islamic Republic of Iran in Japan
3-13-9,Minami azabu, Minato-ku , Tokyo 106-0047

info@iranembassyjp.org
http://www.iranembassyjp.org/English/tamas/index-en.asp

Please check with your section office if sending appeals after the above date. This is the third update of UA: 211/09 Index: MDE 13/082/2009, 7 August 2009. Further information: http://www.amnesty.org/en/library/info/mde 13/082/2009/en

Ready Text:

Your Excellency

I am writing this to express my grave concern for Sakineh Mohammadi Ashtiani,
who was sentenced to death by stoning for the crime of “adultery while being married”. I urge you not to execute her by stoning or any other method.

I call on the authorities to initiate comprehensive review on her case, since she retracted her confession saying she was forced to make it and denied the charge, and two of the five judges found her not guilty.

I also urge you to ban stoning, enact legislation ending the death penalty and prohibiting the use of flogging, and to decriminalize “adultery”.

Sincerely Yours,

UA No.：211/09
国際事務局配信日：2010年8月9日
AI Index：MDE 13/083/2010
国　　名：イラン
対象者：サキネ・モハマディ・アシュティアニ

石打ちの刑の「再審査」が始まる

8 月4日、最高裁判所はサキネ・モハマディ・アシュティアニの死刑判決の再審査を開始した。これは処刑方法についての決定を延期することで、イラン当局に対する国際社会からの圧力をかわすことをねらっているようにみえる。石打ち刑に処せられる可能性が依然として残っている。

2006 年5月、サキネ・モハマディ・アシュティアニは2人の男性と「不義の関係」を持ったとして有罪判決を受け、99回の鞭打ちという刑を受けた。にもかかわらず、さらに「不貞行為」の容疑でも有罪となり、石打ちによる死刑を宣告された。彼女は容疑を否認している。彼女の夫に対する殺人容疑について無罪になったとの報告があるが、彼女は刑の執行を待つため刑務所に投獄され続けている。彼女が夫殺しの共犯者であったという別の容疑で有罪判決を受けたかどうかは不明である。

石打ちによる処刑という判決に対する国際社会からの非難を受け、7月7日ごろ、イラン北西部の都市タブリーズの刑務所職員は、処刑方法を石打ちから絞首に変更することを認めるようテヘランのイラン司法長官に要請した。7月11日、東アゼルバイジャン州のマレク・エズデル・シャリフィ州司法長官は、石打ち刑の判決はいまだ有効であり、イラン司法長官のサデク・ラリジャニ師の決定があればいつでも刑が執行されうると述べた。8月4 日、最高裁判所第9支部は、本判決の再審査を開始すると共に、彼女の弁護士からの、司法審査の申請を受理するかどうかの検討を開始した。最高裁判所は、8 月15日ごろに、司法審査の受理または却下を決定する見通しである。

追加情報
サキネ・モハマディ・アシュティアニは裁判中、取り調べ中の「自白」について、脅迫されて無理矢理させられたものであるとして撤回し、「不貞行為」の容疑を否認した。5人の裁判官のうち2人は無罪と判断し、彼女はすでに鞭打ちを受けているうえに、この件では「不貞行為」の容疑を立証するだけの十分な証拠が見当たらないと述べた。だが裁判長をはじめとする残りの3人の裁判官は、「裁判官の知識」に基づいて有罪と判断した。イランの法律では明白なあるいは決定的な証拠がなくても、裁判官は主観的かつ多分に恣意的に、被告が有罪かどうかを決定することができる。サキネ・モハマディ・アシュティアニは5人の裁判官の過半数で有罪とされ、石打ちによる死刑を言い渡された。

7月末、ブラジル政府はサキネ・モハマディ・アシュティアニを亡命者として受け入れると申し出た。その申し出は8月 1日ごろ公表されたが、イランはこれを人道主義的なポーズにすぎないとして拒絶した。サキネ・モハマディ・アシュティアニはこの申し出を受け入れたが、それに応じるすべはない。

イランでは、「不貞行為」の容疑で有罪とされた人に対する処刑法として、石打ちの刑が規定されている。2002 年、司法長官は裁判官に石打ち刑の一時停止を命じた。にもかかわらず2002年以降、少なくとも男性5人と女性1人が石打ちによって死刑を執行されている。2009年1月、司法省のアリ・レザ・ジャムシディ報道官は、2008年12月に石打ちによる死刑が2件執行されたことを発表し、一時停止の指示には法的効力はなく、したがって裁判官はこれを無視することができると述べた。

現在、イラン国内では、他に少なくとも女性7人と男性3人が石打ちによる死刑の危険にさらされていると思われる（UA 10/09, MDE 13/005/2009, 2009年1月16日; UA 50/09, MDE 13/015/2009, 2009年2月24日, MDE 13/050/2009の更新情報; UA 117/09, MDE 13/041/2009, 2009年5月5日を参照）。ブアリ・ジャンファシャーニとサリメ・サジャディも、2010年1月の上訴審で石打ち刑を宣告されたことが報じられている。

7月14日、サキネ・モハマディ・アシュティアニの息子であるサジャッド・カデルザデは、タブリーズ中央刑務所に呼び出された。情報省職員による取り調べを受け、母親の判決についてこれ以上証言しないよう脅迫されたものと思われる。

7 月21日、彼女の弁護士の一人であるモハンマド・モスタファイは、エヴィン刑務所の検察官事務所の分室に出頭するよう呼び出された。7月24日、そこに出向いた彼は数時間の尋問を受けた後に解放された。しかしその後、彼は電話で再度の呼び出しを受けた。同じ日の夕方、彼の妻とその兄弟はエヴィン刑務所に拘留された。これは明らかにモハンマド・モスタファイ自身を拘束するための企てであった。7月31日、彼の義理の父親もまた拘留されたが、翌日までに釈放された。8月7日に彼の妻が釈放されるが、その間の8月3日、彼の義理の兄弟であるファルハッド・アリミは口頭で釈放が告げられた。自らが逮捕されることを知ったモハンマド・モスタファイは、妻が逮捕された後に身を隠し、イランから脱出した。8月4日、トルコで亡命を求めた彼は、3日後にノルウェーへ行くことが許可された。

2009年6月、イラン国会（マジュレス）の法務委員会は、国会で審議中の新しい刑法改正案から、石打ち刑を認める条項を削除するよう勧告した。法案については、護憲評議会が憲法とイスラム法に矛盾しないかどうかを審査する。護憲評議会が審議中の法案には、石打ち刑への言及はないと言われている。しかし、護憲評議会が石打ち刑の条項を復活させる可能性はある。

アクション
ペルシャ語、英語、またはあなたの母国語で以下のアピールを作成し、航空便、航空書簡（全世界90円）。電報、ファクス（あるいはeメール）でできるだけ早く送ってください。同じ内容のアピール文があとに続きますのでご利用ください。

-- サキネ・モハマディ・アシュティアニを石打ち、またはその他の方法で処刑しないようイラン当局に訴えてください。
-- イラン当局に彼女のケースに関して包括的な再審査を開始するよう求めてください。
-- イラン当局に石打ち刑を禁止すること、死刑を廃止し、鞭打ち刑を禁止する法律を制定すること、そして「不貞行為」を処罰する法律を廃止するよう訴えてください。

アピールは2010年9月20日までに以下へ送ってください。
また、あなたの国に派遣されているイラン外交代表部にコピーを送ってください。
できるだけ早くアピールを出してください。期限を過ぎた場合はUAセンターまでお問い合わせください。

宛先
イラン・イスラム共和国最高指導者　Leader of the Islamic Republic
Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei,
The Office of the Supreme Leader
Islamic Republic Street – End of Shahid Keshvar Doust Street
Tehran, Islamic Republic of Iran
Eメール：info_leader@leader.ir
ウェブサイトから：http://www.dadiran.ir/tabid/75/Default.aspx
（１番目の星印＊の欄にあなたの名を、2番目の星印＊の欄にあなたの姓を、３番目の星印＊の欄にあなたのEメールアドレスを入力してください）
書き出し：Your Excellency

司法長官　Head of the Judiciary
Ayatollah Sadegh Larijani
Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St.Vali Asr Ave. south of Serah-e Jomhouri,Tehran 1316814737
Islamic Republic of Iran
Eメール：info@dadiran.ir
書き出し：Your Excellency

コピーの宛先
人権高等評議会事務局長　Secretary General, High council for Human Rights
Mohammad Javad Larijani
Howzeh Riassat-e Ghoveh Ghazaiyeh
Pasteur St, Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhuri
Tehran 1316814737
Islamic Republic of Iran
ファクス：+98 21 3390 4986
Eメール： judi@yahoo.com　から
（件名の欄には「FAO Mohammad Javad Larijani」と書いてください）

在日イラン・イスラム共和国大使
〒106-0047　東京都港区南麻布3丁目13-9
在日イラン・イスラム共和国大使館
特命全権大使　セイエッド・アッバス・アラグチ　閣下

Mr Abbas Araghchi
The Ambassador of Islamic Republic of Iran in Japan
3-13-9,Minami azabu, Minato-ku , Tokyo 106-0047

info@iranembassyjp.org
http://www.iranembassyjp.org/English/tamas/index-en.asp

アピール文

Your Excellency

I am writing this to express my grave concern for Sakineh Mohammadi Ashtiani,
who was sentenced to death by stoning for the crime of “adultery while being married”. I urge you not to execute her by stoning or any other method.

I call on the authorities to initiate comprehensive review on her case, since she retracted her confession saying she was forced to make it and denied the charge, and two of the five judges found her not guilty.

I also urge you to ban stoning, enact legislation ending the death penalty and prohibiting the use of flogging, and to decriminalize “adultery”.

Sincerely Yours,

2010-08-06T16:20:00.002+09:00

در دوازدهمین روز اعتصاب غذای 17 زندانی سیاسی در زندان اوین، جان این زندانیان در خطر است

بیانیه مشترک عفو بین الملل و گزارشگران بدون مرز

2010-08-03T01:07:00.009+09:00

This statement is translated by Green Wave Japan into Japanese and Persian, thanks to human rights supporters
AI Source
AI Japan

بیانیه عمومی عفو بین الملل و گزارشگران بدون مرز
16 ژوئیه 2010
اندیکس : MDE 13/079/2010

جان زندانیان عقیدتی در درست دولت ایران

بسیاری از روزنامه نگاران و دیگر زندانیان عقیدتی همچنان علی رغم بیماری در بازداشت هستند

یک سال پس از آغاز سرکوب عمده در واکنش به اعتراضاتی که به دنبال مسئله بحث برانگیز اعلام انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری اسلامی صورت گرفت، بیش از 100 نفر از زندانیان سیاسی هنوز در زندان های ایران در شرایط غیر انسانی و تحقیر کننده نگهداری می شوند و اساسی ترین حقوق آنها که اولین آن دسترسی به درمان پزشکی کافی است نقض می گردد.
دو سازمان حقوق بشر، سازمان عفو بین الملل و گزارشگران بدون مرز،از شرایط نگهداری این زندانیان در حال حاضر منزجر و خشمگین می باشند. این شرایط تاثیرات جسمی و روانی قابل توجهی بر سلامت این زندانیان داشته و اغلب آنها هم اکنون بیمار هستند. این دو سازمان معتقدند که هدف از محرومیت از درمان های پزشکی اعمال فشار بر آنها و خانواده هایشان است.

عفو بین الملل و گزارشگران بدون مرز می گویند "ما بازداشت خودسرانه و بدرفتاری با زندانیان عقیدتی را مصرانه محکوم می کنیم، همه کسانی که صرفا به دلیل فعالیت های مشروع رسانه ای خود یا برای استفاده مسالمت آمیز از حق آزادی بیان، شرکت در تشکلها و تجمعات دستگیر شده اند باید فورا و بدون قید و شرط آزاد شوند."

از يک سال پيش، اطلاعات جمع آوری شده از خانواده‌ها و انتشار يافته در رسانه‌های رسمی مويد اين امر است که تعداد بسياری از زندانيان عقيدتی در زندان‌های سراسر کشور از جمله دو زندان اوين و رجايی شهر قربانی عارضه های مختلف و يا حتا حمله قلبی شده‌اند. وضعيت سلامت بسياری از اين زندانيان پیوسته درحال وخامت است. عليرغم فوريت درمانی که تنها در خارج از زندان امکان پذير است، مسئولان اجرايی حتی بر خلاف نظر پزشکان زندان، با انتقال زندانیان شدیدا بیمار به بيمارستان مخالفت می‌کنند.

عفو بين‌الملل و گزارش‌گران بدون مرز در اين باره اعلام می‌کنند " مقامات رسمی ايران مسئول سلامت و امنيت همه کسانی هستند که در زندان نگاه‌داری می‌شوند. آنها بايد دسترسی به درمان پزشکی مناسب و در صورت نياز در خارج از زندان‌ها را برای زندانيان فراهم آورند."

آيين نامه اجرايی سازمان زندانها و اقدامات تامينی و تربيتی کشور [که برای نگهداری متهمان تحت قرار و محکومان به حبس" در "کليه امور زندانها" قابل اجراست،] مسئولان زندان را مکلف به تامين احتياج‌های درمانی و بهداشتی محکومان کرده است. از جمله مواد ١٠٢ و ١٠٣ اين آيين نامه تاکيد دارد که " بهداری موسسه يا زندان مکلف است دست‌کم ماهی يکبار نسبت به تست پزشکی کليه محکومان اقدام نمايد." و بر " موارد ضروری خروج محکوم از زندان برای معالجه" تاکيد کرده است. همين آئين نامه قاضی رسیدگی به پرونده را مسئول جان و امنیت محکومان دارای بيماری جدی یا صعب علاج می‌داند.

بنا بر ميثاق بين‌المللی حقوق مدنی و سياسی که ايران يکی از امضا کنندگان آن است، محروم کردن از درمان پزشکی می‌تواند مصداق نقض ممنوعيت شکنجه و رفتار ظالمانه ، ضد انسانی و يا تحقير آميز محسوب شود. ميثاق بين‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی حق همگان را برای بهره‌مند شدن از امکانات بهينه پزشکی تضمين می‌کند. علاوه بر آن حداقل موازين سازمان ملل در مورد رفتار با بازداشت شدگان و زندانيان تصریح می کند بيمارانی که نياز به درمان ويژه دارند باید به بخش ویژه مراقبت پزشکی در زندان [درمانگاه زندان] و يا به بيمارستان‌های عادی منتقل گردند.

عفو بين‌الملل و گزارش‌گران بدون مرز خواهان آزادی همه زندانيان عقیدتی در ايران هستند و مصرانه از مقامات قضايی ايران می‌خواهند که دادگاه‌های زندانيان سیاسی بلاتکليف را بی درنگ [در مهلت مقرره] ، براساس اتهاماتی قانونی و بدون صدور کیفرخواست اعدام و با تطابق کامل با موازين بين‌المللی به طور منصفانه برگزار کنند.

عفو بين‌الملل و گزارش‌گران بدون مرز از مقامات جمهوری اسلامی ايران می‌خواهد با درمان پزشکی برای همه زندانيان عقيدتی به خصوص رسیدگی بی درنگ به زندانيان نامبرده در فهرست زیر موافقت کند.

شيوا نظرآهاری ، مسعود باستانی، آيت‌الله سيدحسين کاظمينی بروجردی، امير خسرو دليرستانی، رحيم غلامی، کوهيار گودرزی، نادرکريمی جونی، منصور اسانلو، محمد صديق کبودوند، مسعود لواسانی، مجتبی لطفی، مهدی محموديان، سعيد متين پور، ابوالفضل عابدينی نصر، حامد روحی نژاد، عيسی سحرخيز، علی صارمی، هنگامه شهيدی، بهروز توکلی، مجيد توکلیٰ بهروز جاويد تهرانی، احمد زيدآبادی و....

Public Statement
16 July 2010
AI Index: MDE 13/079/2010

IRAN - Health of prisoners of conscience at Iranian government’s mercy

Many journalists and other prisoners of conscience still detained despite being seriously ill

A year after the launch of a major crackdown in response to the demonstrations that followed President Mahmoud Ahmadinejad’s disputed reelection, more than 100 political prisoners are still being held in Iranian jails in inhuman and degrading conditions. Their most basic rights are being violated, starting with the right to adequate medical treatment.

The human rights organisations Amnesty International and Reporters Without Borders are outraged by the conditions in which these prisoners are being held. These conditions have had a considerable physical and psychological impact on their health and most of them are ill. The two organisations believe that the purpose of the denial of medical treatment is to put pressure on them and their families.

“We reiterate our condemnation of the arbitrary detention and mistreatment of prisoners of conscience,” Amnesty International and Reporters Without Borders said. “All those who were arrested solely because of their legitimate media activity or for peacefully exercising their right to freedom of expression, association and assembly should be freed immediately and unconditionally.”

The information obtained from families and from reports often published in the official media confirms that in the past year many prisoners of conscience have had heart attacks or other cardiac problems in different prisons, especially Evin and Raja’i Shahr. The health of some detainees is deteriorating steadily. The prison authorities refuse to allow ailing prisoners to be transferred to hospitals even though they urgently need treatment that can only be given outside a prison and even when the prison doctors themselves recommend it.

“The authorities are responsible for the health and safety of all the persons they detain,” Amnesty International and Reporters Without Borders said. “They must provide them with access to adequate medical care, outside detention centres if necessary.”

The internal regulations of Iran’s prisons, issued by the judicial body in charge of managing detention centres, require prison officials to provide detainees with the medical care they need. Articles 102 and 103 of the regulations say that “monthly medical checks are obligatory in the prison clinic” and that “if necessary, the detainee must be transferred urgently from the prison to the hospital.” These regulations also say that the judge in charge of the case is responsible for the health and safety of any prisoner with a serious and incurable illness.

According to the International Covenant on Civil and Political Rights, to which Iran is a party, denial of medical treatment can be regarded as violation of the ban on torture and cruel, inhuman and degrading treatment. The International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights protects the right of all persons to the highest attainable standard of physical and mental health.

Furthermore, the UN’s minimum rules for the treatment of detainees state that ailing detainees who need special treatment should be transferred to specialised prison facilities or to civilian hospitals.

Amnesty International and Reporters Without Borders call for the release of all prisoners of conscience in Iran and urge the Iranian authorities to try the other political prisoners without delay on charges envisaged by the law, without requesting the death penalty and following procedures that fully comply with international standards as regards due process.

Amnesty International and Reporters Without Borders urge the Iranian authorities to provide adequate medical treatment as a matter of urgency to the following political prisoners:

Shiva Nazar Ahari, Masoud Bastani Ayatollah Sayed Hossein Kazemeyni Boroujerdi Amir Khosro Dalirsani Rahim Gholami Kouhyar Goudarzi Nader Karimi Jouni Mansour Ossanlu Mohammad Sadegh Kaboudvand Masoud Lavassani Mojtaba Lotfi Mehdi Mahmoudian Said Matinpour Abolfazl Abedini Nasr Hamed Rouhinejad Issa Saharkhiz Ali Saremi Hengameh Shahidi, Behrouz Tavakkoli Majid Tavakkoli Behrouz Javid Tehrani, Ahmad Zaidabadi

多くのジャーナリストやその他の良心の囚人が、重病であるにもかかわらず今もなお拘禁されている

マフムード・アハマディネジャド大統領が疑惑の残る再選を果たした後に行われたデモに対する大規模な弾圧の開始から1年経った今もなお、イラン国内の刑務所には100人を超す政治囚が非人道的かつ劣悪な状況で拘禁されている。適切な治療を受ける権利を始めとする彼らの最も基本的な権利が侵害されている。

人権団体であるアムネスティ・インターナショナルおよび国境なき記者団は、これらの政治囚が拘禁されている状況に激しい憤りを覚える。この劣悪な状況が彼らの肉体的・精神的健康に多大な影響を及ぼし、実際に多くの政治囚が病気にかかっている。治療拒否の目的は、政治囚およびその家族に圧力をかけることにある、と両人権団体は考えている。

「我々は、良心の囚人に対する恣意的な拘束および虐待を繰り返し非難する」とアムネスティ・インターナショナルと国境なき記者団は述べた。「合法的な報道活動を行ったがために、あるいは表現、結社および集会の自由という権利を行使したがために逮捕された人びとは即時に、そして無条件に釈放されるべきである」

家族や公式の報道からの情報によると、過去1年間に多くの良心の囚人が様ざまな刑務所、特にエビン刑務所やレジャイ・シャハール刑務所で、心臓発作を起こしたり、その他の心臓の病気にかかっている。拘禁者の中には、徐々に健康を悪化させている者もいる。しかしながら、病気にかかった囚人が刑務所外でしか受けることができない緊急治療を必要とし、刑務所の医師自身もその必要性を認めている場合でも、刑務所当局はこういった囚人を病院に搬送することを拒否している。

「当局には、被拘禁者全員の健康と安全に対する責任がある」とアムネスティ・インターナショナルと国境なき記者団は述べた。「当局は、被拘禁者に対して適切な治療へのアクセスを、必要であれば刑務所外であっても、提供する義務がある」

収容施設を管轄する司法機関が制定したイラン刑務所の内部規定によれば、刑務所職員には被拘禁者が必要とする治療を提供する義務がある。同規定の第102条および第103条には、「刑務所内の診療所で毎月検診を行うことを義務とする」こと、および「必要であれば、刑務所から病院へ被拘禁者を迅速に搬送しなければならない」ことが明記されている。さらに同規定には、重い病や不治の病にかかっている被拘禁者がいれば、事件を担当する裁判官が彼らの健康と安全に対する責任を持つ、とも記載されている。

イランが加盟する自由権規約によると、治療の拒否は、拷問及び残虐な、非人道的な又は品位を傷つける処遇の禁止に反している、とみなされる可能性がある。また社会権規約には、すべての者に到達可能な最高水準の身体及び精神の健康を享受する権利があることが保障されている。

さらに、国連の被拘禁者処遇最低基準規則には、被拘禁者がかかっている病気に特別な治療が必要であれば、専門の設備を持つ刑務所施設、あるいは一般の病院に搬送すべきである、と明記されている。

アムネスティ・インターナショナルおよび国境なき記者団は、イラン国内の良心の囚人を全員釈放することを求める。またイラン当局に対しては、その他の政治囚の裁判を、法の定めに基づき死刑を求刑することなく迅速に行うこと、そして適正手続きと見なされている国際基準を完全に遵守する手続きに従うことを強く求める。

アムネスティ・インターナショナルおよび国境なき記者団は、イラン当局に対し、下記の政治囚に適切な治療を迅速に行うことを要求する

Shiva Nazar Ahari (ナザラハリー・シーワ）, Maoud Bastani（バスタにー・マスード）, Ayatollah Sayed Hossein Kazemeyni Boroujerdi（カゼメイニボルジェー・サイェドホセイン）, Amir Khosro Dalirsani（ダリーレスタニ・アミルホスロー）, Gholam Koyhyar Goudarzi（グダルゼィ・ゴラムクーヤル）, Nader Karimi Jouni（カリミジューニ・ナーデル）, Mansour Ossanlu（マンスール・オサンル）, Mohammad Sadegh Kaboudvand（カブードワンド・モハッマドサーデグ）, Maoud Laassani　（ラサーニ・マスード）, Mojtaba Lotfi（ロトフィー・モジタバ）, Mehdi Mahmoudian　（マホムディヤン・メヘディー）, Said Mantinpour　（マティンプール・サエード）, Aboulfazl Abdini　（アベディーニ・アボルファズロ）, Hamed Rouhinejad　（ルーヒネジャード・ハメド）, Issa Saharkhiz　（サハルキーズ・エーサ）, Ali Saremi　（サレミー・アリ）, Hengameh Shahidi　（シャヒーディ・ヘンガメ）, Behrouz Tavakkoli　（タヴァッコリ・ベヘルーズ）, Mejid Tavakolli　（タヴァッコリ・マジード）, Behrouz Javid Tehrani（ジャビードテヘラニ・ベヘルーズ）, Ahmad Zaidabadi　（ゼイダバディー・アフマド）

2010年7月16日
アムネスティ・インターナショナルおよび国境なき記者団共同声明

به مناسبت هجدهم تیر

2010-07-09T23:47:00.001+09:00

به یاد سهراب

2010-06-15T16:41:00.003+09:00

انتشار مجدد تمبرهای یادبود شهید سهراب اعرابی در ژاپن به مناسبت سالگرد حماسه 25 خرداد و روز شهادت وی

Sohrab Araabi was a 19year old young man killed during the peaceful protests on June 15, 2009. These stamps were printed in Japan, depicting one of his last photos of this green movement activist.

برگزاری برنامه 12ژوئن و حمایت از زندانیان سیاسی

2010-06-13T16:26:00.011+09:00

شنبه، دوازدهم ژوئن سال 2010 میلادی، اولین سالگرد آغاز جنبش سبز مردم ایران برای پیگیری حقوق مدنیشان بود. ایرانیان مقیم ژاپن بار دیگر در مقابل نمایندگی رژیم جمهوری اسلامی تجمع کردند و با فریاد خویش خواستار رعایت حقوق شهروندان ایرانی شدند. در این برنامه حاضران بر غیرقانونی بودن دولت مستقر تاکید کردند و برادامه راه خود درپی گیری مطالبات مدنی خود متعهد و هم پیمان شدند. در خلال این برنامه که با حضور دهها ایرانی میهن پرست از توکیو و شهرهای دور و نزدیک کشور ژاپن برگزار شده بود، بیانیه اخیر سازمان عفو بین الملل در مورد وخامت وضعیت نقض حقوق انسانها توسط رژیم حاکم بر ایران قرائت شد. این تجمع که با مجوز مقامات امنیتی ژاپن انجام شده و نمایندگان ناظر از دولت ژاپن نیز در آن حضور داشتند، تظاهرکنندگان در دسته های پنج نفری از جمعیت اصلی جدا شده به سمت سفارت حرکت کردند و در مقابل درب ورودی سفارت به بیان سخنان اعتراض آمیز و خواسته های جنبش پرداختند. در این میان برخی افراد خشونت طلب و معلوم الحال قصد ایجاد تنش لفظی و فیزیکی با معترضین در مقابل سفارت را داشتند که با هوشیاری و حمایت پلیس و خویشتنداری معترضین از این خواسته شوم خویش بازماندند. این حرکت خشونت آمیز باعث محکم تر شدن اعتراضات و فریادهای "جیره خور حیا کن ، کشورم رو رها کن" و " بسیجی، توپ ، تانک، اسلحه دیگر اثر ندارد" ازسوی تجمع کنندگان در آنسوی خیابان گردید.

عده زیادی از معترضین تصاویر ندا و سهراب، را به عنوان سمبل جانباختگان یکسال گذشته دردست داشتند. پس از پایان برنامه، پوستر بزرگ مجید توکلی که در هماهنگی با بیش از 80 شهر دیگر در سراسر دنیا در حمایت از زندانیان عقیدتی - سیاسی تهیه شده بود دردست نمایندگان گروه موج سبز ژاپن در نقاط مختلف توکیو از جمله تقاطع پر رفت و آمد شیبویا و نمایندگی سازمان ملل در توکیو به نمایش گذاشته شدضمن قدردانی وسپاس فراوان این از هم وطنان عزیزی که با گذشت یکسال از آغاز این حرکت مدنی، در این برنامه نیز حضوری افتخار آفرین داشتند و عده زیادی از شهروندان صلح دوست ژاپنی که در این عرصه حامی و همراهمان بوده و هستند ترانه زیبائی با نام مرثیه سبز که حاصل تلاش هنری یک بانوی ژاپنی است را همراه با آلبوم تصاویر برنامه دوازدهم ژوئن در توکیو تقدیم می نمائیم.

暗闇に横たわり
眼を閉じ息を潜め
死に行く人を想い
夜毎神に願いをただ乞う
この身滾る想いを
遥か遠い祖国へ
涸れるまで注ぎ込んで
同志達と一つにし給え
古の歴史誇り高き
プライドを盾に優しさを剣に
散り行く彼等の御霊は
残された我々の叫びと涙となり
祖国へ降り積もらん
緑の波となって世界中の人へ
降り注ぎ愛を奏でん
自由を…
---------------------
dar shabi siyaho taar درشبی سیاه و تار
ba negaahe ashk baar با نگاه اشکبار
montazer be didaar منتظر به دیدار
asheghi asire iran عاشقی اسیر ایران
aseman che bi rahm آسمان چه بی رحم
mibarand azizam می برند عزیزم
man be paye darash من به پای دارش
sar be chube darash سر به چوبه دارش
dar rahe in khak sar be sar dahim در راه این خاک سر به سر دهیم
ta name iran dar falak keshim تا نام ایران در فلک کشیم
ba yek hadaf dar razme shab ravin با یک هدف در رزم شب رویم
ey hamvatan ای هموطن
baraye in batan برای این وطن
biya fada konim بیا فدا کنیم
tamame in badan تمام این بدن
be khune raftegan به خون رفتگان
be ashke madaran به اشک مادران
kesham nedaye iran کشم ندای ایران
ra be har karan را به هر کران
ey khake ari ya ie yam ای خاک آریائیم

----------------------

Ey Irân, ey marz-e por-gohar ای ایران ای مرز پرگهر
Ey khâkat sarchešme-ye honar ای خاکت سرچشمه هنر
Dur az to andiše-ye badân دور از تو اندیشه بدان
Pâyande mâni to jâvedân پاینده مانی تو جاودان
Ey došman ar to sang-e khârei man âhanam ای دشمن ار تو سنگ خاره ای من آهنم
Jân-e man fadâ-ye khâk-e pâk-e mihanam جان من فدای خاک پاک میهنم
Mehr-e to chon šod pišeam مهر تو چون شد پیشه ام
Dur az to nist andišeam دور از تو نیست اندیشه ام
Dar râh-e to, kay arzeši dârad in jân-e mâ در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما
Pâyande bâd khâk-e Irân-e mâ پاینده باد خاک ایران ما

Tokyo’s 12 June event:

“The event was across from the Embassy of the Islamic Republic of Iran. The participants [held] banners and posters condemning violence and urging the Iranian officials to take steps towards basic demands of the Iranian nation

Meanwhile, along with hundreds of thousands of people in many cities around the world, we [focused] on one prisoner of conscience. In Tokyo, this prisoner is “Mr Majid Tavakoli”, as student activist who has been sentences to years of prison for his words in an unfair trial and is currently under pressure in the prison. We selected the title of our event from Majid’s recent letter.”

Amnesty International’s recent statement about the deteriorating human rights situation in Iran was also read aloud during the event. Event participants had a posters and masks of Neda & Sohrab, both of whom were killed after the post-election crackdown. The event included a march through Tokyo carrying a banner of student activist, 24-year-old Majid Tavakoli.

تجمع روز 12 ژوئن

2010-05-30T12:23:00.018+09:00

هم میهنان گرامی و همراهان همیشگی، درآستانه سالگرد کودتای انتخاباتی 22 خرداد و راهپیمائی تاریخی میلیونها هم میهنمان که به آغاز فصل جدیدی از سرکوب و جنایت توسط تمامیت خواهان انجامید، حامیان جنبش سبز حقوق مدنی مردم ایران در ژاپن در حال تدارک برنامه ها می باشند. تجمع اعتراضی در نظر گرفته شده به شرح زیر اعلام می گردد، امید است شما هموطن آزادیخواه نیز با شرکت در این برنامه، سخن خویش را در حمایت از مردم ایران با صدای خویش فریاد کنید. حضور هر ایرانی در این برنامه ها پیام محکم همبستگی برای هم میهنانمان در ایران، به خصوص زندانیان سیاسی، خانواده شهدای جنبش و قربانیان این حوادث، و یکرنگی با دیگر ایرانیان در سراسر دنیا و اعلام روشن و تاکید بر پایداری ما در مبارزه بدون خشونت برابر ظلم و ستم مستبدان حاکم بر کشورمان در برابردیدگان همگان است.

همچنین به اطلاع می رساند برنامه توکیو در هماهنگی با هزاران ایرانی در سراسر جهان که هریک در این روز از یک زندانی سیاسی حمایت می کنند، در حمایت از "مجید توکلی" برگزار می شود. به همین مناسبت نام این رویداد را از میان گفته های این مبارز جنبش دانشجوئی در نامه اخیرش از زندان برگزیده ایم: ندایی برای آزادی و علیه استبداد

ندایی برای آزادی
زمان: از ساعت یک و نیم روز شنبه، دوازدهم ژوئن سال 2010
مکان: مقابل نمایندگی حکومت ایران، توکیو، ژاپن
Read More for English

June 12, 2010 Event
June 12 is the anniversary of the rigged election in Iran, which led to massive protests and a new series of human rights violations by the Islamic republic of Iran. Iranians in Japan are holding another protest against the governmental violence and in solidarity with the green movement of Iran. We invite all supporters of freedom and justice to take part in this gathering on Saturday, June 12, 2010.
The event takes place in the street across from the Embassy of the Islamic Republic of Iran. The participants will hold banners and posters condemning violence and urge the Iranian governmet to take steps towards basic demands of the Iranian nation (our basic demands).
Meanwhile, along with hundreds of thousands of people in many cities around the world, we are focusing on one prisoner of conscience. In Tokyo, this prisoner is "Mr Majid Tavakoli", as student activist who has been sentences to years of prison for his words in an unfair trial and is currently under pressure in the prison. We selected the title of our event from Majid's recent letter;

A Voice for Freedom
June 12, 2010
13:30-14:30
Across from the Embassy of the Islamic Republic of Iran
(Shi-no-bashi, Meji Dori Street, MinamiAzabu 3-chome)
Tokyo, Japan

アフマディネジャドはわれわれの大統領ではない。彼は、去年、行われた第10回大統領選挙で疑いもない不正で「大統領」の職を奪った。

大統領選挙の不正を訴えるだけで、殺されたイラン人の数は100人以上だ。正式な数字は出されていないが、この1年で逮捕された人は数千人とも数えられる。性的拷問を受けたり、刑務所内で処刑された人々の数は不明のままだ。

不正な大統領選挙から1周年となる2010年6月12日に、イラン国内各地で集会が行われます。在日イラン人らは以下のように集会を開きます。これは、世界の各都市に行われる集会のいったんです。
ぜひともご一緒に、なんの罪もなく、逮捕された人々の解放の声を上げてください。
誰しもが自由に生きられる世界を求めて。
Green Wave Japanは2010年6月12日土曜日に
イランの人々と連帯してイラン政府に抗議を行います。

自由を求める声
2010年6月12日（土曜日）１３時３０分より
イラン大使館の前（東京都港区南麻布３丁目）明治通り四の橋
ご賛同いただける方、お友達を御誘いの上ぜひご参加ください。

View Larger Map

View 12 June Event Finder - 79 cities & counting! in a larger map

Preparing for the upcoming events...

2010-05-22T10:20:00.001+09:00

دعوت به همکاری با موج سبز ژاپن و عفو بین الملل - ژاپن

2010-05-20T09:54:00.000+09:00

英日翻訳のボランティアを求める
We are looking for volunteers for translation of Amnesty International materials (news, statements, etc.) about human rights violations in Iran from English to Japanese. This activity will be anonymous while effective in supporting those defenseless people under violence and torture of a government. If you can help us with this task, drop us an email; amnesty@azadi.jp

موج سبز ژاپن در نظر دارد برای ایفای نقشی فعال تر در دفاع از ایرانیان بی دفاعی که حقوق اساسی آنها توسط دولت جمهوری اسلامی به هرصورت نقض می گردد و جهت انتشار موثرتر اطلاعات مربوط به این تخلفات قانونی و بشری به جامعه بین المللی به خصوص در کشور ژاپن، همکاری نزدیکتری با سازمان عفو بین الملل داشته باشد. در حال حاضر، نیاز به ترجمه منظم مطالب عفو بین الملل جهانی به زبان ژاپنی وجود دارد. شما برای انجام اینکارتنها نیاز به یک ایمیل داشته و همکاری شما بدون نام یا با نام مستعار و به صورت غیر حضوری انجام می گیرد. در صورت تمایل به همکاری داوطلبانه در ترجمه مطالب از انگلیسی به ژاپنی با ما تماس بگیرید

amnesty@azadi.jp

Green Wave Japan موج سبز ژاپن

کنسرت ترانه های ایرانی برای همیاری آسیب دیدگان زمین لرزه

Even silence is not tolerated

دومین سالگرد اعتراضات خونین خیابانی ایران

Iran: Dire human rights situation persists two years after disputed election

ترجمه فارسی کامل گزارش عفو بین الملل در مورد ایران - 2011

Donated supplies delivered اهدای کمکهای جمع آوری شده در استان میاگی

Independent civil society organisations demolished by law in Iran

Help Japan Tsunami Victims کمک به آسیب دیدگان در ژاپن

We are all with you, Japan

Photo collection of Feb 13 event

Iran protest crackdown condemned

Gathering in solidarity with Iranians held in Tokyo

LOVE FOR LIFE, FEB 13, 2011 event in Tokyo

Trade unionists remain in detention in Iran

Iran hangs two men detained during 2009 unrest

Iran breaks execution record in Jan 2011

Iran urged to drop prison sentences against human rights activists

International community should demand release of Nurizad

The Message of Students outside Iran to their Fellows in Iran

مراسم ویژه روز دانشجو و ۱۶ آذر در توکیو برگزار شد

برنامه های موج سبز ژاپن به مناسبت روز دانشجو

Write for Rights نامه ای برای آزادی دانشجوی اسیر

You Can Help:

1. Write A Leter To The Head Of The Judiciary

2. Write A Leter Of Support To Majid Tavakkoli

Human rights lawyer on hunger strike

Document - Iran: Human rights lawyer on hunger strike: Nasrin Sotoudeh: Further information

ADditional Information

Iran: Human Rights Crisis Requires International Scrutiny

How to use guns on your own people

101010 Word Day against DP in Tokyo with AI Japanایرانیان مقیم ژاپن در کنار عفو بین الملل به اعدامها اعتراض کردند

راهپیمائی روز جهانی مبارزه با اعدام

We can LIVE without the death penalty

دانشجویان زندانی را آزاد کنید

نسرین ستوده را ازاد کنید

مستندی در مورد جنبش دانشجویی و قربانیان عقیدتی جمهوری اسلامی

گزارش عفو بین الملل در مورد ایران - 2010

جان شیوا نظر آهاری در خطر است

ADditional Information

جان سکینه محمدی آشتیانی را نجات دهیم

بیانیه مشترک عفو بین الملل و گزارشگران بدون مرز

به مناسبت هجدهم تیر

به یاد سهراب

برگزاری برنامه 12ژوئن و حمایت از زندانیان سیاسی

تجمع روز 12 ژوئن

Preparing for the upcoming events...

دعوت به همکاری با موج سبز ژاپن و عفو بین الملل - ژاپن